Μια κοινωνία που περιμένει να δει ένα παιδί να αιμορραγεί για να αναλάβει δράση, έχει ήδη αποτύχει [της Ραφαέλας Δημητριάδου]

Στα 34 μου, πραγματικά, λυπούμαι για το πού έχουμε φτάσει ως κοινωνία. Για να κινητοποιηθούμε, να προβληματιστούμε και να απαιτήσουμε απαντήσεις, πρέπει πρώτα να δούμε ένα βίντεο άγριας βίας να κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Έπειτα αγανακτούμε, καταδικάζουμε και, μέχρι το επόμενο περιστατικό, ξεχνάμε.

Ο ξυλοδαρμός ενός ανηλίκου πρέπει να μας προβληματίσει βαθύτερα. Όχι μόνο για όσα συνέβησαν, αλλά και για όσα ενδεχομένως προηγήθηκαν και για όσα εξακολουθούν να συμβαίνουν μακριά από τις κάμερες.

Δεν είναι μόνο θέμα ανατροφής

Κάθε φορά που ένα παιδί επιδεικνύει βίαιη συμπεριφορά, η ευθύνη αποδίδεται σχεδόν αυτόματα στους γονείς. Ασφαλώς, η οικογένεια αποτελεί τον πρώτο πυρήνα διαπαιδαγώγησης, αλλά δεν είναι ο μοναδικός.

Η ευθύνη αφορά και το σχολείο, τους θεσμούς και την κοινωνία που επιλέγει να ανέχεται όσα θα έπρεπε να αντιμετωπίζει εγκαίρως.

Είναι δυνατόν τέτοιες συμπεριφορές να εμφανίζονται πάντοτε ξαφνικά, χωρίς προηγούμενες ενδείξεις; Αν υπήρχαν περιστατικά επιθετικότητας ή καταγγελίες, εντοπίστηκαν και αντιμετωπίστηκαν; Και αν δεν υπήρχαν, διαθέτουν τα σχολεία αποτελεσματικούς μηχανισμούς για να αναγνωρίζουν έγκαιρα τα σημάδια;

Δεν ισχυρίζομαι ότι κάθε περιστατικό μπορεί να προβλεφθεί. Θεωρώ, όμως, αυτονόητο ότι η πρόληψη, η διερεύνηση των καταγγελιών και η προστασία των μαθητών αποτελούν βασικές ευθύνες κάθε σχολικής μονάδας.

Το bullying δεν έχει κοινωνική τάξη ούτε φύλο

Ο εκφοβισμός δεν περιορίζεται στα δημόσια σχολεία ούτε αφορά αποκλειστικά τα αγόρια. Υπάρχουν περιστατικά λεκτικής, ψυχολογικής και κοινωνικής κακοποίησης και σε ιδιωτικά σχολεία, ακόμη και μεταξύ κοριτσιών. Ο συστηματικός εξευτελισμός, ο αποκλεισμός και η στοχοποίηση ενός παιδιού δεν είναι απλές παιδικές διαφωνίες.

Το γεγονός ότι ένα περιστατικό δεν καταγράφεται σε βίντεο ή δεν γίνεται viral δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Και εδώ οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς: κανένα σχολείο, κανένα επώνυμο και καμία οικονομική επιφάνεια δεν πρέπει να αποτελούν ασπίδα απέναντι στη λογοδοσία.

Εάν γονείς φοβούνται να καταγγείλουν τον εκφοβισμό που υφίστανται τα παιδιά τους, επειδή ανησυχούν για την κοινωνική έκθεση ή τις πιθανές συνέπειες μέσα στο σχολικό περιβάλλον, τότε έχουμε ακόμη ένα πρόβλημα που απαιτεί αντιμετώπιση. Η ασφάλεια ενός παιδιού πρέπει να προηγείται κάθε κοινωνικής ή οικονομικής σκοπιμότητας.

Ποιος σκέφτεται τα παιδιά που φοβούνται;

Πόσα παιδιά είδαν το συγκεκριμένο βίντεο και αναβίωσαν τον δικό τους φόβο; Πόσα αναγνώρισαν σε αυτές τις εικόνες τη δική τους καθημερινότητα; Πόσα φοβούνται να μιλήσουν, επειδή πιστεύουν ότι κανείς δεν θα τα προστατεύσει;

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσα παιδιά επηρεάστηκαν από τη δημοσιοποίηση του βίντεο. Οφείλουμε, όμως, να αναγνωρίσουμε ότι τέτοιες εικόνες μπορούν να εντείνουν τον φόβο και να ανακινήσουν επώδυνες εμπειρίες σε παιδιά που έχουν ήδη υποστεί εκφοβισμό.

Ένα παιδί δεν χρειάζεται να τραυματιστεί σωματικά για να δικαιούται προστασία.

Γι’ αυτό θέτω δημόσια το ζήτημα προς το Υπουργείο Παιδείας και τους αρμόδιους φορείς: Χρειαζόμαστε αποτελεσματικούς μηχανισμούς καταγγελιών, ουσιαστική διερεύνηση, κατάλληλη εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και πρόσβαση σε ψυχολογική υποστήριξη. Όπου υπάρχουν ενδείξεις ότι καταγγελίες αγνοήθηκαν ή ότι ένα σχολείο παρέλειψε να ενεργήσει όπως όφειλε, πρέπει να διερευνώνται οι ευθύνες με διαφάνεια.

Η πρόληψη δεν μπορεί να αρχίζει αφού συμβεί το κακό.

Και τα παιδιά που ασκούν τη βία;

Η κοινωνία απέτυχε όχι μόνο απέναντι στο παιδί που δέχθηκε τη βία, αλλά και απέναντι στα παιδιά που την άσκησαν.

Αυτό δεν σημαίνει δικαιολογία. Το θύμα δικαιούται προστασία και δικαιοσύνη, ενώ οι πράξεις των δραστών πρέπει να αντιμετωπίζονται με τις συνέπειες που προβλέπει ο νόμος.

Σημαίνει, όμως, ότι οφείλουμε να αναρωτηθούμε πώς ένα παιδί φτάνει να θεωρεί αποδεκτό να εξευτελίζει ή να χτυπά έναν άλλο άνθρωπο. Χρειάζονται λογοδοσία και συνέπειες, αλλά και έγκαιρη παρέμβαση, ώστε να αντιμετωπίζονται οι επιθετικές συμπεριφορές πριν επαναληφθούν.

Αν περιοριστούμε στην οργή της στιγμής και στην τιμωρία εκ των υστέρων, χωρίς να ενισχύσουμε την πρόληψη, θα συνεχίσουμε να μετράμε θύματα και θύτες, χωρίς να αλλάζουμε ουσιαστικά τίποτα.

Η σιωπή δεν προστατεύει τα παιδιά

Γονείς, μιλήστε. Εκπαιδευτικοί, μην προσπερνάτε τα σημάδια. Σχολικές διευθύνσεις και αρμόδιες αρχές, αναλάβετε τις ευθύνες που σας αναλογούν.

Δεν αρκεί να αγανακτούμε όταν ένα βίντεο γίνεται viral. Πρέπει να ενδιαφερόμαστε και για το παιδί που υποφέρει σιωπηλά, για εκείνο που φοβάται να πάει σχολείο και για εκείνο που μεγαλώνει πιστεύοντας ότι η βία είναι τρόπος επιβολής.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από την εικόνα, το κοινωνικό στάτους ή την οικονομική της επιφάνεια. Κρίνεται από το πώς προστατεύει τους πιο ευάλωτους και από το αν έχει το θάρρος να αντιμετωπίζει τα προβλήματά της, ακόμη κι όταν η αλήθεια είναι άβολη.

Μια κοινωνία που περιμένει να δει ένα παιδί να αιμορραγεί για να αναλάβει δράση, έχει ήδη αποτύχει.

Ραφαέλα Δημητριάδου

Support Local Business

Πηγή – PafosPress

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy