«Quietchella»: Η Φινλανδία διοργανώνει το «πιο ήσυχο φεστιβάλ του κόσμου» μέσα σε εθνικό πάρκο – Τέσσερις «σκηνές», μηδέν ηχεία

Αυτοσυστήνεται ως «το πιο ήσυχο φεστιβάλ του κόσμου» και ως το πρώτο Φεστιβάλ Ακρόασης της Φύσης, και έχει ήδη αποκτήσει ένα παρατσούκλι: «Quietchella».

Ξεχάστε τα ηχεία, τους πάγκους με το φαγητό και το πλήθος που στριμώχνεται μπροστά στη σκηνή. Στη Φινλανδία, το φεστιβάλ που μόλις άνοιξε τις πύλες του έχει για πρωταγωνιστές τον άνεμο, τα βρύα και τους σκόρους, ενώ ρόλο… «support» αναλαμβάνει η καλή, παλιά ησυχία.

Ψίθυροι ανέμου και τραγούδια πουλιών

Το Hiljaa Fest, όνομα που σημαίνει «Φεστιβάλ Ησυχίας», ξεκίνησε το προπερασμένο Σάββατο στο Εθνικό Πάρκο Βάλκμουσα, περίπου μιάμιση ώρα με το αυτοκίνητο ανατολικά του Ελσίνκι. Αυτοσυστήνεται ως «το πιο ήσυχο φεστιβάλ του κόσμου» και ως το πρώτο Φεστιβάλ Ακρόασης της Φύσης, και έχει ήδη αποκτήσει ένα χαριτωμένο παρατσούκλι: «Quietchella».

Η πρόσβαση είναι ανοιχτή σε όποιον είναι διατεθειμένος να επιβραδύνει. Επίσημο πρόγραμμα εμφανίσεων δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως 40 διαφορετικοί τύποι υγροτοπικών οικοτόπων, βάλτοι και τυρφώνες, πλήθος ειδών πουλιών και πεταλούδων και ξύλινα μονοπάτια που διασχίζουν το τοπίο.

Με άλλα λόγια, άπειρες ευκαιρίες για να ακούσει κανείς τριξίματα, τριγμούς, κελαηδίσματα και σφυρίγματα. «Κάθε καλλιτέχνης εμφανίζεται με τους δικούς του όρους, στο δικό του περιβάλλον και σύμφωνα με το δικό του πρόγραμμα», αναφέρει με χιούμορ η ανακοίνωση των διοργανωτών.

Το φεστιβάλ διαρκεί έως τα τέλη Οκτωβρίου και προτείνει μια διαφορετική ματιά, ή μάλλον ένα διαφορετικό αυτί, για την εξερεύνηση του πάρκου. Η διαδρομή χωρίζεται σε τέσσερις «σκηνές», καθεμία με τη δική της ατμόσφαιρα.

Η πρώτη, η σκηνή Ράμε, βρίσκεται κοντά στην είσοδο και λειτουργεί ως αρωματικό «άνοιγμα» της εμπειρίας: στριφογυριστά πεύκα και ευωδιαστά φυτά του λεγόμενου τσαγιού του Λαμπραντόρ ορίζουν το σκηνικό, πριν ακόμη ο επισκέπτης αρχίσει να αφουγκράζεται.

Η σκηνή Νέβα είναι η «κεντρική σκηνή» του φεστιβάλ, και δικαιολογεί τον τίτλο με την παλέτα της. Κράνμπερι, βατόμουρα του βάλτου και τύρφη σχηματίζουν ένα ζωντανό, πολύχρωμο σκηνικό σε επίπεδο εδάφους, εκεί όπου η ζωή του βάλτου κινείται αθόρυβα.

Ψηλότερα, η σκηνή Σιμονσάαρι είναι ένα υπερυψωμένο σημείο με θέα σε όλη την έκταση του πάρκου, και ο προορισμός των λάτρεων της ορνιθοπαρατήρησης, που εδώ ακούν τους αγαπημένους τους «τραγουδιστές».

Λυροπετεινοί και σταχτογερανοί περνούν από πάνω, ενώ με λίγη τύχη ο επισκέπτης μπορεί να δει μια μικρή σαύρα να λιάζεται στα βράχια. Το φινάλε ανήκει στη σκηνή Μόρονβουόρι Κορπισούο, όπου τον ρόλο του headliner αναλαμβάνουν οι βραχώδεις γκρεμοί του Μόρονβουόρι.

«Η ομορφιά της Βάλκμουσα βρίσκεται στις μικρές λεπτομέρειες: στον τρόπο που ψιθυρίζει ο άνεμος, που θροΐζουν αχνά τα βρύα, που σου τραγουδούν τα πουλιά», λέει ο Σίμο Πέρι, καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ και οδηγός άγριας φύσης.

«Σχεδιάσαμε το πρώτο Φεστιβάλ Ακρόασης της Φύσης ώστε οι επισκέπτες να περιηγηθούν στο εθνικό πάρκο και να ακούσουν πραγματικά τη μουσική που δημιουργεί η φύση. Είναι ένα φεστιβαλικό ταξίδι σχεδιασμένο για να θρέψει την ψυχή και το μυαλό».

Δεν υπάρχουν σκηνικά που στήνονται και ξεστήνονται, ούτε ηχοσυστήματα που δοκιμάζονται από το πρωί. Το πάρκο παραμένει όπως είναι, και ο επισκέπτης καλείται απλώς να περπατήσει πάνω στα ξύλινα μονοπάτια, να σταθεί και να ακούσει, χωρίς να αφήσει πίσω του τίποτα παραπάνω από τα αποτυπώματα των βημάτων του.