Ελλάδα

KKE: Από τον αστικό ανταγωνισμό στον πόλεμο υπέρ πατρίδος

Μπάμπης Συριόπουλος Η ομιλία Δ. Κουτσούμπα για τα ελληνοτουρκικά έμεινε τελικά στην αναπαραγωγή των αναφορών στη μονομερή «τουρκική επιθετικότητα» Ο Δημήτρης Κουτσούμπας ήταν κεντρικός ομιλητής στη εκδήλωση που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ με…

17 Οκτωβρίου 2026 · 21:40

Μπάμπης Συριόπουλος

Η ομιλία Δ. Κουτσούμπα για τα ελληνοτουρκικά έμεινε τελικά στην αναπαραγωγή των αναφορών στη μονομερή «τουρκική επιθετικότητα»

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας ήταν κεντρικός ομιλητής στη εκδήλωση που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ με θέμα: «Η Ελλάδα και η Τουρκία στη δίνη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η διέξοδος για τους λαούς». Το πρώτο μέρος της ομιλίας του Δ. Κουτσούμπα θέτει το πλαίσιο: «Την όξυνση την προκαλεί ο ανταγωνισμός της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, η αντιπαράθεση δύο ΝΑΤΟϊκών κρατών που διεκδικούν τη μετατροπή τους σε ενεργειακούς – στρατιωτικούς κόμβους και την αναβάθμιση της θέσης τους στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή είναι η αιτία της έντασης ή μιας πιθανής κρίσης, ενός θερμού επεισοδίου το επόμενο διάστημα, για το οποίο ήδη προετοιμάζουν τους λαούς». Εξαιτίας αυτού του ανταγωνισμού -συνεχίζει- οι φάσεις της σχετικής ηρεμίας εναλλάσσονται με φάσεις έντασης.

Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις όμως, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ περνά κατευθείαν στις «διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης σε βάρος της Ελλάδας». Ξαφνικά εξαφανίζεται ο ανταγωνισμός των δύο αστικών τάξεων και υπάρχουν οι μονομερείς επιθετικές διεκδικήσεις της «τουρκικής αστικής τάξης» κατά της «Ελλάδας». Ξαφνικά η Ελλάδα δεν έχει αστική τάξη με τις δικές της διεκδικήσεις, αλλά είναι μόνο χώρα με κυριαρχικά δικαιώματα. Και η αναφορά στις «απαράδεκτες διεκδικήσεις» αποδέχεται το σύνολο της «εθνικής» αστικής πολιτικής: το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, τη διεκδίκηση της ΑΟΖ, την έκταση και τις αρμοδιότητες του FIR Αθηνών και για το θέμα «έρευνας και διάσωσης».

Μεταξύ άλλων υπερασπίζεται ο Δ. Κουτσούμπας την αναχρονιστική, σκοταδιστική και εθνικιστική αναγνώριση της μειονότητας στη Θράκη ως θρησκευτική (μουσουλμανική) και χωρίς εθνοτικά χαρακτηριστικά (τουρκική ή/και πομακική) στο όνομα της Συνθήκης της Λοζάνης. Το ΚΚΕ σεβόμενο τους όρους μιας συνθήκης συνημμένης έναν αιώνα πριν, επικροτεί τον χωρισμό των πολιτών ανάλογα με το θρήσκευμα. Επίσης υποστηρίζει το εύρος του ελληνικού εναέριου χώρου στα 10 ν.μ. ενώ τα χωρικά ύδατα είναι 6 ν.μ.. Εδώ δεν υπάρχει καμία συνθήκη και κανένα διεθνές δίκαιο που να κατοχυρώνει διαφορετικό εύρος στον εναέριο χώρο από τα χωρικά ύδατα, πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία, απλά ανακηρύχθηκε μονομερώς από την Ελλάδα τη δεκαετία του 1930. Ακόμα και αυτή την αυθαιρεσία, το ΚΚΕ την αποδέχεται. Στο ιστορικό των ελληνοτουρκικών κρίσεων που συνοψίζει ο Δ. Κουτσούμπας, αναφέρει και την «”εργαλειοποίηση” του Μεταναστευτικού στον Έβρο» τον Μάρτιο του 2020∙ αυτό «κράτησε» από τη στρατιωτική δολοφονική αντιμετώπιση των προσφύγων με τη συνδρομή ακροδεξιών ταγμάτων εφόδου.

Σαν απάντηση «στις εθνικιστικές δυνάμεις» των δύο χωρών προβάλλεται στην ομιλία η κοινή δήλωση ΚΚΕ-ΚΚ Τουρκίας -που δεν γίνεται καμία αναφορά στις ΑΟΖ- και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού καθώς «μόνο σ’ αυτό το έδαφος, οι θαλάσσιες ζώνες θα είναι εφικτό να μην είναι πεδίο πλουτισμού των μονοπωλίων, αντιθέσεων, κρίσεων και πολεμικών συγκρούσεων, αλλά πηγή ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών και ευημερίας των γειτονικών λαών». Μέχρι να έρθει ο σοσιαλισμός όμως, το ΚΚΕ δέχεται τις ελληνικές αστικές θέσεις για τις θαλάσσιες ζώνες όπως και για όλα τα θέματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές διαφορές, δέχεται τους ελληνικούς «χάρτες» με την ΑΟΖ και κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ότι κινείται «προς την κατεύθυνση μιας απαράδεκτης διευθέτησης εις βάρος ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων». Αυτή η αντιπολίτευση δεν έχει καμία σχέση με τον προλεταριακό διεθνισμό που επικαλείται η κοινή δήλωση ΚΚΕ-ΚΚ Τουρκίας, αντίθετα είναι αστική αντιπολίτευση στην υποτιθέμενη ενδοτικότητα της κυβέρνησης, παρόμοια με αυτή που γίνεται από τα δεξιά στην κυβέρνηση -για να μην πούμε τίποτα χειρότερο.

Τελικά τι θέση πρέπει να πάρουν οι κομμουνιστές -στην πράξη- σε ενδεχόμενο πολεμικό επεισόδιο ή και πόλεμο; Ο Δ. Κουτσούμπας απαντά φέρνοντας παράδειγμα τη δεκαετία του 1940: «Έτσι και σήμερα, σε περιπτώσεις πιθανών πολεμικών σχεδίων και ενεργειών σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, οι κομμουνιστές θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, του ελληνικού λαού». Η παρομοίωση του πολέμου και της αντίστασης ενάντια στον φασισμό και την κατοχή, με τον σημερινό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό για τα κέρδη του κεφαλαίου και την «αναβάθμιση της θέσης στην ευρύτερη περιοχή», δείχνει ότι τελικά το πρώτο μέρος της ομιλίας είναι προσχηματικό. Τελικά η εργατική τάξη και οι κομμουνιστές πρέπει για μια ακόμα φορά να πολεμήσουμε για «τον τόπο μας! Γιατί αυτός είναι η πατρίδα μας»! όπως λέγεται χαρακτηριστικά στην ομιλία.

Η πολεμική προετοιμασία και ο πόλεμος δεν γίνονται από «πατρίδες», αλλά από κράτη και τάξεις για συγκεκριμένα συμφέροντα και σκοπούς

Βέβαια, ισχυρίζεται ο Δ. Κουτσούμπας ότι «δεν πρόκειται όμως να δείξουμε καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση, τους αστικούς μηχανισμούς και τα κόμματα που στηρίζουν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ». Εξάλλου η αστική κάνει τον πόλεμο για τα κέρδη και τη γεωπολιτική αναβάθμιση, αλλά οι κομμουνιστές θα πολεμούν για άλλους λόγους, για τα εργατικά συμφέροντα και την δική τους πατρίδα που δεν έχει σχέση με την πατρίδα του κεφαλαίου. Η πολεμική προετοιμασία και ο πόλεμος όμως δεν γίνονται από «πατρίδες», αλλά από κράτη και τάξεις για συγκεκριμένα συμφέροντα και σκοπούς, ανάλογα με τα οποία οι κομμουνιστές καθορίζουν η στάση τους, όπως έκαναν ο Λένιν, η Λούξεμπουργκ μαζί με όλη την επαναστατική πτέρυγα των σοσιαλιστών στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Καμία αστική εξουσία δεν έχει την απαίτηση να πολεμούν οι εργάτες για το κέρδος, τις πρώτες ύλες και τους εμπορικούς δρόμους, της αρκεί να πολεμάνε -στον ίδιο βέβαια πόλεμο- για την «πατρίδα» και τα κυριαρχικά δικαιώματά της, ακόμα και για το σοσιαλιστικό μέλλον! Σημασία δεν έχει τι νομίζουν, αλλά τι κάνουν.

Μια πραγματικά εργατική διεθνιστική στάση απέναντι στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό και το ενδεχόμενο πολέμου απορρίπτει τις επιδιώξεις, τα «κυριαρχικά δικαιώματα» και τους χάρτες και των δύο αστικών τάξεων και αρνείται τον τεμαχισμό της θάλασσας σε οικόπεδα προς ενοικίαση σε πολυεθνικές εξόρυξης. Τότε έχει νόημα η αλληλεγγύη και κοινή πάλη των δύο λαών για τα συμφέροντά τους και όχι γι αυτά των εκμεταλλευτών τους.