Ροή ΕιδήσεωνΜέσω του πληθωρισμού, της υποτίμησης των νομισμάτων και των επισφαλών τραπεζικών μηχανισμών, οι περιουσίες των πολιτών κινδυνεύουν να «εξαφανιστούν».
Ειδικότερα, σύμφωνα με την Gold Switzerland, ανληφθούν όλα υπόψη —από τις αποδόσεις των ομολόγων, τις τιμές των καυσίμων και τον λαϊκισμό που αυξάνονται με ανοιχτή ορμή, έως την εμπιστοσύνη στην ηγεσία των ΗΠΑ που βυθίζεται σε ιστορικό χαμηλό— οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν ότι βιώνουμε ένα απτό αλλά και διαισθητικό αίσθημα αυτού που οGeorgeLucasίσως περιέγραφε διαφορετικά ως μια «διαταραχή στη Δύναμη».
Οι αγορές, με επικεφαλής μια μικρή χούφτα τεχνολογικών κολοσσών, συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία, παρά τις εμφανώς ντροπιαστικές ενδείξεις υπερεπένδυσης όσο και κακής κατανομής κεφαλαίων, καθώς ένα ακόμη τεχνολογικό κύμα που αλλάζει τα δεδομένα —μια δυστοπία τηςΤεχνητής Νοημοσύνης— παρασύρει τους μικροεπενδυτές σε μια κλασική συνταγή για μια ιστορικών διαστάσεων κατάρρευση.
Στο μεταξύ, μια μικρή μειοψηφία με προνομιακή πρόσβαση σε εύκολο κεφάλαιο από τις μεγάλες τράπεζες που επεκτείνουν την πίστωση θα βγάλει περιουσίες.
Δυστυχώς, οι μικρές επιχειρήσεις τωνΗΠΑσεολόκληροτουπόλοιπο, αγνοημένοτοπίοτουαμερικανικούεφιάλτημόλιςκατέγραψαναύξηση 64% στις αιτήσεις πτώχευσης σε ετήσια βάση.
Από τον καπιταλισμό στον νεο-φεουδαρχισμό
Τέτοιες τάσεις, αριθμοί και «δυνάμεις» αποτελούν ενδείξεις αυτού που εδώ και καιρό περιγράφεται ως μια Αμερική όπου οι επιφανειακοί ισχυρισμοί περί «καπιταλισμού» δεν είναι παρά τεχνικοί όροι που συγκαλύπτουν τη σκοτεινότερη πραγματικότητα του νεο-φεουδαρχισμού, ο οποίος πλέον βρωμίζει την πρόσοψη του αποκαλούμενου αμερικανικού ονείρου.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο διαβόητος δείκτης καταναλωτικού κλίματος του ίδιου πανεπιστημίου κατέγραψε τα χειρότερα επίπεδά του στην ιστορία του, η οποία εκτείνεται σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες.
Τέτοια δεδομένα ουσιαστικά επιβεβαιώνουν ότι η ύφεση δεν βρίσκεται απλώς μπροστά μας• βρίσκεται ήδη κάτω από τα πόδια μας.
Αλλά τέλος πάντων, γιατί να ανησυχούμε; Και ας μην ξεχνάμε ότι ο NASDAQ 100 μας έχει προσφέρει πενταετείς αποδόσεις άνω του 100%, σωστά;
Ακόμη και η Pam Bondi μας υπενθυμίζει να επικεντρωθούμε στον DOW, ώστε να διατηρούμε για πάντα αναμμένη την πίστη μας στον «αμερικανικό εξαιρετισμό», σωστά;
Τα εγκλήματα
Αυτό που ελάχιστοι έχουν αντιληφθεί, όμως, είναι ότι όταν αυτές οι λεγόμενες εντυπωσιακές αποδόσεις μετρώνται σε πραγματικό χρήμα, δηλαδή σε χρυσό, αποκαλύπτουν απώλεια άνω του 20% αντί για κέρδος 100%.
Με άλλα λόγια, αν πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μια μυθική χρηματιστηριακή φούσκα πρόκειται να μας σώσει, αυτό συμβαίνει μόνο επειδή εξακολουθούν να θεωρούν ότι η μέτρηση του πλούτου σε αμερικανικά δολάρια αποτελεί μέτρηση.
Για τα ομόλογα η ιστορία είναι πολύ πιο σκοτεινή.
Τα τελευταία 12 χρόνια, τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα (USTs), όταν μετρώνται σε χρυσό αντί για δολάρια, έχουν τιμωρήσει τους «συντηρητικούς επενδυτές» με καθαρή απώλεια 90%.
Δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Είναι έγκλημα.
Με βάση δεκαετίες κατά τις οποίες τρισεκατομμύρια δημοσιονομικών ελλειμμάτων μετατρέπονταν σε χρήμα μέσω τρισεκατομμυρίων «μαγικού χρήματος», που δημιουργούνταν με ένα κλικ του ποντικιού στο κτίριο Eccles, οι λεγόμενοι «ειδικοί» εξοντώνουν σταδιακά την αγοραστική δύναμη του νομίσματός σας — και συνεπώς τον πλούτο σας — μέσα από έναν αργό θάνατο χιλίων περικοπών.
Αυτή η καταστροφή έχει πλέον γίνει τόσο εκθετική, ώστε ακόμη και η Wall Street της έδωσε τελικά ένα όνομα: το «Debasement Trade», δηλαδή το «στοίχημα της υποτίμησης».
Υπάρχουν όμως περισσότερα σε αυτό το Debasement Trade από το όνομά του.
Η πραγματική, θλιβερή και εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα αυτού του trade δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν αόρατο φόρο πάνω στον πλούτο σας, ο οποίος στην πράξη λειτουργεί —αν και κρυφά— ως ληστεία χωρίς όπλα, σε ιστορική κλίμακα.
Οι κρυφοί εγκληματίες…
Αν αυτή η τεχνητά σχεδιασμένη μεταφορά πλούτου σας εξοργίζει —και θα έπρεπε— η φυσιολογική αντίδραση σε ένα τέτοιο έγκλημα είναι να κατανοήσετε καλύτερα ποιος το διέπραξε.
Όπως συνήθως, το καλύτερο ίχνος για τέτοια ερωτήματα και εγκλήματα είναι απλό: Απλώς ακολουθήστε το χρήμα…
Και αυτό το ίχνος, όχι παραδόξως, αρχίζει και τελειώνει με την κεντρικοποιημένη εξουσία, τα κεντρικοποιημένα εγκλήματα και τα κεντρικοποιημένα κίνητρα των κεντρικών μας τραπεζών, των οποίων η πραγματική εντολή ουδέποτε ήταν ο «έλεγχος του πληθωρισμού και της απασχόλησης».
Το πραγματικό τους κίνητρο ήταν εξίσου απλό.
Ήταν απλώς να ελέγχουν τα χρήματά σας.
Η «Όχι-και-Τόσο» Ομοσπονδιακή Τράπεζα
Όταν η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve, η οποία δεν είναι ούτε πραγματικά ομοσπονδιακή ούτε αποθεματική) «συνελήφθη» όχι και τόσο άψογα στο Jekyll Island και αργότερα γεννήθηκε το 1913 στην Ουάσιγκτον από μια κλίκα ιδιωτών τραπεζιτών, ο Woodrow Wilson υπέγραψε με τρεμάμενο χέρι τη μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου στην ιστορία του έθνους μας.
Αντί να επιτρέψουν στις φυσικές δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης να καθορίζουν το κόστος και την προσφορά της πίστωσης, μια χούφτα ιδιωτών τραπεζιτών ανέλαβε μονοπωλιακό έλεγχο επάνω σε αυτήν.
Η τραπεζική αποκαλύπτεται
Το καθαρό αποτέλεσμα ήταν ακριβώς αυτό για το οποίο είχε προειδοποιήσει ήδη από το 1832 ο 7ος Πρόεδρός μας, Andrew Jackson: ότι το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα θα εκπορνευόταν προς «όφελος των λίγων εις βάρος των πολλών».
Ο Jackson το γνώριζε αυτό επειδή, πολύ πριν αυτή η κατά τα άλλα αντισυνταγματική κεντρική τράπεζα βρει ειρωνικά αλλά σκόπιμα τον δρόμο της προς την Constitution Avenue, κατανοούσε την ιστορία, τα τεχνάσματα και τα μυστικά των ισχυρών τραπεζών και των ισχυρών τραπεζιτών.
Γνώριζε, για παράδειγμα, ότι οι χρεωμένοι πρίγκιπες, βασιλιάδες, πρόεδροι και ακόμη και πολέμαρχοι, από σημαία σε σημαία και από έθνος σε έθνος, ουδέποτε κατείχαν πραγματική εξουσία.
Η πραγματική εξουσία, ακόμη και η εξουσία πίσω από στρατούς και πρωτεύουσες, δεν σημαίνει τίποτα χωρίς τα χρήματα για την άσκησή της — και αυτά τα χρήματα αρχίζουν και τελειώνουν στις τράπεζες και στους τραπεζίτες.
Γνώριζε επίσης ότι τα κράτη που εξαρτώνται από τις τράπεζες μπορούν να αποσπούν χρήματα από τις μάζες, γι’ αυτό και δεν ήταν τυχαίο ότι την ίδια ακριβώς χρονιά που θεσμοθετήθηκε η Fed, το 1913, θεσπίστηκε επίσης και η πρώτη νομοθεσία περί ομοσπονδιακού φόρου εισοδήματος…
Η τρελή μηχανική της δημιουργίας πίστωσης (και χρήματος)
Ο Jackson κατανοούσε επίσης τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν πραγματικά οι τράπεζες — κάτι που σχεδόν κανείς δεν προορίζεται ή δεν διδάσκεται να κατανοήσει. Και αυτό συμβαίνει επειδή είναι τόσο παράλογο, ώστε αν το γνώριζαν, θα αποκάλυπτε το έγκλημα στη βάση της λεγόμενης ελεύθερης κοινωνίας και των ελεύθερων αγορών μας.
Οι τράπεζες, για παράδειγμα, δεν είναι απλώς χρήσιμοι μικροί υπηρέτες της δημόσιας εμπιστοσύνης του Bedford Falls, οι οποίοι διαχειρίζονται προσεκτικά τα χρήματα των καταθετών, επαναδανείζοντας συνετά ένα δολάριο κατατεθειμένων μετρητών για κάθε ένα δολάριο προσεκτικά αξιολογημένων δανείων.
Ω, όχι. Καθόλου.
Αντίθετα, οι τράπεζες παίρνουν ένα δολάριο από τον πλούτο σας ως καταθέτη και στη συνέχεια προσθέτουν τεράστιες πολλαπλασιαστικές δόσεις μόχλευσης όταν χορηγούν τα έντοκα —και συνήθως ριψοκίνδυνα— δάνεια που τους αποφέρουν κέρδη.
Στη συνέχεια χρησιμοποιούν πολύ έξυπνα —και νόμιμα— λογιστικά τεχνάσματα διπλογραφικής καταχώρισης για να κρύψουν το βρόμικο μικρό μυστικό: κάθε φορά που επεκτείνουν την πίστωση, στην πραγματικότητα δημιουργούν χρήμα.
Η δημιουργία χρήματος μέσω της επέκτασης της πίστωσης μπορεί να μοιάζει με ακαδημαϊκή λεπτομέρεια, αλλά όταν γίνεται σε κλίμακα τρισεκατομμυρίων και τρισεκατομμυρίων, αυτό που κάποτε ήταν ακαδημαϊκό ζήτημα μετατρέπεται απλώς σε πληθωρισμό, υποτίμηση και σε αυτά τα επίπεδα σε κάτι ξεκάθαρα εγκληματικό.
Η πίστωση δεν δημιουργείται ισότιμα
Με την επέκταση της πίστωσης, της μόχλευσης και της δημιουργίας χρήματος (δηλαδή της υποτίμησης), οι ισχυρές τράπεζες επεκτείνουν επίσης τα προνόμια — και αυτά τα προνόμια δεν μοιράζονται ισότιμα.
Οι μεγάλες τράπεζες, ξέρετε — εκείνες που είναι «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν» — διαθέτουν ισολογισμούς ύψους τρισεκατομμυρίων, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσετε τη θεωρητική έκθεσή τους σε παράγωγα, γεγονός που σημαίνει ότι χρειάζεται να χορηγούν μεγάλα και όχι μικρά δάνεια, προκειμένου να διακινούν τα χρήματά τους και να επεκτείνουν την έκθεσή τους σε κινδύνους.
Περιττό να πούμε ότι οι μικρές επιχειρήσεις και οι απλοί πολίτες δεν βρίσκονται στην κορυφή της λίστας προτεραιοτήτων αυτών των μεγατραπεζών.
Αντίθετα, τα μεγάλα παιδιά προτιμούν να κάνουν συμφωνίες με άλλα μεγάλα παιδιά, γεγονός που εξηγεί γιατί η πρόσβαση στο κεφάλαιο δεν δημιουργείται ισότιμα στη λεγόμενη «γη των ελεύθερων».
Αντίθετα, τα μεγαλύτερα δάνεια κατευθύνονται σε κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών (VC), γιγαντιαία τεχνολογικά μονοπώλια και συγκεντρωμένους κολοσσούς στους χώρους του private equity και του private credit, οι οποίοι αποκομίζουν προσωρινά κέρδη από «θάλασσα σε λαμπερή θάλασσα», από το Palo Alto έως τη Νέα Υόρκη, παρακάμπτοντας σε μεγάλο βαθμό τους μικρούς παίκτες στις πολιτείες της αμερικανικής ενδοχώρας.
Τα μεγάλα παιδιά δεν είναι τα έξυπνα παιδιά
Αλλά το γεγονός ότι αυτά τα δάνεια και οι εισροές κεφαλαίων κατανέμονται άδικα υπέρ των μεγάλων παικτών δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι καταλήγουν στους εξυπνότερους.
Η διάσωση των κακών παιδιών
Η εξουσία όμως προστατεύει την εξουσία, και το ίδιο πιστωτικό, δηλαδή τραπεζικό, σύστημα που πυροδοτεί την επόμενη τεράστια κρίση σε ένα έθνος που ήδη έχει δημόσιο χρέος 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, θα διασωθεί για άλλη μία φορά («bailed out») από τους ίδιους τραπεζίτες και υπουργούς Οικονομικών, δηλαδή πρώην τραπεζίτες, που δημιούργησαν συστηματικά την κρίση.
Θυμάστε το TARP; Θυμάστε το BTFP;
Στην πραγματικότητα, την ίδια ακριβώς χρονιά που οι τράπεζές μας TBTF («Too Big To Fail») κατέστρεψαν την παγκόσμια οικονομία το 2008, περισσότεροι από 500 τραπεζίτες έλαβαν μπόνους άνω του 1 εκατομμυρίου δολαρίων ο καθένας…
Είναι συναρπαστικό το πόσο απαλλαγμένο από λογοδοσία μπορεί να είναι ένα τέτοιο σύστημα όταν οι εγκληματίες είναι ταυτόχρονα και οι δικαστές…
Όταν η θεραπεία και η ασθένεια είναι ένα και το αυτό
Φυσικά, το ύψος της «χαλάρωσης» και της «συνθετικής ρευστότητας» που απαιτείται για να «σωθεί» η επόμενη τραπεζική —και συνεπώς πιστωτική— κρίση θα είναι ιστορικά δαπανηρό και, ως εκ τούτου, ιστορικά καταστροφικό για τα χάρτινα νομίσματα γενικότερα και για το USD ειδικότερα.
Ναι, θεωρητικά δεν υπάρχει κρίση που ένας εκτυπωτής χρήματος δεν μπορεί να λύσει, ούτε πτώση της αγοράς —ακόμη και κατάρρευση — που ένας εκτυπωτής χρήματος δεν μπορεί να μεταμορφώσει σε μια ανάκαμψη σχήματος V.
Όμως τέτοιες «λύσεις» ή «ανακάμψεις» είναι εξίσου αρρωστημένες με τις ίδιες τις κρίσεις που υποτίθεται ότι «θεραπεύουν», καθώς μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω ακόμη μεγαλύτερης υποτίμησης — και δημιουργίας χρήματος — από εκείνη που προκάλεσε την κρίση της υποτίμησης και δημιουργίας χρήματος, η οποία χαρακτηρίζει εκ φύσεως το τραπεζικό σύστημα.
Με λίγα λόγια, η ασθένεια και η θεραπεία είναι ένα και το αυτό, και ο ασθενής μηδέν είναι πάντοτε μια τράπεζα.
Χρυσός: Η μοναδική λύση
Η πιο ειλικρινής λύση, φυσικά, είναι τόσο προφανής όσο και αγνοημένη από τη συντριπτική πλειονότητα των επενδυτών, των τραπεζιτών και ακόμη και των αθώων ανθρώπων των παραμελημένων Main Streets.
Η λύση αυτή είναι τώρα —και ήταν ανέκαθεν— ο χρυσός.
Σε κρίση μετά από κρίση, τραπεζική καταστροφή μετά από τραπεζική καταστροφή και κατάρρευση νομίσματος μετά από κατάρρευση νομίσματος, εκείνες οι οικογένειες, τα ιδρύματα και οι έμπειροι επενδυτές που διατηρούσαν χρυσό αντί για χάρτινο χρήμα σε μια κρίση ήταν πάντοτε οι ίδιοι που επικρατούσαν αντί να αποτυγχάνουν, όταν τα νομίσματά τους διογκώνονταν/υποτιμούνταν μέχρι να μηδενιστεί η αξία τους.
Αλλά το γεγονός ότι το τραπεζικό σας σύστημα απέτυχε να προστατεύσει τις καταθέσεις ή τα δολάριά σας δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να είστε εξυπνότεροι από τους «ειδικούς» σας.
Μόλις κατανοήσετε τα τεχνάσματα, τις εξουσίες και τις ιστορικές αποτυχίες τους — είναι σχεδόν υπερβολικά εύκολο.
Ο χρυσός δεν αποτελεί πλέον αντικείμενο συζήτησης• είναι η λύση, καταλήγει η Gold Switzerland.
www.bankingnews.gr
