Το Γυμνάσιο Θέρμου, λίθινη κιβωτός 100 ετών με «αίθουσες εργαστήρια ονείρων», πρωτοπορεί!

Ποιήματα καί φωτογραφίες ἐπί τῶν τοίχων, «σχολικές θεατρικές παραστάσεις, μουσικές καί ποιητικές βραδιές, ἐκθέσεις, βραβεύσεις, τά ντοκυμανταίρ καί τά καινοτόμα προγράμματα» καθιστοῦν τό σχολεῖο πρότυπο ἵδρυμα συνολικῆς Παιδείας ἐν Ἑλλάδι

Ὑπάρχουν σχολεῖα – λίθινες κιβωτοί Ἱστορίας, «Ναοί στό σχῆμα τ’ οὐρανοῦ», ὅπως λέγει ὁ ποιητής, μέ ἱεροφάντες γνώσεως καθηγητές καί ὁμοῦ ἀποκαλυπτικούς λειτουργούς βιουμένης συνεχείας τοῦ τόπου τους, ὅπως συμβαίνει στά 100 ἔτη τῆς ἀδιαλείπτου ἱστορίας τοῦ Γυμνασίου Θέρμου.

• Tοῦ ΜΑΚΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟY

Δέν εἶναι οἱ ἀπόκληροι, ὅπως θά ἐσκέπτετο ὁ ἀστός τῆς πόλεως, ἀλλά ἀριστεῖς τῆς μνήμης σέ μαθησιακό ὁρίζοντα ἔναντι ὀρέων, πού πρωτοποροῦν μέ διεθνεῖς ἀνταλλαγές, ἐκδηλώσεις ὅπου ἡ ποίησις καί φωτογραφίες μέσα ἀπό ἀναρτήσεις σέ διαδρόμους ἵστανται ὡς ἐμπειρία διαρκής, πού στοιχειώνουν «Μνῆμες τοῦ χθές στό σήμερα». Ἐκδηλώσεις γιά τόν Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό καί ἄλλες, ὅπου τό Γυμνάσιο Θέρμου ἀφηγεῖται τήν ἱστορία του, ἔμπροσθεν τῆς μαρμάρινης προτομῆς τοῦ ἱδρυτοῦ του, στρατηγοῦ Κωνσταντίνου Διαλέτη, τοῦ δωρητοῦ Ἀνδρέα Σωτηρόπουλου.

Δυσκολίες, στερήσεις, πόλεμοι, πυρπολήσεις, φυσικές καταστροφές, οἱ πολέμιοι, ἀλλά καί πεῖσμα, στοχοπροσήλωσις ἔναντι ὅλων αὐτῶν καί ὅραμα, τά «ὅπλα» τῶν ἀμυνομένων στόν χρόνο. Οὕτως τό Θέρμο «κατέστη τό πνευματικό κέντρο τῆς Δυτικῆς Ρούμελης καί τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρυτανίας».  Ἡ φιλόλογος κ. Ἀγλαΐα Σύρρου, ὁμιλοῦσα μέ θέμα τήν καλλιτεχνική διαδρομή ἑνός αἰῶνος τοῦ Γυμνασίου («Γυμνάσιο Θέρμου: Ἕνας αἰῶνας στήν πέτρα, μιά ἱερή ἀκολουθία στόν αἰωνίζοντα χρόνο»), ἐστάθη σέ πάμπολλα κομβικά σημεῖα δραστηριοτήτων, μέ λόγο ποιητικό.

Ὁ νῦν διευθυντής τοῦ Γυμνασίου, φιλόλογος Κωνσταντῖνος Φ. Μαραγιάννης

Ὅπως ἐξήγησε καί στήν «ΕτΚ», τό ἵδρυμα «ὑποκλίνεται στόν στρατηγό Διαλέτη, τόν ξεχωριστό ἄνθρωπο πού μέ προσωπική του παρέμβαση στόν τότε Πρωθυπουργό Γεώργιο Κονδύλη καί ἀτομικές θυσίες πέτυχε τήν ἵδρυση τοῦ σχολείου». Ἡ κ. Σύρρου, μέ καταγραφεῖσα προσφορά καί σέ ἄλλα σχολεῖα – τόπους ὑψηλῆς μαθητείας, λέγει πώς «τόν Ἰούλιο τοῦ 1943, μέσα στή δίνη τῆς Κατοχῆς, τό Γυμνάσιο Θέρμου παραδίδεται ἀπό τούς Γερμανούς κατακτητές στίς ἀδηφάγες φλόγες, ἀφήνοντας πίσω του χάσμα ἀλγεινόν.

Τότε ὁ γυμνασιάρχης Γιάννης Λιανός, μέ πρωτόγνωρη τόλμη καί ὅραμα καί μέ πυροδοσία τοῦ ἐθελοντισμοῦ, καταφέρνει τό Γυμνάσιο Θέρμου νά εἶναι τό πρῶτο δημόσιο κτήριο πού θά λειτουργήσει στή Δυτική Ἑλλάδα μετά τόν πόλεμο, ἔχοντας παράλληλα διασώσει ἄθικτο καί το πολύτιμο ἀρχεῖο του». Ἡ φιλόλογος προσεγγίζει τκατόπιν τήν διαχρονία: «Κι ἀκολουθοῦν οἱ μεταπολεμικές δεκαετίες, ἐνδεδυμένες τήν εὐγενῆ πενία καί τήν ὀρεσίβια ἀξιοπρέπεια! Μέσα σέ ἐκείνη τήν κραταιά ἔνδεια, ὑπῆρξαν δάσκαλοι φωτισμένοι, ζήλῳ πεπυρωμένοι, δοσμένοι στό ἔργο τους, ἀκούραστοι ἐργάτες τοῦ πνεύματος, μέ σταθερή πυξίδα τήν ἑλληνορθόδοξη παιδεία…».

Ἡ μαθητική ζωή τότε ἦταν «μιά σκληρή πάλη μέ αὐστηρή πειθαρχία, πού σήμερα ἔγινε γοητευτική ἀνάμνηση», ἀποδεικνύουσα ὅτι «ἡ εὐαισθησία τῆς παιδικῆς ψυχῆς εἶχε ἀνάγκη ἀπό ἐξατομικευμένη ἀγωγή. Παρά τίς χρόνιες ἐλλείψεις, τό σχολεῖο ἔσφυζε πάντοτε ἀπό ζωή. Τό 1969 τό σχολεῖο φθάνει συνολικά τούς 679 μαθητές». Ἡ σχολική βέβαια ζωή ἦταν πλουσία σέ δραστηριότητες καί ἐκδηλώσεις, ἦταν ἡ ὄσμωσις μέ τήν εὐρύτερα τοπική κοινωνία: «Τό σχολεῖο ἦταν διαχρονικά τό κέντρο τῆς πολιτιστικῆς ζωῆς τοῦ τόπου. Στίς παρελάσεις, στίς θεατρικές παραστάσεις καί στίς γυμναστικές ἐπιδείξεις, πλῆθος κόσμου συνέρρεε ἀπό τήν εὐρύτερη περιφέρεια τῆς ὀρεινῆς Τριχωνίδας. Τό Γυμνάσιο ἀποτελοῦσε σημεῖο ἀναφορᾶς, φάρο πνευματικό καί τόπο ἱερό».

Ἡ τέως διευθύντρια τοῦ Γυμνασίου, φιλόλογος Ἀγλαΐα Σύρρου

Ἡ κ. Ἀγλαΐα Σύρρου ἐκτυλίσσει τόν μίτο τῆς διηγήσεως λέγουσα ὅτι ἔπετο «ἡ λεηλασία τῆς ἐπαρχίας, ἡ ἐπέλαση τῆς ἀστυφιλίας, ἡ συρρίκνωση τοῦ μαθητικοῦ δυναμικοῦ· κι ὅμως τό Γυμνάσιο Θέρμου παραμένει ἀπόρθητο κάστρο, τό ἀκλόνητο ὀχυρό τῆς γνώσης. Πλῆθος μαθητῶν αὐτοῦ τοῦ σχολείου διέπρεψαν καί διακρίθηκαν στόν στίβο τῆς ζωῆς. Μητροπολῖτες, καθηγητές Πανεπιστημίων, δικαστικοί καί πυρηνικοί ἐπιστήμονες· ἄνθρωποι πού ἔγραψαν καί γράφουν ἀκόμη Ἱστορία».

Ἀλλά καί σήμερα οἱ ἐπιτυχίες συνεχίζονται καί ἡ κ. Σύρρου ἐπισημαίνει ὅτι «καθώς ἡ θροούμενη ραψωδία τοῦ χρόνου βηματίζει γρήγορα γιά τό ἀντάμωμα τῆς νέας χιλιετίας, τό σχολεῖο ἀνοίγει τήν ἀγκαλιά του στίς προκλήσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου, ὑφαίνοντας τήν παράδοση μέ τή νέα τεχνολογία. Σέ αὐτό τό νέο σκηνικό, οἱ σχολικές αἴθουσες μεταμορφώνονται σέ ἐργαστήρια ὀνείρων καί ἡ παλιά σιωπηρή αὐστηρότητα τῆς αὐθεντίας δίνει τή θέση της σέ μιά ζεστή, ἰσότιμη ἀγκαλιά… Μέ ὁδηγό τίς σύγχρονες παιδαγωγικές ἀντιλήψεις, τό σχολεῖο ἀνοίγει διάπλατα τά παράθυρά του στόν πολιτισμό καί τήν τέχνη. Οἱ σχολικές θεατρικές παραστάσεις, οἱ μουσικές καί ποιητικές βραδιές, οἱ ἐκθέσεις, οἱ βραβεύσεις, τά ντοκυμανταίρ καί τά καινοτόμα προγράμματα δίνουν ξανά ζωή στά ἀπογεύματα τοῦ Θέρμου. Τό Γυμνάσιο σμιλεύει ἐλεύθερες προσωπικότητες, καλλιεργεῖ τήν ψυχή καί παράγει πολιτισμό ὑψηλῆς αἰσθητικῆς».

Ποιητική ὅσο ἐπιβάλλει ὁ ψυχισμός καί ὁ ρόλος της, ἡ φιλόλογος ἐπισημαίνει πώς «καί τά παιδιά μας –οἱ ταξιδευτές τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, οἱ “ἑρμηνευτές τῆς καρδιᾶς”, ὅπως λέει ὁ Λόρκα, οἱ πρεσβευτές της ἐνσυναίσθησης, οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς συλλογικότητας καί τῆς βαθιᾶς συνεργασίας, οἱ ὑπέροχοι ζωγράφοι τοῦ χρόνου– δημιουργοῦσαν τή δική τους ξεχωριστή, μικρή κοινότητα, πού ζοῦσε καί ἀνέπνεε ἔντονα στά δημιουργικά τῆς τέχνης καταφύγια».

Ἡ μοῖρα ἐπεφύλαξε, ὅπως ἐξηγεῖ, μιά ἀκόμη σκληρά δοκιμασία γιά τό ἱστορικό οἰκοδόμημα, «τό πέτρινο στολίδι του Θέρμου. Τό 2007, μετά τόν λιμναῖο σεισμικό βρυχηθμό, τό Γυμνάσιο Θέρμου πληγώθηκε βαριά κι οἱ πόρτες του ἔκλεισαν. Κι ὅμως τό σχολεῖο μας δέν λύγισε. Ἡ βαριά ἱστορική του παρακαταθήκη δόνησε συθέμελα τίς ψυχές τῶν ἀπανταχοῦ Θερμίων. Μέσα ἀπό ἕνα πολυσύνθετο πλέγμα προσπαθειῶν, τό πληγωμένο σχολεῖο ἄντεξε, ἀναγεννήθηκε καί τόν Δεκέμβριο τοῦ 2016 παραδόθηκε ξανά, πλήρως ἀνακαινισμένο, στίς ἑπόμενες γενιές, πιό λαμπερό ἀπό ποτέ. Καί φτάνουμε ἔτσι στό γέρμα τοῦ γυμνασιακοῦ αἰῶνα, στό κατώφλι τῆς δεκαετίας τοῦ 2020, ὅπου τό Γυμνάσιο Θέρμου ἀνοίγει φτερά γιά μακρινά καί εὐρωπαϊκά ταξίδια. Καί συνεχίζεται ἡ ἱερή, ἐκατόχρονη, πνευματική ἀκολουθία στό ἀνέσπερο φῶς τοῦ νέου αἰῶνα».

Ἡ κ. Ἀγλαΐα Σύρρου καταλήγει λέγουσα πώς «μεταλάβαμε ὀμορφιά καί κάλλος ἐξαίσιο. Ἡ μαγεία τῆς λέξης ἐποίησε ναό, τό ἐκατόχρονο σχολειό, κι ἐμεῖς κεντήσαμε στό χρόνο βελονιές, προσμένοντας ἀνατολές… Ἀπιθώνουμε ἀνασασμό εὐγνωμοσύνης γιά ὅσους ἀκούμπησαν στήν ψυχή μας ἀκριβά νάματα ζωῆς. Κι εὔχομαι τήν αὐριανή “Καλημέρα” σ’ αὐτό τό σχολεῖο νά τή λένε πάντα παιδιά. Κι ἄν οἱ ἀριθμοί λεηλατοῦν τήν ἐλπίδα, ἐμεῖς ἐς ἀεί θά ἀκουμπᾶμε στό “ἔχει ὁ Θεός”»…

«Ἡ ἐπαναμάγευση τῆς ποίησης στό σχολεῖο»

Ὁ κ. Κωνσταντῖνος Φ. Μαραγιάννης, φιλόλογος Μsc, διευθυντής τοῦ Γυμνασίου Θέρμου Αἰτωλοακαρνανίας, ἐξηγεῖ πώς τό ἐκπαιδευτικό ἵδρυμα μετέβη «ἀπό τό σχολικό ἐγχειρίδιο στή βιωματική δημιουργία» ἐπισημαίνων ὅτι «κατά τή διάρκεια τῆς θητείας μου, στό ἱστορικό Γυμνάσιο Θέρμου, ἐπιδίωξα ὡς φιλόλογος καί διευθυντής, σέ συνεργασία μέ τούς ἐξαίρετους φιλολόγους τοῦ σχολείου μας, Ἀγλαΐα Σύρρου, Γεώργιο Χορταριᾶ, Γιαννούλα Στεργίου, Σπύρο Σαγώνα καί Γεώργιο Σταμάτη, νά ἀναδείξω μιά διαφορετική μορφή προσέγγισης τῆς ποίησης καί, μέσα ἀπό αὐτήν, ἕνα διαφορετικό πρότυπο σχολείου. Ἀφετηρία ὑπῆρξαν πάντοτε τά σχολικά ἐγχειρίδια, στόχος, ὅμως, ἦταν ἡ ποίηση νά ξεφύγει ἀπό τά ὅρια τῆς σελίδας καί τῆς παραδοσιακῆς ἑρμηνείας καί νά μετατραπεῖ σέ βιωματική ἐμπειρία».

Ὅπως ἐξηγεῖ, «ὁ ποιητικός λόγος ἔγινε εἰκόνα, ἦχος, κίνηση, μουσική καί θέατρο. Ἡ “Καταστροφή τῶν Ψαρῶν” τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ μετασχηματίστηκε σέ εἰκαστική δημιουργία, ὁ “Θούριος” τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ ἔγινε ἦχος καί ρυθμός, ἐνῷ ὁ “Ὀλυμπιακός Ὕμνος” τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ ἀποτέλεσε ἀφορμή γιά τήν συνάντηση τῆς ποίησης μέ τήν μουσική καί τόν ἀθλητισμό. Ὁ “Ἐπιτάφιος” τοῦ Γιάννη Ρίτσου ἔφερε τούς μαθητές σέ ἐπαφή μέ τήν Ἱστορία καί, κυρίως, μέ τή βαθύτερη ἀνθρώπινη διάσταση τοῦ ποιητικοῦ λόγου. Ἡ προσέγγιση αὐτή ἐπεκτάθηκε καί στό θέατρο. Ἔργα ἀπό τή δημοτική μας παράδοση, ὅπως “Τό γεφύρι τῆς Ἄρτας” καί “Τοῦ νεκροῦ ἀδελφοῦ”, ἀλλά καί ἔργα τῆς νεοελληνικῆς καί ἀρχαίας γραμματείας, ὅπως ὁ “Ἀστραπόγιαννος” τοῦ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη, ἡ “Ἀντιγόνη” τοῦ Σοφοκλῆ καί ἡ “Ἰφιγένεια” τοῦ Εὐριπίδη, πέρασαν ἀπό τό βιβλίο στήν σκηνή. Ἔτσι, ὁ μαθητής δέν παρέμεινε ἁπλῶς ἀναγνώστης καί ἀποδέκτης μιᾶς στείρας γνώσης.

Γινόταν ἑρμηνευτής, θεατής, ἀκροατής, συνεργάτης καί τελικά δημιουργός. Οἱ πρόβες, ἡ προετοιμασία, ὁ λόγος, ἡ μουσική, τά σκηνικά, τά κοστούμια καί ἡ ἴδια ἡ παράσταση μετέτρεπαν τήν σχολική γνώση σέ προσωπική καί συλλογική ἐμπειρία». Ὁ κ. Μαραγιάννης τονίζει ἐκ βαθέων πώς «αὐτή ἦταν ἡ ἐκπαιδευτική ἀντίληψη πού θέλησα νά ὑπηρετήσω: ἕνα σχολεῖο ἀνοιχτό στήν τέχνη, στόν πολιτισμό καί στήν κοινωνία· ἕνα σχολεῖο στό ὁποῖο ἡ γνώση δέν περιορίζεται στήν ἀπομνημόνευση, ἀλλά βιώνεται, συνδέεται μέ διαφορετικά γνωστικά πεδία καί μετατρέπεται σέ δημιουργία». Γιά τόν ἐξαίρετο λειτουργό, «ἡ παράδοση, ὅμως, ἀποκτᾶ οὐσιαστικό νόημα ὅταν δέν παραμένει ἕνα μουσειακό κειμήλιο, ἀλλά γίνεται ἀφετηρία γιά νέες δημιουργίες. Ὅταν τό σχολεῖο δίνει στούς νέους ὄχι μόνο γνώσεις, ἀλλά καί χῶρο νά ἐκφραστοῦν, νά συνεργαστοῦν, νά δημιουργήσουν καί νά ἀποκτήσουν τή δική τους φωνή. Στή δημιουργία ἑνός ἀνοιχτοῦ σχολείου ἔκφρασης καί δημιουργίας ἡ συμβολή τῶν φιλολόγων ἦταν σημαντική καί καθοριστική. Αὐτή, τελικά, εἶναι ἡ διαφορετική μορφή προσέγγισης τῆς ποίησης πού ἐπιδίωξα: ἡ μετάβαση ἀπό τήν ποίηση, ὡς ἀντικείμενο διδασκαλίας, στήν ποίηση ὡς βίωμα, δημιουργία καί παιδαγωγική πράξη».

«O καλλιτέχνης πρέπει νά εiναι Aριστερός καί Aπλυτος!»

Ἡ ἐφημερίς, ἕκαστο δημοσιογραφικό μέσον, ὀφείλει νά ἀναδεικνύει ἀπόψεις ἀξίων. Ἐκ τῶν πλέον ἀνθρωπίνων φωνῶν τῆς τέχνης, ὁ Σωτήρης Τσαφούλιας, σκηνοθέτης τοῦ κινηματογράφου, τῆς τηλοψίας καί τοῦ θεάτρου, ἐξέφρασε ἀπόψεις πού ἐσταχυολογήσαμε ἐνδεικτικῶς καί ἀξίζει νά προβληθοῦν. Ἐν ἀρχῇ, τό ρηθέν πώς «τό διάστημα πού ἔνοιωθα ἀνεπαρκής ἦταν γιατί μεγάλωσα μέ μιά γενιά πού ἔλεγαν τό καταραμένο “δέν ὑπάρχει δέν μπορῶ, ὑπάρχει δέν θέλω”. Ὑπάρχει καί “δέν μπορῶ”. Τί εἴμαστε;».

Ἐν συνεχείᾳ, ἔφα τό ἀξιοσημείωτο: «Ὁ δημιουργός κάνει λόγο γιά ἕναν ἄτυπο κανόνα, πού συνδέει τήν καλλιτεχνική δημιουργία μέ συγκεκριμένη ἰδεολογική κατεύθυνση, ἀλλά καί μέ μιά στερεοτυπική, ἀτημέλητη δημόσια εἰκόνα. Μόνο στήν Ἑλλάδα ὁ καλλιτέχνης πρέπει νά εἶναι ἀριστερός καί ἄπλυτος». Καταλήγων μέ τήν γενικωτέρας ἀξίας ρήση πώς «ἀρχίζω νά κάνω τό ξεκαθάρισμά μου καί διαλέγω μή τοξικούς ἀνθρώπους, πού δέν εἶναι τοξικοί γιά μένα καί πού δέν κάνουν ἐμένα νά εἶμαι τοξικός γι’ αὐτούς». Ἀλήθειες σέ μικρές, μεγάλης σημασίας, προτάσεις!

Πηγή:

Πηγή – Iskra

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy