Δημοτικό θέατρο Πειραιά: Από την Κεντρική Σκηνή στις γειτονιές

Το πολυσυλλεκτικό ρεπερτόριο της νέας σεζόν αναπτύσσεται παράλληλα με μια σειρά καινοτόμων πρωτοβουλιών. Ανάμεσά τους, το φυτώριο συγγραφής ελληνικού έργου και η διασταυρούμενη δραματουργία, δράσεις στις οποίες συμμετέχουν 25 συγγραφείς και οι οποίες θέτουν τον άνθρωπο και τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία στο προσκήνιο. Στο πρόγραμμα εντάσσεται ακόμη το πρότζεκτ «Τι πιστεύω», καρπός του συστηματικού ανοίγματος του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά στην πόλη τα τελευταία χρόνια και της λειτουργίας του ως hub νεανικής δημιουργίας, καθώς και μια ευρεία δέσμη δράσεων που υπηρετούν ουσιαστικά τη συμπερίληψη διαφορετικών κοινωνικών ομάδων στο θεατρικό σύμπαν. Η θεατρική σεζόν έχει ήδη αρχίσει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενώ παράλληλα με το ρεπερτόριο της νέας χρονιάς παρουσιάστηκε και η νέα ψηφιακή ταυτότητα του θεάτρου, με ανανεωμένο site και νέα εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα.

Κατά την εκδήλωση παρουσίασης του προγράμματος, ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης ανέφερε ότι «το Δημοτικό Θέατρο είναι μέρος της ιστορίας της πόλης μας. Είναι ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημά της, ένα κτήριο με μοναδική αρχιτεκτονική και ιστορική αξία, αλλά ταυτόχρονα είναι ένας ζωντανός οργανισμός πολιτισμού, δημιουργίας και συνάντησης.  Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο για εμάς: να μην αντιμετωπίζουμε το Δημοτικό Θέατρο μόνο ως ένα σπουδαίο μνημείο του παρελθόντος, αλλά ως έναν θεσμό που κοιτάζει μπροστά, δημιουργεί και πρωταγωνιστεί στο πολιτιστικό παρόν και μέλλον του Πειραιά και της χώρας». Ο ίδιος επισήμανε ακόμη τη σημασία της συνεργασίας με το Υπουργείο Πολιτισμού και την Περιφέρεια Αττικής, η οποία, όπως σημείωσε, αποτυπώνεται και στην Προγραμματική Σύμβαση που έχει υπογραφεί, ευχαριστώντας την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και τον περιφερειάρχη Αττικής Νίκο Χαρδαλιά για τη στήριξή τους.

Από την πλευρά του, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Νίκος Διαμαντής ανέφερε ότι «το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά λειτουργεί με ευγένεια – ήθος – υπομονή, μακριά από τις λίστες και τις επαναλήψεις, δίνοντας δυνατότητα σε πολλούς, διαφορετικούς ακατάταχτους, ανένταχτους καλλιτέχνες, σε νέες φωνές, αλλά και σε καταξιωμένες, με δημιουργίες ανάσας. Μας ενδιαφέρει να παρεμβαίνουμε με υπομονή, επιμένοντας στην καλλιτεχνική ταυτότητα».

Στην Κεντρική Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, η νέα σεζόν έχει ήδη αρχίσει συνδυάζοντας επαναλήψεις επιτυχημένων παραστάσεων με νέες παραγωγές. Η αυλαία έγινε με το «Τζένη Τζένη» των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά, σε σκηνοθεσία και σύλληψη Νίκου Καραθάνου (30/9/2026), ένα «ηλιόλουστο ρέκβιεμ» πάνω στη νοσταλγία, στη μνήμη και στη μυθολογία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Για όλη την οικογένεια ακολουθεί «Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες» του Ιουλίου Βερν, σε διασκευή και σκηνοθεσία Στέλιου Χατζηαδαμίδη (18/10/2026), με μουσικές, εικόνες, γλώσσες και χορογραφίες από πολιτισμούς να μετατρέπουν τη σκηνή σε ένα ταξίδι. Τον Νοέμβριο, ο Άρης Μπινιάρης παρουσιάζει τη δική του σκηνική εκδοχή του «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ (20/11/2026), μια σκοτεινή παραβολή για τη βία, την εξουσία, την ηθική και τα όρια της συγχώρεσης. Λίγες ημέρες αργότερα επιστρέφει «Ο Φονιάς, έγκλημα και αθώωση» του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη και με ανανεωμένη διανομή (23/11/2026), φωτίζοντας ζητήματα πατριαρχίας, συλλογικής σιωπής, ενοχής και κοινωνικής συνενοχής. Την άνοιξη ο «Κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, με πρωταγωνιστή τον Σπύρο Παπαδόπουλο (26/2/2027), ολοκληρώνει το πρόγραμμα στην ιστορική Σκηνή με μια κλασική κωμωδία που, αιώνες μετά, εξακολουθεί να σατιρίζει αδυναμίες και συμπεριφορές.

Στη Σκηνή Ωμέγα, η σεζόν κινείται από το κλασικό ελληνικό ρεπερτόριο και το θέατρο ντοκουμέντο έως την τεχνητή νοημοσύνη και τη σύγχρονη ευρωπαϊκή δραματουργία. Η αρχή γίνεται με τη «Γκόλφω» του Σπυρίδωνα Περεσιάδη, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Κατσίλα (1/10/2026), μια ανάγνωση πάνω στην προδοσία, τη συγχώρεση και την απώλεια των αξιών. Για παιδιά και οικογένειες ακολουθούν «Τα παιδιά που θέλουν να σώσουν τους θησαυρούς τους» του Ηλία Τσούμπελη (11/10/2026), μια διαδραστική περιπέτεια για τις ανάγκες, τη φιλία και όσα θεωρούμε πραγματικό θησαυρό. Η Γιώτα Αργυροπούλου παρουσιάζει τη «ΒΑΒΕΛ» (19/11/2026), με επίκεντρο την τεχνητή νοημοσύνη, τη μοναξιά και την εμπορευματοποίηση του συναισθήματος. Τον Ιανουάριο έρχονται «Η Κάθοδος των Εννέα» του Θανάση Βαλτινού δια χειρός Άρη Λάσκου (7/1/2027), ένα σωματικό θέατρο μνήμης για το τέλος του Εμφυλίου, και το θεατρικό ντοκιμαντέρ «Άκου μικρέ, ο Πειραιάς βομβαρδίστηκε» (11/1/2027), βασισμένο σε μαρτυρίες και αρχειακό υλικό. Στη συνέχεια, οι «Απόπειρες» του Martin Crimp και η «Μηχανή Άμλετ» του Heiner Müller συναντώνται σε κοινό σκηνικό διάλογο (28/1/2027). Ακολουθεί η οπερέτα «Δάφνις και Χλόη» του Ζακ Όφενμπαχ (18/2/2027), ενώ τη σεζόν κλείνει η «kyrá.frosýnı (κυρά.Φροσύνη)» των Γιώργου Ριζόπουλου και Δημήτρη Λιόλιου (1/4/2027), μια παράσταση για τη μνήμη, την αφήγηση και την εξουσία της εκδοχής.

Στο Φουαγιέ, η σεζόν διαμορφώνει ένα πιο άμεσο και βιωματικό πεδίο, όπου η ιστορική μνήμη, η μουσική, η ποίηση και η σύγχρονη κοινωνική εμπειρία συναντώνται. Στις 9 Οκτωβρίου ο «Χρόνος από δεύτερο χέρι» της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, σε διασκευή και σκηνοθεσία Βίλιας Χατζοπούλου (9/10/2026), μας συστήνει αληθινές μαρτυρίες για την επιβίωση, τις ιστορικές ανατροπές και την αγριότητα του πολέμου. Ακολουθεί το διαδραστικό «Ρεμπέτικο για Παιδιά» του Μανώλη Μπρίμπου (5-6/12/2026), ένα μουσικό ταξίδι για όλη την οικογένεια, από τον Πειραιά και τη Σμύρνη έως τη Νέα Υόρκη. Η Σοφία Καψούρου παρουσιάζει την «Εφτάσαρκη» (11/12/2026), με επίκεντρο τη ζωή και τη δράση της Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου. Τον Ιανουάριο, ο Παντελής Φλατσούσης καταθέτει τα «Ταξίδια που ποτέ δεν έκανα» (22/1/2027), μια παράσταση για τις διαδρομές που έμειναν ανεκπλήρωτες. Ακολουθεί η «Σαλώμη» του Όσκαρ Ουάιλντ (19/3/2027), σε σκηνοθεσία Γιώργου Καλογερόπουλου, ενώ τον Απρίλιο παρουσιάζεται το «Πόσο αγαπώ να αγαπώ» της Χριστίνας Τασκασαπίδου (9/4/2027). Τον Μάιο θα δούμε το «Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ (10/5/2027) και «Το τάμα της Ανθούλας» του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (14/5/2027), που επιστρέφει στις νυχτερινές διαδρομές και τις περιθωριακές μορφές του παλιού Πειραιά, συνθέτοντας ένα πρόγραμμα ανάμεσα στη μνήμη, την ταυτότητα, τον έρωτα και τη σύγχρονη ιστορία.

O Πειραιάς μέσα από την Ιστορία του

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του στην καρδιά της πόλης, στους ανθρώπους του, μέσα από έναν κύκλο δράσεων που επανασυστήνει το μεγάλο λιμάνι μέσα από τη μνήμη και τις ιστορίες που το διαμόρφωσαν. Στο κύκλο «Τα Ντοκουμέντα του Πειραιά ΙΙ – Αποκαλύπτω», έξι συμμετοχικές δράσεις μετατρέπουν δρόμους, γειτονιές και τοπόσημα σε ζωντανό θεατρικό και ιστορικό πεδίο. Οι «Αόρατες Χαρτογραφήσεις του Πειραιά» (16-18/10/2026) καλούν το κοινό σε μια βιωματική περιήγηση στην αθέατη μνήμη της πόλης, ενώ «Το τάμα της Ανθούλας» (24/10 και 7/11/2026) ζωντανεύει στα Λαμαρινάδικα τις νυχτερινές διαδρομές και τον κόσμο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Το εμβληματικό «Ρολόι» του Πειραιά γίνεται αφορμή για μια performance γύρω από τον χρόνο, τη μνήμη και την απουσία (30/10/2026), ενώ η «Σπιναλόγκα του Πειραιά» (31/10/2026) φωτίζει ιστορίες απομόνωσης, άφιξης και αποκλεισμού. Ο κύκλος ολοκληρώνεται με τον «Μυστικό Πειραιά» (1/11/2026), δίπλα στο καταφύγιο της Καστέλας, όπου προσωπικές μαρτυρίες συνδέουν την ιστορία των βομβαρδισμών με την ανάγκη για προστασία, ασφάλεια και συλλογική μνήμη.

Πηγή – Ελεύθερος Τύπος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy