ΚύπροςΗ ραπ «εισβάλλει» τον Νοέμβριο (23/11) στο Θέατρο Βέμπο, με τον Βέβηλο ζωντανά στη σκηνή.
Η «Θύρα Μηδέν», με έναν δεκαμελή θίασο, επιστρέφει στο 2006, σε μια κομβική περίοδο για τη γενιά των 80s και των 90s, τη στιγμή που η κοινωνία ερχόταν αντιμέτωπη με νέες μορφές και εκφράσεις βίας.
Με αφετηρία την οπαδική βία, η παράσταση αναζητά τον αόρατο μηχανισμό πίσω από τον διχασμό και την ανάγκη του ανήκειν.
Ο Βέβηλος, ένας από τους πιο επιδραστικούς και ασυμβίβαστους Έλληνες ράπερ, ανεβαίνει για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή με την παράσταση «Θύρα Μηδέν» σε κείμενο και σκηνοθεσία Αθηνάς Χατζηαθανασίου, πρωταγωνιστώντας και ερμηνεύοντας επί σκηνής κομμάτια-σταθμούς από την προσωπική του πορεία, αλλά και νέα τραγούδια γραμμένα ειδικά για την παράσταση.
Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο Βέμπο, από τις 23 Νοεμβρίου, και επιστρέφει στο 2006, σε μια εποχή έντονων κοινωνικών μεταβολών, όταν η γενιά των millennials διαμόρφωνε τη δική της ταυτότητα μέσα σε ένα περιβάλλον όπου νέες μορφές και εκφράσεις βίας έρχονταν στο προσκήνιο. Μέσα από μια ιστορία που οδηγεί στον κόσμο των γηπέδων, η παράσταση φωτίζει το φαινόμενο της οπαδικής βίας και αναζητά τι βρίσκεται πίσω από αυτό.
Το κείμενο βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες ανθρώπων μέσα από τα γήπεδα και αντλεί υλικό από πραγματικά γεγονότα που απασχόλησαν την επικαιρότητα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Οι πραγματικές ιστορίες και οι βιωμένες εμπειρίες συναντούν τη μυθοπλασία, δημιουργώντας ένα έργο που δεν στέκεται μόνο στη στιγμή της σύγκρουσης, αλλά αναζητά όσα έχουν προηγηθεί: την ανάγκη για αποδοχή, την ταυτότητα, την πίστη σε μια ομάδα και τη σταδιακή δημιουργία του εχθρού-«άλλου».
Υπόθεση
Ο Μάνος μόλις έχει αποφυλακιστεί, έχοντας εκτίσει ποινή για ένα έγκλημα που διέπραξε είκοσι χρόνια πριν. Μια δημοσιογράφος τον συναντά και αποφασίζει να ξανανοίξει την υπόθεση. Θέλει να μάθει τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη νύχτα. Μέσα από τις αναμνήσεις του Μάνου, η ιστορία επιστρέφει στο 2006, όπου έφηβος ακόμη, δεν γνωρίζει ότι κρατά στα χέρια του μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί.
Οργή, αναζήτηση ταυτότητας, ανάγκη για αποδοχή: οι νεανικές παρορμήσεις αρχίζουν να μπλέκονται με την οπαδική κουλτούρα. Τα όρια μετακινούνται, οι σχέσεις αλλάζουν και μια νύχτα θα καθορίσει τις ζωές όλων.
Είκοσι χρόνια αργότερα, η δημοσιογράφος προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια της ιστορίας, να βρει τι πραγματικά συνέβη και κυρίως, πώς έφτασαν μέχρι εκεί.
Η σιωπή πίσω απ’ τις φωνές
Η «Θύρα Μηδέν» δεν ανήκει σε καμία ομάδα. Δεν έχει χρώμα, φανέλα ή στρατόπεδο. Δεν επιχειρεί να αναπαραστήσει απλώς ένα περιστατικό οπαδικής βίας, αλλά αναζητά τον μηχανισμό που μπορεί να οδηγήσει έναν νέο άνθρωπο από την ανάγκη του να ανήκει, στην ανάγκη να αποκτήσει έναν αντίπαλο. Στο επίκεντρο βρίσκονται ερωτήματα που ξεπερνούν τα όρια ενός γηπέδου:
Τι οδηγεί έναν νέο άνθρωπο στη βία;
Ποια ανάγκη έρχεται να καλύψει η ένταξη σε μια ομάδα;
Πώς δημιουργείται ένας «εχθρός»;
Και τι συμβαίνει όταν το «εμείς» χρειάζεται διαρκώς ένα «οι άλλοι» για να υπάρξει;
Μήπως η Θύρα Μηδέν είναι ένα σημείο μηδέν, όπου η αντιπαράθεση αναπαράγεται και οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο βίας;
Η ραπ συναντά το θέατρο
Η παράσταση κινείται διαρκώς ανάμεσα στο θέατρο και στο θέαμα, ανάμεσα στην αφήγηση και στη μουσική πράξη, αναζητώντας μια υβριδική φόρμα που δεν χρειάζεται να αποφασίσει τι απ’ όλα είναι περισσότερο.
Η Αθηνά Χατζηαθανασίου με το «Θύρα Μηδέν» δεν επιχειρεί να ενώσει δύο διαφορετικούς κόσμους, αλλά να ανακαλύψει τι καινούργιο μπορεί να γεννηθεί όταν αυτοί οι κόσμοι συναντηθούν. Λόγος, στίχος, μουσική: είναι όψεις του ίδιου νομίσματος μιας ιστορίας που οφείλει να εξιστορηθεί.
Εννέα ταλαντούχοι ηθοποιοί, ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, η Άντα Κουγιά, ο Γιώργος Λιάκος, η Άντρια Ράπτη, ο Κωνσταντίνος Ρόδης, η Ανατολή Τσελαρίδου, ο Σταμάτης Φακορέλλης, ο Κώστας Φοίνιξ και η Αθηνά Χατζηαθανασίου, συναντούν επί σκηνής τον Βέβηλο, ο οποίος εμφανίζεται για πρώτη φορά ως πρωταγωνιστής στο θέατρο και, παράλληλα, ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής κομμάτια-σταθμούς από την προσωπική του πορεία, αλλά και νέα τραγούδια γραμμένα ειδικά για την παράσταση, ενώ σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα γίνονται οργανικό μέρος της σκηνικής γλώσσας και συνδιαλέγονται ζωντανά με τους ερμηνευτές και τη μουσική.
Σκηνοθετικό Σημείωμα
Για κάθε «άλλο»
Σωστά και λάθη, καλός και κακός, φίλος και εχθρός. Μεγαλώνουμε μαθαίνοντας να χωρίζουμε τον κόσμο σε αντίθετα, σε στρατόπεδα. Χρειαζόμαστε κάπου να ανήκουμε. Να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους. Και κάπου εκεί, σχεδόν ανεπαίσθητα, η ανάγκη να ανήκουμε μετατρέπεται στην ανάγκη να αποκλείσουμε. Να βάλουμε απέναντι μας τους «άλλους» και να θωρακίσουμε το «εμείς».
Η οπαδική βία δεν γεννιέται και πεθαίνει στις εξέδρες ενός γηπέδου. Είναι μια μικρογραφία ενός κόσμου που μαθαίνει να λειτουργεί με όρους αντιπαράθεσης. Ξεκινά από λέξεις που εκτοξεύονται χωρίς συνέπειες, από την περιφρόνηση του διαφορετικού, από αυστηρά κοινωνικά πλαίσια που περιθωριοποιούν όποιον δεν είναι πρόθυμος ή ικανός να ταιριάξει.
Προσπάθησα να κοιτάξω πίσω από τη βία, πίσω από την πράξη. Όχι για να την εξηγήσω ώστε να την αθωώσω, αλλά για να αναζητήσω όσα προηγήθηκαν. Τι δεν ακούσαμε; Ποια ανάγκη έμεινε ανεκπλήρωτη; Ποια ματαίωση μετατράπηκε σε θυμό; Αναρωτιέμαι πόσο συχνά η οργή που στρέφεται προς τα έξω είναι στην πραγματικότητα μια κραυγή που δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο να ακουστεί. Πόσες φορές η ανάγκη για αναγνώριση μεταμφιέζεται σε δύναμη και η αδυναμία σε επιθετικότητα; Πόσοι άνθρωποι αναζητούν μια ταυτότητα τόσο απεγνωσμένα, ώστε είναι πρόθυμοι να χάσουν την ίδια τους την ανθρωπιά για να την υπερασπιστούν;
Γιατί η βία δεν είναι μόνο η στιγμή που ένα σώμα πέφτει στο έδαφος. Είναι και όλα όσα έχουν προηγηθεί για να γίνει αυτό το σώμα αόρατο. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος απέναντί μας παύει να έχει όνομα, πρόσωπο, ιστορία. Γίνεται απλώς ο αντίπαλος.
Δεν πιστεύω στους ανθρώπους που γεννιούνται κακοί. Πιστεύω στις επιλογές, στις ευθύνες και στις συνέπειές τους. Και πιστεύω πως, αν θέλουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά για τη βία, πρέπει να τολμήσουμε να κοιτάξουμε και εκεί όπου δεν μας είναι ευχάριστο. Γιατί η απόσταση ανάμεσα στον θεατή και σε αυτό που παρακολουθεί δεν είναι πάντοτε τόσο μεγάλη όσο θα ήθελε να πιστεύει.
Η «Θύρα Μηδέν» είναι για μένα μια αναμέτρηση με αυτή τη σκοτεινή ανθρώπινη και κοινωνική συνθήκη. Μια προσπάθεια να κοιτάξουμε κατάματα όχι μόνο την πράξη της βίας, αλλά και τον κόσμο γύρω μας που την υποθάλπει και της επιτρέπει να επαναλαμβάνεται. Γιατί κάθε φορά που ένας άνθρωπος γίνεται εχθρός, κάτι βαθύτερο έχει ήδη ηττηθεί.
Και κάτι τελευταίο. Αφορμή για την παράσταση υπήρξε ένας «άλλος», ένας άλλος που δεν ταίριαζε. Κι όταν είσαι σκέτο «άλλος» και ποτέ «εμείς», πόσες ελπίδες έχεις τελικά να αντέξεις; – Αθηνά Χατζηαθανασίου
Ταυτότητα της Παράστασης
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Αθηνά Χατζηαθανασίου
Πρωτότυπη μουσική – Ηχοτοπία – Στίχοι: Βέβηλος & Δημήτρης MCD Κρητικός
Επιμέλεια Κίνησης: Αλέξανδρος Κεϊβάναη
Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Φωκά
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Video Art: Κάρολος Πορφύρης
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Μάρω Πέτλη, Παναγιώτα Χαϊδεμένου
Έρευνα – Συνεντεύξεις- Δραματουργική επεξεργασία: Άντα Κουγιά, Αθηνά Χατζηαθανασίου
Φωτογραφίες: Γιώργος Κασαπίδης
Γραφιστικά: Γιώργος Κασαπίδης & BEEZY STUDIO
Παραγωγή: Καλλιτεχνική Εταιρεία CALD Ο.Ε. & CALD PRODUCTIONS Α.Μ.Κ.Ε
Παίζουν οι: Βέβηλος, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Άντα Κουγιά, Γιώργος Λιάκος, Άντρια Ράπτη, Κωνσταντίνος Ρόδης, Ανατολή Τσελαρίδου, Σταμάτης Φακορέλλης, Κώστας Φοίνιξ, Αθηνά Χατζηαθανασίου
Μετάδοση Αγώνων: Μάκης Διόγος
Πληροφορίες
Θέατρο Βέμπο (Καρόλου 18, Αθήνα)
Από 23 Νοεμβρίου, Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
Link Κρατήσεων εδώ
Προσφορά Προπώλησης για περιορισμένο αριθμό θέσεων 18€
Τιμές Εισιτηρίων: Α’ ΖΩΝΗ – 30 €, Β’ ΖΩΝΗ – 25 € (Κανονικό) / 22 € (Μειωμένο), Γ’ ΖΩΝΗ – 20 €, ΘΕΩΡΕΙΟ Α’ – 20 €, ΘΕΩΡΕΙΟ Β’ – 18 €
Θερμές ευχαριστίες στον εγκληματολόγο Γιάννη Πανούση για την πολύτιμη συμβολή του στην έρευνα και για τις γνώσεις που μοιράστηκε μαζί μας σχετικά με το φαινόμενο της οπαδικής βίας, καθώς και στον Μάκη Διόγο για τη φιλική συμμετοχή.
