Τα απρόβλεπτα πλέγματα του Aubert Issachar: Εικαστική έκθεση στη Roma Gallery

Στην πρώτη ατομική τουέκθεσηστην Ελλάδα, στηRoma Gallery, ο Aubert Issachar μετατρέπει σταυρόλεξα, παλίνδρομα, χρησμούς, φροϋδικές επικράτειες και ακόμη και τα φαντάσματα του Pac-Man σε έναν παράξενο εικαστικό λαβύρινθο για την ταυτότητα, τη μνήμη και την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου.

Μοντέρνος, αφαιρετικός χαρακτήρας, ανατρεπτική διάθεση και έμφυτος κοσμοπολιτισμός είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά της πρώτης ατομικής έκθεσης του Aubert Issachar στην Ελλάδα, μετά το Σάο Πάολο και το Λονδίνο. Το πολύχρωμο τοπίο και οι ανομολόγητες γκράφιτι εξάρσεις φέρνουν, εν πρώτοις στο νου, το εξπρεσιονιστικό κόσμο του Ρόθκο ή το επαναστατικό σύμπαν του Μπασκιά αλλά εδώ πρωταγωνιστικό ρόλο-και συνάμα κωδικοποιημένο-διαδραματίζει το πλέγμα.

Εν πρώτοις, η τάξη που επιφέρει το πλέγμα είναι άκρως καθησυχαστική: οι κάθετες και οι οριζόντιες γραμμές του αποκαλύπτουν μια ανάγκη και υπόσχεση για ταξινόμηση, τη δυνατότητα που έχει το καθετί να βρει τη θέση του και τη σωστή διασταύρωση με μια άλλη λέξη.

Εν ολίγοις, πίσω από το χάος της εμπειρίας, υπάρχει πάντα μια μυστική γεωμετρία, ικανή να βάλει τα πράγματα σε τάξη. Μόνο που, μπροστά στα έργα του Aubert Issachar στη Roma Gallery, αυτή η αρχική αίσθηση ασφάλειας πολύ σύντομα δίνει τη θέση της στην ανατροπή: οι λέξεις εμφανίζονται και εξαφανίζονται, οι μορφές εισβάλλουν η μία στην άλλη, οι γραμμές υπόσχονται ριζωματικές, όπως θα έλεγαν οι Ντελέζ-Γκατταρί όταν μιλούσαν για τον Τινγκελί, κατευθύνσεις- και εκεί όπου περιμένεις την ανακουφιστική σαφήνεια μιας απάντησης, προκύπτει ένα ακόμη γοητευτικό αίνιγμα.

Όλα αυτά αφορούν τις πρώτες εντυπώσεις που σου προκαλούν τα έργα που περιλαμβάνονται στην έκθεση Grids, την πρώτη, δηλαδή ατομική παρουσίαση του Issachar στην Ελλάδα, που φιλοξενείται έως τις 10 Οκτωβρίου στη Roma Gallery σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Άλιας Τσαγκάρη: στο γεγονός ότι το πλέγμα δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως μια μοντερνιστική φόρμα ή ένα ακόμη εργαλείο σύνθεσης, αλλά ως μια μεταφορά για τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε τη ζωή μας -και συγχρόνως για τον τρόπο με τον οποίο αυτή η ζωή επιμένει να ξεφεύγει από τις ταξινομήσεις μας. Η έκθεση συγκεντρώνει τρεις πρόσφατες ενότητες, τα Ξεσπάσματα του 2025-2026 και τα Τοτεμικά πλέγματα και Τριαδικά πλέγματα του 2026.

Ο ίδιος ο Issachar μοιάζει, άλλωστε, να φέρει στη βιογραφία του αυτή την εμπειρία των πολλαπλών και αλληλοτεμνόμενων συστημάτων. Γεννήθηκε το 1979 στο Λονδίνο, μεγάλωσε στην Αθήνα με Αμερικανίδα μητέρα και Έλληνα πατέρα, φοίτησε στο γαλλικό λύκειο και σπούδασε στο Brown University, όπου άρχισε να ανακαλύπτει πιο συστηματικά τη σχέση του με τη ζωγραφική. Ακολούθησαν η Νέα Υόρκη, μεταπτυχιακές σπουδές στο London School of Economics, η επενδυτική τραπεζική και η διαχείριση περιουσίας στο Λονδίνο, ένα MBA στο INSEAD και κατόπιν η μετακίνησή του στο Σάο Πάολο, όπου συμμετείχε στην πρώιμη βραζιλιάνικη τεχνολογική σκηνή και στην εξέλιξη των startups. Το 2018 έκανε ένα διάλειμμα ενός χρόνου για να ζωγραφίσει αποκλειστικά-έως και δεκαπέντε ώρες την ημέρα, όπως έχει αναφέρει- παρουσιάζοντας τρεις εκθέσεις, δύο στο Σάο Πάολο και μία στο Λονδίνο. Σήμερα δείχνει να έχει επιστρέψει στην Αθήνα και να έχει αφοσιωθεί στη ζωγραφική.

Υπό αυτό το πρίσμα, η εμμονή του με τα συστήματα ταξινόμησης παύει να φαίνεται παράδοξη. Το πέρασμά του από τα οικονομικά, τις αγορές και την τεχνολογία, μαρτυρά βαθιά γνώση και επίγνωση του τρόπου που λειτουργεί η σύγχρονη πραγματικότητα, η οποία κατασκευάζεται από πίνακες, δεδομένα, αλγορίθμους, κατηγορίες και προβλέψεις – από αόρατα, δηλαδή grids που επιχειρούν διαρκώς να μετατρέψουν το απρόβλεπτο σε κάτι μετρήσιμο. Μόνο που στη ζωγραφική του το σύστημα εγκαθίσταται για να υπονομευθεί. Η τάξη γεννά την αταξία, η πληροφορία παράγει αμφισημία και η λέξη περιλαμβάνει κάτι κρυπτικό.

Στα Τοτεμικά πλέγματα και στα Τριαδικά πλέγματα αυτή η διαδικασία αποκτά σχεδόν αρχιτεκτονική υπόσταση. Παλίνδρομα, αμφιγράμματα, σταυρολεξικές δομές και, κάποιες φορές, το περίφημο τετράγωνο Sator-εκείνη η αρχαία λεκτική κατασκευή που μπορεί να διαβαστεί σε περισσότερες από μία κατευθύνσεις-μετατρέπουν τη γλώσσα σε εικόνα και την εικόνα σε αναγνωστικό προκείμενο. Το βλέμμα διαβάζει και αποκωδικοποιεί αναγκαζόμενο σε πολλαπλές στάσεις. Διέρχεται, δηλαδή, διαφορετικές λειτουργίες με την απαραίτητη ενδιάμεση καθυστέρηση, σαν ο καμβάς να αρνείται την ταχύτητα με την οποία έχουμε εκπαιδευτεί πλέον να καταναλώνουμε εικόνες.

Πηγή – Πρώτο Θέμα

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ