Η Μαρικάρμεν έφυγε, αλλά ο αγώνας ενάντια στη δολοφονική απληστία τώρα ξεκινά

Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ δεν νομίζω ότι ποτέ είχε σκεφτεί ότι μπορεί να γινόταν σύμβολο του αγώνα ενάντια στους ληστρικούς «επενδυτές» που κερδοσκοπούν πάνω στη στοιχειώδη ανάγκη για στέγαση. Σε τελική ανάλυση αυτή απλώς ζούσε στο σπίτι που είχε νοικιάσει ο πατέρας της 70 χρόνια πριν και στο οποίο συνέχισε να ζει, μέχρις ότου το κτίριο αγοράστηκε από ένα fund που απλώς ήθελε να βγάλει ακόμη περισσότερα χρήματα και το οποίο αφού της ζήτησε ένα υπέρογκο ενοίκιο, στο τέλος προχώρησε στην έξωσή της στις 23 Σεπτεμβρίου, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που είχε. Άλλωστε, ήταν οι εικόνες από αυτή την έξωση που προκάλεσαν ένα τεράστιο κύμα οργής. Βεβαίως, ήταν το στρες από τη διαδικασία της έξωσης που επιδείνωσε την υγεία της και οδήγησε στον θάνατό της σε ηλικία 87 ετών.

Και έγινε σύμβολο η Μαρικάρμεν, ακριβώς γιατί έδειξε ότι η αδικία και η εκμετάλλευση βασικών κοινωνικών αναγκών, δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Αφορούν τις ζωές ανθρώπων. Ανθρώπων πραγματικών, συγκεκριμένων, με προσωπικές ιστορίες, με πρόσωπο και δική τους φωνή. Ανθρώπων της διπλανής πόρτας που πετιούνται – κυριολεκτικά – στο δρόμο.

Μέσα από τη δική της ιστορία η ισπανική κοινωνία συνειδητοποίησε που ακριβώς βρίσκεται και σε τι οδηγεί η λογική του κέρδους γύρω από τη στέγαση. Και γι’ αυτό κατέβηκε στους δρόμους διεκδικώντας λύσεις, την ώρα που η Ισπανική Δεξιά σε όλες τις παραλλαγές της, έσπευσε να καταψηφίσει τις προτάσεις που κάπως θα ανακούφιζαν το πρόβλημα, υπογραμμίζοντας έτσι με ποια συμφέροντα συμπορεύεται.

Όμως, το πιο ουσιαστικό και αυτό που αφορά όχι μόνο την Ισπανία αλλά και όλη την Ευρώπη είναι το μαζικό κίνημα που ενέπνευσε η Μαρικάρμεν. Ένα κίνημα που απαιτεί να ξαναγίνει η στέγαση θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, να σταματήσει η κερδοσκοπία και μπει φραγμός σε αυτούς που είναι διατεθειμένοι να πετάξουν ηλικιωμένους στο δρόμο για να πάρουν ένα μεγαλύτερο ενοίκιο.

Και ας μη νομίζει κανείς ότι όλα αυτά δεν αφορούν την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο ότι και εμείς είχαμε εξώσεις ή απειλές για εξώσεις γύρω από τα «κόκκινα δάνεια». Είναι και ο τρόπος που έχουμε μια έκρηξη στα ενοίκια, ιδίως στις μεγάλες πόλεις, που σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως για τους νέους, σημαίνει ότι η μόνη λύση είναι να συνεχίσουν να ζουν με τους γονείς τους. Είναι ότι γειτονιές της Αθήνας, έχουν γίνει πια απλησίαστες. Είναι η αυξανόμενη παρουσία «επενδυτών» που βλέπουν τα ακίνητα αποκλειστικά ως πεδίο κερδοσκοπίας. Είναι το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός το μόνο που είχε να πει για τη στεγαστική κρίση είναι να δώσουμε στους επενδυτές και μερικούς ορόφους επιπλέον.

Με αυτή την πραγματικότητα προφανώς και δεν πρέπει να συμφιλιωθούμε. Γιατί τότε θα δούμε και στη χώρα μας πολλές Μαρικάρμεν να πετιούνται από τα σπίτια τους. Γι’ αυτό καλύτερα να ξεσηκωθούμε τώρα. Πριν είναι αργά.

Πηγή – in.gr

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy