Άλλοι ζητούν καθηγητές, άλλοι ψάχνουν σπίρτα

Δεν ξέρω σε ποιο εκπαιδευτικό σύστημα η πυρπόληση ενός σχολείου εξασφαλίζει περισσότερους καθηγητές, ούτε πώς η καταστροφή ενός πυροσβεστικού οχήματος και η λεηλασία ενός καταστήματος βελτιώνει τις συνθήκες διδασκαλίας. Ενδεχομένως στη Γαλλία να ανακαλύφθηκε κάποια καινούργια παιδαγωγική μέθοδος, την οποία αγνοούμε. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι ότι οι πραγματικές διεκδικήσεις χιλιάδων μαθητών έχουν προσφέρει το ιδανικό άλλοθι σε όσους αναζητούν ευκαιρίες για συγκρούσεις, καταστροφές και πολιτική αποσταθεροποίηση. Κάτι το οποίο έχουμε δει άπειρες φορές στην Ελλάδα.

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες στη Γαλλία ξεπερνά πλέον τα όρια μιας μαθητικής διαμαρτυρίας. Τα προβλήματα της γαλλικής εκπαίδευσης είναι υπαρκτά και οι ευθύνες της κυβέρνησης Μακρόν δεδομένες. Οι ελλείψεις καθηγητών, οι παραμελημένες σχολικές εγκαταστάσεις και οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν αποτελούν επινοήσεις των διαδηλωτών. Είναι η αποτυχία ενός κράτους που διαθέτει τεράστιους πόρους, αλλά δυσκολεύεται να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες εκπαίδευσης.

Από αυτό το σημείο μέχρι την πυρπόληση σχολείων υπάρχει τεράστια απόσταση. Και αυτή την απόσταση την έχουν διανύσει άνθρωποι που χρησιμοποιούν τους μαθητές ως άλλοθι για επιδιώξεις άσχετες με την Παιδεία.

Οι γαλλικές αρχές έχουν διαπιστώσει την παρουσία ομάδων νεαρών που μετακινούνται από σχολείο σε σχολείο προκαλώντας επεισόδια. Αρκετοί δεν φοιτούν καν στα σχολεία έξω από τα οποία εμφανίζονται.

Δεν ενδιαφέρονται για το πρόγραμμα μαθημάτων ή για τις ελλείψεις προσωπικού. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι συγκρούσεις και οι καταστροφές ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η συμμετοχή ομάδων νεαρών από τα υποβαθμισμένα προάστια, όπου ζουν μεγάλες κοινότητες μεταναστών.

Το να αναγνωρίζεις ένα πραγματικό πρόβλημα δεν σημαίνει ότι ενοχοποιείς κάθε μετανάστη. Όπως και το να επικαλείσαι τη φτώχεια δεν σημαίνει ότι απαλλάσσεις από τις ευθύνες του εκείνον που πυρπολεί το σχολείο στο οποίο φοιτούν τα παιδιά της ίδιας του της γειτονιάς.

Υπάρχει όμως και η πολιτική εκμετάλλευση.

Η ριζοσπαστική Αριστερά του Ζαν Λικ Μελανσόν έχει σπεύσει να ταυτιστεί πολιτικά με την κινητοποίηση. Δεν περνάει απαρατήρητο ότι η γαλλική κυβέρνηση, επικαλούμενη στοιχεία υπηρεσιών πληροφοριών, έχει καταγγείλει προσπάθεια οργανωμένης εργαλειοποίησης των μαθητικών διαμαρτυριών από την «Ανυπότακτη Γαλλία» και φιλικές της οργανώσεις.

Η πολιτική αξιοποίηση, πάντως, είναι ορατή.

Ο Μελανσόν δεν δημιούργησε προφανώς τα προβλήματα της γαλλικής εκπαίδευσης, ξέρει όμως ότι η γενικευμένη αντίδραση μπορεί να μετατραπεί σε ισχυρό πολιτικό κεφάλαιο ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027.

Η κατάσταση προσφέρεται για εντυπωσιακές συγκεντρώσεις και τηλεοπτικά σόου και το πρόβλημα αρχίζει όταν η διάκριση ανάμεσα στη διαμαρτυρία και στη βία χάνεται πίσω από τις κομματικές σκοπιμότητες.

Βεβαίως δεν πρέπει να αγνοούμε τον πιθανό εξωτερικό παράγοντα.

Είναι αποδεδειγμένο πως τουλάχιστον μια ξένη χώρα έχει αναπτύξει μηχανισμούς παραπληροφόρησης και πολιτικής επιρροής που επιδιώκουν τη διάβρωση της εμπιστοσύνης των Ευρωπαίων στους δημοκρατικούς θεσμούς. Οι γαλλικές υπηρεσίες έχουν τεκμηριώσει επιχειρήσεις του ρωσικού δικτύου Storm-1516, ακόμη και εναντίον του ίδιου του Μακρόν.

Θα ήταν πολιτική αφέλεια να πιστέψει κάποιος ότι οι ξένες υπηρεσίες παρακολουθούν και κάποιες από αυτές δε επιχειρούν να αξιοποιήσουν τις ταραχές μέσω της παραπληροφόρησης.

Άλλωστε, στον σύγχρονο υβριδικό πόλεμο δεν χρειάζεται να στείλεις πράκτορες να ανάψουν φωτιές. Μπορεί να αποδειχθεί αρκετό να διασπείρεις ψευδείς πληροφορίες και να φροντίζεις ώστε κάθε κοινωνική ένταση να μετατρέπεται σε κρίση εμπιστοσύνης προς το κράτος.

Μια αποσταθεροποιημένη Γαλλία, με αποδυναμωμένη κυβέρνηση και βαθιά διχασμένη κοινωνία, ασφαλώς εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα άλλων… που είναι γνωστοί.

Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις που στηρίζουν την Ουκρανία.

Η κυβέρνηση Μακρόν έχει ευθύνη να αντιμετωπίσει τις αιτίες της μαθητικής δυσαρέσκειας, αλλά και να προστατεύσει τη δημόσια ασφάλεια. Οφείλει επίσης να λογοδοτήσει για τις περιπτώσεις υπέρμετρης αστυνομικής βίας, που έχουν οδηγήσει σε σοβαρούς τραυματισμούς ανηλίκων.

Πρωτίστως, όμως, η Γαλλία οφείλει να ξεχωρίσει εκείνους που διεκδικούν από εκείνους που καταστρέφουν.

Γιατί όσο οι δύο αυτές κατηγορίες εμφανίζονται ως ένα ενιαίο κίνημα, οι πραγματικοί χαμένοι θα είναι οι μαθητές. Αυτοί θα επιστρέψουν στις κατεστραμμένες αίθουσες, αυτοί θα στερηθούν μαθήματα και αυτοί θα πληρώσουν τις συνέπειες.

Οι πολιτικοί θα επιστρέψουν στα γραφεία τους και οι επαγγελματίες της αναταραχής θα αναζητήσουν την επόμενη ευκαιρία, μεταφέροντας τις παλαιστινιακές σημαίες σε κάποια άλλη πρωτεύουσα. Οι Γάλλοι μαθητές που ζητούσαν καθηγητές, θα διαπιστώσουν, ότι υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν την οργή τους, αλλά πολύ λιγότεροι διατεθειμένοι να λύσουν τα προβλήματά τους.

Πηγή – Cyprus Times

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy