Οι κοινωνίες δεν χρειάζονται «τάξη». Βαθιά αλλαγή έχουν ανάγκη

Την ώρα που η Γαλλία δεν έχει ακόμη συνέλθει από τον πρωτοφανή παλλαϊκό -και όχι μόνο νεανικό- ξεσηκωμό του περασμένου Σαββάτου, στην Ελλάδα βγήκαν κιόλας οι καλοθελητές που σπεύδουν να διεκτραγωδήσουν τις «καταστροφές» και τους «βανδαλισμούς» και να υπογραμμίσουν με νόημα ότι για αυτόν τον λόγο και οι πολίτες, αντανακλαστικά, θα προτιμήσουν τη «σταθερότητα».

Ορισμένοι, μάλιστα το λένε πιο ωμά: «τέτοιες καταστάσεις διευκολύνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη», γιατί του επιτρέπουν να πει ότι εάν δεν επανεκλεγεί, για να διαχειριστεί όπως υποτίθεται αυτός ξέρει, τις μεγάλες προκλήσεις του επόμενου διαστήματος, κινδυνεύει και η δική μας χώρα να ζήσει στιγμές ανάλογες με αυτές της Γαλλίας.

Άλλοι, πάλι πάνε να κάνουν «ανάλυση» τύπου «βγάζω φλας αριστερά, για να στρίψω δεξιά». «Καλά όλα αυτά, αλλά τέτοιες εξεγέρσεις ξυπνούν τη “σιωπηλή πλειοψηφία”, με αποτέλεσμα τελικά να είναι η Δεξιά αυτή που κερδίζει». «Δείτε και τον Ντε Γκώλ, πώς κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968 στη Γαλλία», σπεύδουν να προσθέσουν. Και εδώ το συμπέρασμα πάλι καταλήγει να είναι το ίδιο: κάθε άλλη επιλογή εκτός από τη συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης, που παρουσιάζεται ως συνώνυμη της «σταθερότητας», είναι καταστροφική και δεν έχει καν νόημα να πιστέψουμε ότι η λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει στο να πάνε τα πράγματα σε πιο αριστερή, δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση.

Βεβαίως, όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες εύκολες «γενικεύσεις», η ιστορική εμπειρία είναι πολύ διαφορετική. Στον 20^ο αιώνα ήταν οι μεγάλοι κύκλοι μαζικής κινητοποίησης – μαζί με τον φόβο επανάληψης μιας επανάστασης όπως στη Ρωσία – που οδήγησε στις μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις, από την κοινωνική ασφάλιση, τη δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία έως τις συλλογικές συμβάσεις και την αναδιανομή εισοδήματος.

Γιατί μπορεί ο Ντε Γκωλ όντως να κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968, αλλά οι παραχωρήσεις που έκανε η γαλλική Κεντροδεξιά, ήταν μεγάλες, ξεκινώντας από τις μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις που οδήγησαν στον τερματισμό των απεργιών του Μάη.

Αλλά, και στη χώρα μας, εάν δεν είχαμε όλους τους μεγάλους αγώνες και κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης, δεν θα είχαμε την ολοένα και μεγαλύτερη στροφή της ελληνικής κοινωνίας σε πιο προοδευτική κατεύθυνση με αποκορύφωμα την «Αλλαγή» του 1981 και ίσως το μεγαλύτερο κύμα προοδευτικών δημοκρατικών αλλαγών της μεταπολεμικής περιόδου.

Και βέβαια στην περίοδο της μεγάλης κρίσης στη χώρα μας, ήταν οι μεγάλες, εκρηκτικές συχνά, κινητοποιήσεις του αντιμνημονιακού κινήματος που έθεσαν επί τάπητος το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να μην εκπροσωπεί τους «Βάστα Σόιμπλε» και τη λογική «και εάν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, θα έπρεπε να τα είχαμε εφεύρει».

Επομένως, όλοι αυτοί που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το «χάος» και τις «ταραχές» και εξυμνούν τη σταθερότητα, στην πραγματικότητα αυτό που δεν θέλουν είναι να διατυπωθεί μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ικανή να κάνει πράξη μια ριζική αλλαγή πολιτικής προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Την πολιτική αλλαγή φοβούνται, όχι το «χάος».

Γιατί πρέπει να αναλογιστούμε τι σημαίνει σήμερα «σταθερότητα». Σημαίνει ότι θα συνεχιστεί μια πολιτική που συνεπάγεται ότι τα λαϊκά στρώματα, και ιδίως η νεολαία» παραδίδονται απροστάτευτα στην ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση. Ότι θα οξυνθούν ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές ανισότητες. Ότι θα ενταθεί η υπονόμευση και τελικά ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και παιδείας. Ότι οι υποδομές δεν θα αναβαθμιστούν, καθώς δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι θα συνεχίσουν να μοιράζονται σε «ημετέρους». Ότι θα χειραγωγηθούν πλήρως οι θεσμοί του κράτους δικαίου και θα ενταθεί η αστυνομική καταστολή απέναντι σε όποιον διαφωνεί και διεκδικεί. Ότι θα συνεχιστεί η προετοιμασία του εδάφους για την ολική επαναφορά της Ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο.

Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Προφανώς και οι άνθρωποι φοβούνται τις περιόδους μεγάλης αναταραχής. Είναι φυσικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι φοβούνται γενικά τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ιδίως όταν τα αιτήματά τους είναι δίκαια και βγαίνουν μέσα από πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Και η ιστορία δείχνει πως όταν το μαχαίρι φτάσει στο κόκκαλο, τότε και οι «νοικοκυραίοι κατεβαίνουν στον δρόμοι και οι «φιλήσυχοι πολίτες».

Αυτοί που μισούν, εξαρχής, τις μαζικές κινητοποιήσεις και τους αγώνες, είναι αυτοί που μεταφράζουν σε ιδεολογία το στενό τους συμφέρον, δηλαδή η κοινωνική μειοψηφία που ωφελείται από τις σημερινές πολιτικές και κατεξοχήν στρατεύεται πίσω από κυβερνήσεις όπως η σημερινή, και όσοι πιστεύουν ότι η λύση για όλα τα προβλήματα είναι το «στιβαρό χέρι» ενός αυταρχικού κράτους, δηλαδή η Ακροδεξιά και οι νοσταλγοί του φασισμού.

Γι’ αυτόν τον λόγο και το πραγματικό συμπέρασμα που βγαίνει από τον κύκλο μεγάλων κινητοποιήσεων στον οποίο φαίνεται ότι μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, αντιμέτωπες με τον εκρηκτικό συνδυασμό ανάμεσα στα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και την κυνική απροθυμία των πολιτικών συστημάτων και των κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις και πειστικές απαντήσεις, δεν είναι πώς θα εξασφαλιστεί η «σταθερότητα» στα ίδια αδιέξοδα, αλλά πώς θα υπάρξουν οι αναγκαίες βαθιές αλλαγές πολιτικής που απαιτούνται για να μειωθεί η πραγματική ανασφάλεια των πολιτών, μια ανασφάλεια που δεν προκαλείται από τους διαδηλωτές, αλλά από όλους εκείνους που μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και όχι των ανθρώπινων αναγκών.

Πηγή – in.gr

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy