Τρεις βετεράνοι του κόμματος από την επαρχία Λάρνακας θυμούνται εμπειρίες και εύχονται για τα 100χρονα

«Δεν υπάρχει αγώνας για τον λαό και τους εργαζόμενους που να μην έχει τη σφραγίδα του ΑΚΕΛ»

Του Τάσου Περδίου

Το ΑΚΕΛ συμπληρώνει φέτος 100 χρόνια ζωής, δράσης και πλούσιου κοινωνικού αποτυπώματος και αν υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι δικαιούνται να αισθάνονται περήφανοι για αυτή την επέτειο, είναι άνθρωποι οι οποίοι συνέβαλαν για περισσότερο από μισό αιώνα του αιώνα για να γίνει το κόμμα αυτό που είναι σήμερα. Το σταθερό και ακλόνητο στήριγμα του λαού και των εργαζομένων.

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής, τρεις βετεράνοι από την επαρχία Λάρνακας συμπυκνώνουν σε μερικές λέξεις που επιτρέπει ο χώρος σκέψεις και εμπειρίες και εύχονται και εις ανώτερα.

Όταν ένας βετεράνος Ακελιστής καλείται να επιλέξει ένα γεγονός από μια 60χρονη κομματική ζωή και δράση, είναι σαν να του ζητάς να επιλέξει ένα από τα παιδιά του.

Πέραν από την ιερή στιγμή που πρωτοπήρα την κομματική μου ταυτότητα το μακρινό 1966 και τη συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή κατά την οποία μου απονεμήθηκε το βραβείο του βετεράνου το 2016, επιλέγω κάτι επίκαιρο που αναμφίβολα προκαλεί αηδία στον κάθε Ακελιστή.

Αναφέρομαι στη συζήτηση που ολοένα εντείνεται και συντηρείται από τους κάθε λογής ακροδεξιούς πατριδοκάπηλους «εθνικόφρονες», διά της οποίας αμφισβητείται ο πατριωτισμός του ΑΚΕΛ και των στελεχών του, που παρουσιάζονται ούτε λίγο ούτε πολύ σαν ανθέλληνες.

Με αφορμή τη συζήτηση για τις πτώσεις των δύο ελληνικών Φάντομ, ανέσυραν ως συνήθως τα γιαταγάνια τους ενάντια στο ΑΚΕΛ. Όταν αποκαλύφθηκε η γκάφα τους, δεν βρήκαν το θάρρος ν’ απολογηθούν.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι, σαν ανιστόρητοι που είναι, δεν ξέρουν τι κάνουν.

Εγώ λέω ότι ξέρουν πολύ καλά και τι λένε και τι κάνουν!

Σε ότι αφορά στις προσωπικές μου κομματικές εμπειρίες, πιστεύω ότι τόσο εγώ όσο και τόσοι άλλοι σύντροφοι θα χρειαζόμασταν ολόκληρους τόμους για να περιγράψουν τις εμπειρίες μας.

Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στα 50 χρόνια πορείας μας στο κόμμα μας, το ΑΚΕΛ, ήταν οι πρώτες δημοτικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία, που διεξήχθησαν στις 25 Μαΐου 1986.

Για την ιστορία να πούμε ότι οι τελευταίες δημοτικές εκλογές που έγιναν τότε στην Κύπρο ήταν στην αποικιοκρατία, το 1953. Μετά το 1962 η κυβέρνηση διόριζε τους δημάρχους σε κάθε Δήμο. Έτσι, το 1986 διεξήχθησαν εκλογές σε 18 Δήμους της ελεύθερης Κύπρου. Το ΑΚΕΛ τότε πέτυχε να εκλέξει δημάρχους στους 9 από τους 18 Δήμους. ΑΚΕΛικοί δήμαρχοι εκλέχτηκαν στη Λάρνακα, Αραδίππου, Λακατάμια, Αγλαντζιά, Λατσιά, Άγιο Αθανάσιο, Κάτω Πολεμίδια, Μέσα Γειτονιά, Πόλη Χρυσοχούς.

Στη Λάρνακα υποψήφιοι ήταν ο Γεώργιος Χριστοδουλίδης από το ΑΚΕΛ, ο Ανδρέας Μούσκος, υποστηριζόμενος από τον Συναγερμό, και ο Χριστόφορος Χριστοφίδης, που υποστηρίχτηκε από το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ.

Στη Λάρνακα είχαμε εγώ και ακόμα δύο, τρεις από το Κ.Σ. μεταβήκαμε στη Λάρνακα για να βοηθήσουμε τα επιτελεία που βρίσκονταν έξω από τα εκλογικά κέντρα (τα γνωστά τραπεζάκια). Εγώ μεταβήκα με σε ένα εκλογικό κέντρο στην περιοχή Δροσιάς. Το απόγευμα και λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες άρχισε να διαφαίνεται ότι ο Χριστοδουλίδης θα κέρδιζε την εκλογική μάχη. Μάλιστα, πέρασε από το επιτελείο μας και κάποιος ψηφοφόρος που βρίσκονταν εκεί τον διαβεβαίωναν ότι θα είναι ο νέος δήμαρχος. Μετά το κλείσιμο των καλπών μεταβήκαμε όλοι στο οίκημα της ΠΕΟ, όπου ήταν το κεντρικό εκλογικό επιτελείο. Εκεί κατέφθασε και αρκετός κόσμος. Όταν άρχισε η καταμέτρηση από τα πρώτα εκλογικά κέντρα, φαινόταν ότι πράγματι ο Χριστοδουλίδης θα ήταν ο νικητής των εκλογών. Όταν ξεκαθάρισε ότι ήταν ο νικητής, ο κόσμος άρχισε να ζητωκραυγάζει, με κυρίαρχο σύνθημα «Το ΑΚΕΛ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό».

Εδώ συνεχίζονταν οι πανηγυρισμοί, έρχεται το μήνυμα. Ο Ανδρέας Τράττος, υποψήφιος του ΑΚΕΛ στον νεοσύστατο Δήμο Αραδίππου, κέρδισε και αυτός την εκλογική μάχη.

Δεν φαντάζεστε τότε τις ζητωκραυγές και τους πανηγυρισμούς μέσα και έξω από το οίκημα της ΠΕΟ. Πρόσεξα κάποιους ηλικιωμένους να δακρύζουν. Το «ΑΚΕΛ – ΑΚΕΛ» δονούσε την ατμόσφαιρα. Μείναμε εκεί μέχρι τις 10:00 το βράδυ, όταν μας είπαν να πάμε στο Αθλητικό Κέντρο που βρίσκεται δίπλα από το Δημοτικό Σχολείο Αγίου Λαζάρου, όπου θα γινόταν η ανακήρυξη του νέου δημάρχου.

Πράγματι, εκεί έγινε η ανακήρυξη, όπου αρκετός κόσμος συγκεντρώθηκε για να ζητωκραυγάσει και πάλι «ΑΚΕΛ – ΑΚΕΛ».

Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι ο Γ. Χριστοδουλίδης έλαβε το 43% των ψήφων, ο Α. Μούσκος το 33% και ο Χ. Χριστοφίδης το 23%.

Συμπληρώνονται 100 χρόνια ζωής του ΚΚΚ-ΑΚΕΛ. 100 χρόνια με αγώνες ποτισμένους με αίμα, πόνο και πολλές επιτυχίες προς όφελος των εργαζομένων και για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας. Δεν υπάρχει αγώνας που να μην έχει τη σφραγίδα του ΑΚΕΛ.

Ξεκινώντας από την ίδρυσή του, με τις πρώτες μεγάλες απεργίες, τη συμβολή του κόμματος στον αγώνα ενάντια στον φασισμό. Η σωστή απόφαση του κόμματος εναντίον της ένοπλης δράσης το 1955-1959, αλλά με παλλαϊκό, ειρηνικό αγώνα να κερδίσουμε την αυτοδιάθεσή μας σαν ανεξάρτητο κράτος. Παρά τη διαφωνία του κόμματος με τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, στήριξε τον Πρόεδρο Μακάριο για εδραίωση της νεοσύστατης Δημοκρατίας. Όμως, κάθε άλλο παρά ειρηνική ήταν η ζωή στην Κύπρο. Ήρθαν οι συγκρούσεις του 1963-1964 και το 1967 η χούντα, με πραξικόπημα, αναλαμβάνει την εξουσία στην Ελλάδα. Είχε μεγάλο αντίκτυπο και στην Κύπρο, όπου άρχισε ο μεγάλος πόλεμος εναντίον της Αριστεράς.

Οτιδήποτε γινόταν, έπρεπε να είχε πιστοποιητικό εθνικών φρονημάτων. Όλοι οι αριστεροί ήταν στο στόχαστρο. Ήταν γκρίζα απαγόρευση να εργάζεται αριστερός στη δημόσια υπηρεσία και σε ημικρατικούς οργανισμούς.

Στον στρατό, όλα τα στρατόπεδα του Πενταδακτύλου, των Ακράδων, του Πύργου Τηλλυρίας, ήταν κατά 90 τοις εκατό αριστεροί στρατιώτες. Αποτέλεσμα, το πραξικόπημα εναντίον του Προέδρου Μακαρίου από τη χούντα και την ΕΟΚΑ Β’, που έδωσε την ευκαιρία για την τουρκική εισβολή. Αποτέλεσμα, 10 χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι, 200 χιλιάδες προσφυγές και 40% της Κύπρου μας υπό τουρκική κατοχή.

Το ΑΚΕΛ στέκει δίπλα στον κόσμο και κάνει ό,τι μπορεί για να μπορέσει ο λαός μας να ανακάμψει. Στέκει το κόμμα βράχος δίπλα στον κόσμο και αγωνίζεται μέχρι σήμερα για μια δίκαιη λύση, με βάση τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα.

Τώρα είμαστε αντιμέτωποι με την ακροδεξιά, επικίνδυνη για τον τόπο και τον λαό μας. Γι’ αυτό, ένα ισχυρό ΑΚΕΛ θα είναι απένταντι σε ό,τι αντιλαϊκό έρχεται. Χρειάζεται ένα ισχυρό ΑΚΕΛ για πολλούς και διάφορους λόγους. Είναι ο πυλώνας σταθερότητας. Έχουμε υποχρέωση έναντι του λαού μας, έναντι της πατρίδας μας, να δυναμώσουμε το κόμμα μας, ξεκινώντας από τη μεγάλη μάχη του 2028, με προεδρευτική αλλαγή στις ερχόμενες προεδρικές εκλογές.

Ευχόμαστε στο ΑΚΕΛ χρόνια πολλά για τα 100 χρόνια ζωής και δράσης του και ευχή μας να φτάσει τα χίλια, για το καλό του λαού μας, Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Αρμενίων, Μαρωνιτών και Λατίνων.

Πηγή – Διάλογος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ