Υεμένη: Ενάμιση αιώνας ωμών βρετανικών επεμβάσεων, του Αλέκου Αναγνωστάκη

Άμεση και επικίνδυνη η ελληνική στρατιωτική εμπλοκή

Στον πόλεμο που είναι σε εξέλιξη μεταξύ Υεμένης και Σαουδικής Αραβίας η βρετανική αεροπορία, αξιοποιώντας τη στρατιωτική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου, ανέλαβε τον ανεφοδιασμό των σαουδαραβικών πολεμικών αεροπλάνων στις επιδρομές που πραγματοποιούν απέναντι στους Ανσάρ Αλλάχ (Χούθι).

«Η συγκεκριμένη αποστολή συνδέεται και με την προστασία των ενεργειακών και οικονομικών συμφερόντων της Βρετανίας» δήλωσε ωμά ο Βρετανός πρωθυπουργός Αντι Μπέρναμ.
Η διαρκής συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στον πόλεμο Σαουδικής Αραβίας – Υεμένης καθώς και η ανάλογη δράση του στην ανατροφοδότηση του εμφυλίου που μαίνεται από το 2014 στη χώρα έχει να κάνει με τις ιδιαίτερες και ανελαστικές ενεργειακές ανάγκες της Μ. Βρετανίας. Η Μ. Βρετανία έχει έλλειμμα 856.609 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως(!), ενώ ξοδεύει 1.395.410 βαρέλια την ημέρα (16^η στον κόσμο) εντούτοις παράγει μόνο 738.801 βαρέλια (25^η στον κόσμο) (πηγή, World meter). Γι’ αυτό εξάλλου και είναι αδίστακτη, όχι μόνο τώρα, αλλά στη διαχρονική πορεία επεμβάσεων της στην περιοχή.

Πότε μόνη, πότε με τις ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία εξαπολύει (ή υποστηρίζει) στρατιωτικές επιθέσεις που στοχεύουν θέσεις των Χούθι (Ανσάρ Αλλάχ) στην Υεμένη. Κι αυτό επειδή το κίνημα των Ανσάρ Αλλάχ στοχεύει στην εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών δυνάμεων της χώρας από τους ίδιους τους Υεμενίτες.

Τον Φεβρουάριο του 2024 βομβάρδισε, μαζί με τους Αμερικάνους, δεκάδες στόχους.

Τον Απρίλη του 2025 Βρετανικά και Αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη έπληξαν «πάνω από 1.000 στόχους» στην Υεμένη στο πλαίσιο ευρείας κλίμακας επιχείρησης εναντίον των Χούθι σύμφωνα με ανακοίνωση του αμερικάνικου πενταγώνου.

Στις παράπλευρες απώλειες» – δολοφονίες ήταν ο θάνατος 68 αφρικανών μεταναστών από τους βομβαρδισμούς που έπληξαν κέντρο στην επαρχία Σαάντα (βόρεια), όπου κρατούνταν.

Υεμένη: κλιμάκωση με μπαράζ πληγμάτων

Ο αιματηρός πόλεμος στην Υεμένη, είναι από τις χειρότερες ανθρωπιστικές καταστροφές στον κόσμο.

Το 80% του πληθυσμού χρήζει ανθρωπιστικής βοήθειας καθώς 17 εκατ. πληθυσμού μαστίζονται από επισιτιστική ανασφάλεια, με 11 εκατ. εξ αυτών να είναι παιδιά. Επίσης, 400.000 παιδιά κινδυνεύουν από υποσιτισμό, 5.000 παιδιά έχουν πεθάνει, 2 εκατ. παιδιά βρίσκονται εκτός σχολείου και 2.500 σχολεία έχουν καταστραφεί. Ο αριθμός των προσφύγων ή των εκτοπισμένων ξεπερνά τα 3εκ.

Εξαιτίας της ανθρωπιστικής κρίσης και του χαμηλού βιοτικού επιπέδου εμφανίστηκαν ασθένειες, όπως η χολέρα, που είχαν εξαφανιστεί ή περιορισθεί στο πρόσφατο παρελθόν. Η Υεμένη γνωρίζει ένα από τα μεγαλύτερη ξεσπάσματα χολέρας στην ιστορία, με περισσότερα από 1 εκατ. κρούσματα. Επιπλέον, πολλά είναι τα κρούσματα διφθερίτιδας στην χώρα, μίας ασθένειας που στον αναπτυγμένο κόσμο έχει καταπολεμηθεί μέσω του εμβολιασμού.

Επιπρόσθετα στη μέχρι τώρα διάρκεια του εμφυλίου (από το 2014) πάνω από 150.000 είναι η νεκροί που υπολογίζονται από τις μάχες και πάνω από 200.000 είναι οι νεκροί από τις επιπτώσεις του πολέμου.

Φρικιαστικός απολογισμός, απολογισμός ντροπής

Παρόλη όμως αυτή την φρικιαστική κατάσταση η αμαρτωλή βρετανική διπλωματία συνεχίζει, με αυτό το παγερό αίμα φιδιού, να επιχειρεί στην περιοχή.

Στρατηγικό ζήτημα για τη Μ. Βρετανία, μετά και την απώλεια του Σουέζ, ήταν και είναι η διατήρηση της στρατιωτικής βάσης του Ηνωμένου Βασιλείου στο λιμάνι του Άντεν, αυτού του σπουδαίου κρίκου διεθνούς εμβέλειας στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα των βρετανών.

Επιπλέον ο έλεγχος του Άντεν διαλύει ταυτόχρονα τον (δικαιολογημένο) φόβο ότι μια αραβική εθνικιστική Βόρεια Υεμένη θα χρησίμευε ως παράδειγμα κατάρρευσης του ηθικού των φιλοβρετανών ηγεμόνων σε ολόκληρο τον Κόλπο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρη τη βρετανική θέση στην περιοχή. Κατάρρευση που θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμα και μια απλή αναγκαστική αναγνώριση της νέας κυβέρνησης της Υεμένης υπό τους Χούθι.

Εξ ου και η σκληρή, μυστική ή φανερή, αδίσταχτη και συνεχής δράση των βρετανικών στρατιωτικών και μυστικών υπηρεσιών (Μ16) της Μ. Βρετανίας και η ανατροφοδότηση ειδικά του εμφυλίου που μαίνεται στην Υεμένη. Στον εμφύλιο πόλεμο αντιμάχονται οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία και οι λαϊκές δυνάμεις που στηρίζουν την ανεξάρτητη πορεία της Υεμένης. Οι δυνάμεις αυτές στηρίζουν και στηρίζονται στο ρεύμα εθνικής ανεξαρτησίας και ιδιοεκμετάλλευσης των πετρελαίων της περιοχής από τις Υεμενίτικες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της χώρας.

Σε αυτόν τον εμφύλιο οι Άγγλοι επιχειρούν και συνωμοτούν με τους λακέδες που διαθέτουν στη χώρα επιλέγοντας σταθερά τη συμμαχία με τους Σαουδάραβες για να ανατρέψουν τη φιλολαϊκή υεμενική κυβέρνηση και να αποκαταστήσουν ένα φιλοδυτικό καθεστώς. Βρετανοί αξιωματικοί επιχειρούν στο έδαφος της Υεμένης εναντίον συγκεκριμένων στόχων. Αυτοί οι αξιωματικοί διανέμουν όπλα και χρήματα σε δόσεις ανάλογα με την τοπική κατάσταση και ανάλογα με τις επιτυχίες που έχουν.

Ο Βρετανοί μισθοφόροι βοηθούν τους βασιλόφρονες της Υεμένης να στήσουν ένα πολυβόλο στον εμφύλιο πόλεμο του 1962-67. (Φωτογραφία: HUM Images μέσω Getty)

Οι αποκαλύψεις για τη δράση των βρετανικών υπηρεσιών – αλλά και των γαλλικών – μετά και τον αποχαρακτηρισμό κρατικών εγγράφων είναι αλλεπάλληλες. Για παράδειγμα ένα άκρως απόρρητο έγγραφο στα κυβερνητικά αρχεία με τίτλο «Υεμένη: Το εύρος των πιθανών δράσεων που έχουμε στη διάθεσή μας» προχώρησε κατά πολύ στην εξέταση των επιλογών που ήταν ανοιχτές για τη Βρετανία. Εξέταζε τις «δολοφονίες ή άλλες ενέργειες εναντίον βασικού προσωπικού που εμπλέκεται σε ανατρεπτικές ενέργειες στην υεμενική ομοσπονδία, ιδίως αξιωματικών της Αιγυπτιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών». Περιέγραφε επίσης «δράσεις για την τόνωση μιας ανταρτικής εκστρατείας» στην παραμεθόρια περιοχή με την προμήθεια όπλων και χρημάτων και με «αντίποινα δολιοφθοράς», συμπεριλαμβανομένης της Σαναά, της κύριας πόλης της Βόρειας Υεμένης. Πρότεινε δε να «κλείσουμε τα μάτια μας» στις προμήθειες όπλων της Σαουδικής Αραβίας και να αναλάβουμε «διανομή «μαύρων» φυλλαδίων» σε περιοχές της Υεμένης που ελέγχονται από τους Χούθι καθώς και τη λειτουργία «μαύρων» ραδιοφωνικών εκπομπών».

Σε αυτόν τον βρώμικο πόλεμο, αξιωματικοί της MI6 «χειραγώγησαν» φυλάρχους και βοήθησαν «να κατευθύνουν την τοποθέτηση βομβών» σε αιγυπτιακά στρατιωτικά φυλάκια κατά μήκος των συνόρων Αιγύπτου – Σαουδικής Αραβίας.

Αυτή η δίχως φραγμούς δράση της Αγγλικής διπλωματίας στην περιοχή είναι μια πολύ παλιά ιστορία.

Η Βρετανία στη διάρκεια και κατά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου υποσχέθηκε να αναγνωρίσει και να υποστηρίξει την ανεξαρτησία ενός ενιαίου Αραβικού Βασιλείου στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της ευρύτερης περιοχής της Συρίας και της Παλαιστίνης. Ως αντάλλαγμα οι Άραβες – με καθοριστικό το ρόλο του «Λόρενς της Αραβίας» – ξεκίνησαν τη μεγάλη Αραβική Επανάσταση (1916) εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πολεμώντας στο πλευρό των Συμμάχων.

Αλλά ενόσω οι Άραβες πολεμούσαν θεωρώντας ότι εξασφαλίζουν ενιαία την ανεξαρτησία τους, το Λονδίνο και το Παρίσι σχεδίαζαν κρυφά το ακριβώς αντίθετο. Αντί για ένα ενιαίο ανεξάρτητο Αραβικό Βασίλειο, με τη Συμφωνία Σάικς–Πικό[1] προέβλεπαν τον διαμελισμό και την αποικιακή διακυβέρνηση των ίδιων εδαφών. Διαμελισμός που επιτεύχθηκε με τη χάραξη, κυριολεκτικά πάνω στην άμμο, των συνόρων των νέων κρατών και προτεκτοράτων.

Η Συρία και ο Λίβανος θα πήγαιναν στη Γαλλία, ενώ το Ιράκ και η Ιορδανία στη Βρετανία, αφήνοντας στην Αραβία (Σαουδική Αραβία) μόνο τυπική και εξαρτημένη αυτονομία.

Οι αντιφατικές αυτές δεσμεύσεις έθεσαν τις βάσεις για τις ατέρμονες γεωπολιτικές και εθνοτικές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του Παλαιστινιακού ζητήματος. Συγκρούσεις που ζούμε και στις μέρες μας, με αφορμή την επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της ελληνικής ολιγαρχίας να βαθύνουν την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο που μαίνεται στην Μέση Ανατολή, με πρωτοβουλία του Ισραήλ και των Αμερικανών.

Κυβερνητικές επικυρώσεις στρατιωτικών συμφωνιών στη Βουλή

Η κυβέρνηση της ΝΔ προωθεί δύο νομοσχέδια για κυρώσεις συμφωνιών στρατιωτικού χαρακτήρα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του υπουργείου Εξωτερικών.

Η μία κύρωση είναι από κοινού με το υπουργείο Άμυνας της Γαλλίας για την εθελοντική συμβολή της Ελλάδας στο Κέντρο Ανάλυσης και Προσομοίωσης για την Προετοιμασία Αεροπορικών Επιχειρήσεων (CASPOA), έναν μηχανισμό που παράγει στρατιωτική τεχνογνωσία, δόγμα, εκπαίδευση και αναπτύσσει επιχειρησιακές διαδικασίες για πιο αποτελεσματικές, άρα και πιο καταστροφικές για τους λαούς αεροπορικές επιχειρήσεις της λυκοσυμμαχίας του ΝΑΤΟ, και η δεύτερη με τη Σερβία για συνεργασία στο πλαίσιο του Πολυεθνικού Συντονιστικού Κέντρου Στρατηγικών Θαλάσσιων Μεταφορών των Αθηνών (AMSCC).

Ο εμπορικός στόλος σε στρατιωτικό ρόλο

Η κυβέρνηση της ΝΔ προωθεί επίσης ρυθμίσεις που ορίζουν και καθορίζουν του όρους, τους τρόπους και τις προϋποθέσεις ταχείας μεταφοράς στρατευμάτων και πολεμικού υλικού όπου Γης για την εκτέλεση εκτεταμένων πολυεθνικών στρατιωτικών επιχειρήσεων σε συνεργασία με το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Στην ουσία η ελληνική κυβέρνηση διευκολύνει μέσω του «Πολυεθνικού Συντονιστικού Κέντρου Στρατηγικών Θαλάσσιων Μεταφορών των Αθηνών, (ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ, το AMSCC) τις μετακινήσεις Νατοϊκών δυνάμεων όπου γης.

Είναι φανερό πως έτσι «αναβαθμίζεται» ο ρόλος των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στα πλαίσια των ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα αναβαθμίζονται και οι κίνδυνοι που προκύπτουν από αυτή την εξέλιξη.

Οι εξελίξεις αυτές μπορεί να ματαιωθούν και να αντικατασταθούν από τη διπλωματία του αμοιβαίου οφέλους και της καλής γειτονίας μόνο αν ο λαϊκός παράγοντας και η μαχόμενη Αριστερά μπουν μπροστά σε έναν αγώνα διάλυσης των σύννεφων του πολέμου που ολοένα και εντονότερα καλύπτουν τον ορίζοντα .

[1] Η Συμφωνία Σάικς–Πικό ήταν μυστικό σύμφωνο που υπογράφτηκε τον Μάιο του 1916, ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία με τη συναίνεση της Ρωσίας. Με αυτό μοιράζονταν σε σφαίρες επιρροής και ελέγχου της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και αρχικά και της Ρωσίας, εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη σημερινή Τουρκία, τη Μέση Ανατολή, το Ιράκ και τη Συρία. Η ονομασία του συμφώνου προέρχεται από τα ονόματα των Μαρκ Σάικς και Φρανσουά Ζωρζ-Πικό, που ήταν οι διπλωμάτες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας αντίστοιχα και οι οποίοι διαμόρφωσαν τους όρους του.

Ειδικότερα το εν λόγω σύμφωνο προέβλεπε ότι μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου: α) η Ρωσία θα αποκτούσε την επαρχία του Ερζερούμ, του Βαν, της Τραπεζούντας και του Μπιλίς β) η Γαλλία θα αποκτούσε τον Λίβανο, τα παράλια της Συρίας, τα Άδανα, την Κιλικία, το Γκαζίαντεπ, την Ούρφα, το Μαρντίν, το Ντιγιάρμπακιρ και την Μοσούλη γ) η Μεγάλη Βρετανία θα αποκτούσε την νότια Μεσοποταμία με τη Βαγδάτη και τα λιμάνια της Χάιφας και της Άκρας (σημερινό Ισραήλ) και δ) η Παλαιστίνη θα ετίθετο υπό διεθνές καθεστώς. Επίσης προέβλεπε ότι στις περιοχές που θα ήταν στη βρετανική και στη γαλλική σφαίρα επιρροής θα σχηματιζόταν μια συνομοσπονδία αραβικών κρατών ή ένα ανεξάρτητο αραβικό κράτος.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία (Οκτώβριος 1917) οι Μπολσεβίκοι ανακάλυψαν το μυστικό αυτό σύμφωνο και το δημοσίευσαν στις 23 Νοεμβρίου του 1917 στις εφημερίδες Izvestia και Pravda. Τρεις ημέρες αργότερα δημοσιεύτηκε και στη βρετανική Guardian.

Πηγή – KOMMON

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ