Η απίστευτη ιστορία επιβίωσης Ουκρανού στρατιώτη: Έκοψε μόνος του το πόδι του, έμεινε 491 ημέρες στο μέτωπο και διασώθηκε με drone (video)

Για 491 ημέρες ο Ουκρανός στρατιώτης Κοστιαντίν Βλασένκο έδινε καθημερινά μάχη για την επιβίωσή του, εγκλωβισμένος σε μια από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του μετώπου, προτού διασωθεί από ένα drone.

Τραυματισμένος, εξαντλημένος και περικυκλωμένος από εχθρικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αναγκάστηκε να ακρωτηριάσει μόνος του το δεξί πόδι του, χρησιμοποιώντας ένα μαχαίρι, προκειμένου να διατηρήσει τις ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης που του απέμεναν.

Η περιπέτειά του ολοκληρώθηκε σε μια πρωτοφανή επιχείρηση με τη μεταφορά του από το πεδίο της μάχης με τη βοήθεια ενός ειδικά τροποποιημένου drone, σε μια επιχείρηση που παρουσιάζεται ως η πρώτη εναέρια διακομιδή στρατιώτη από το πεδίο της μάχης με drone.

Ο 49χρονος στρατιώτης, γνωστός με το προσωνύμιο «Κόστια», νοσηλεύεται πλέον σε νοσοκομείο και αφηγήθηκε την ιστορία του στον Ουκρανό δημοσιογράφο Γιούρι Μπουτούσοφ, γράφει η Daily Mail.

Από οδηγός φορτηγού, εθελοντής στον ουκρανικό στρατό

Ο Βλασένκο κατάγεται από το Κρίβι Ριχ, την πόλη από την οποία κατάγεται και ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Πριν από τη ρωσική εισβολή εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού σε λατομείο.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, αποφάσισε να καταταγεί στον στρατό. Υπηρέτησε στο 2ο Τάγμα της 30ής Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας της Ουκρανίας.

Η αποστολή που θα άλλαζε τη ζωή του ήρθε όταν διατάχθηκε να απομακρύνει έναν τραυματισμένο συμπολεμιστή του και να αναλάβει τη θέση του σε έναν τσιμεντένιο σωλήνα αποστράγγισης στην περιφέρεια του Χαρκόβου.

Ο στρατιώτης που αντικατέστησε είχε πατήσει νάρκη τύπου «πετάλου» και είχε χάσει τα δάχτυλα των ποδιών του, καθώς και το ένα του πόδι, ενώ έβγαινε από τον σωλήνα για να προμηθευτεί εφόδια στις 2 Ιουνίου του προηγούμενου έτους.

Ο Βλασένκο ανέλαβε τη θέση μαζί με έναν ακόμη στρατιώτη, γνωστό με το προσωνύμιο «Μπάσκι». Στο εσωτερικό του σωλήνα είχαν δημιουργήσει ένα άνοιγμα προς ένα υπόγειο καταφύγιο, ώστε να εναλλάσσονται. O ένας παρέμενε σε επιφυλακή, ενώ ο άλλος κρυβόταν από πάνω του, στο υπόγειο.

Αρχικά, η παραμονή τους στη θέση θα διαρκούσε περίπου δύο μήνες. Ωστόσο, η μαζική παρουσία ρωσικών drones επιτήρησης τύπου Mavic καθιστούσε σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε μετακίνηση.

Οκτώ μήνες εγκλωβισμένοι σε έναν τσιμεντένιο σωλήνα

Οι προσπάθειες αντικατάστασής τους απέτυχαν. Μία ομάδα επιχείρησε να φτάσει στη θέση τους, αλλά δεν τα κατάφερε. Αργότερα, άλλοι στρατιώτες προσπάθησαν να προσεγγίσουν την περιοχή για να περισυλλέξουν τις σορούς των συναδέλφων τους, χωρίς αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν και άλλοι άνθρωποι τη ζωή τους, ο Βλασένκο ζήτησε από τους διοικητές του να μην επιχειρήσουν ξανά να τον προσεγγίσουν.

«Είπα ότι δεν υπήρχε λόγος να έρθουν για μένα. Καλύτερα να πεθάνω μόνος μου παρά να πεθάνουν περισσότεροι άνθρωποι», ανέφερε.

Οι δύο στρατιώτες παρέμειναν στον σωλήνα για περίπου οκτώ μήνες. Στις 14 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, ωστόσο, το καταφύγιό τους πλημμύρισε, αναγκάζοντάς τους να εγκαταλείψουν τη θέση τους.

«Βγήκαμε έρποντας και ήμασταν ήδη μούσκεμα καθώς προχωρούσαμε. Και, μάλιστα, τότε ξαναέπιασε ισχυρός παγετός», θυμήθηκε ο Βλασένκο.

Κατάφεραν να φτάσουν χωρίς να εντοπιστούν από τα drones σε ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο. Ενημέρωσαν μέσω ασυρμάτου τις ουκρανικές δυνάμεις για τη θέση τους και άρχισαν να λαμβάνουν στεγνά ρούχα και τρόφιμα, τα οποία μεταφέρονταν με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Οι ρωσικές δυνάμεις, όμως, εντόπισαν τις ρίψεις εφοδίων και άρχισαν να πλήττουν την περιοχή, ανέφερε.

Ο θάνατος του Μπάσκι και η άρνηση παράδοσης

Ο Βλασένκο τραυματίστηκε στο πόδι από έκρηξη. Εξαιτίας των σοβαρών κρυοπαγημάτων, δεν αντιλήφθηκε αμέσως το χτύπημα. Το αριστερό του πόδι είχε υποστεί συντριπτικές κακώσεις, ενώ αρχικά μπορούσε ακόμη να στηρίζεται στο δεξί.

Όταν επιχείρησε να μαζέψει τρόφιμα που είχαν ρίξει οι Ουκρανοί με drone, στραμπούληξε και το δεξί του πόδι. Από εκείνη τη στιγμή η δυνατότητά του να μετακινείται περιορίστηκε δραματικά.

Ο Μπάσκι, απελπισμένος από την πείνα, βγήκε για να συγκεντρώσει τα εφόδια. Ένα ρωσικό drone τον εντόπισε και τον χτύπησε.

Άκουγε τον φίλο του να βογκάει όλη τη νύχτα, χωρίς να μπορεί να τον βοηθήσει. «Πέθανε στα 50ά γενέθλιά του», είπε ο Βλασένκο.

Ο Βλασένκο έμεινε μόνος στις 16 Φεβρουαρίου. Πήρε το όπλο και όσα εφόδια μπορούσε να μεταφέρει και προσπάθησε να απομακρυνθεί, στηριζόμενος στο τραυματισμένο πόδι του.

Τότε άκουσε μια έκρηξη. Όπως διαπίστωσε αργότερα, επρόκειτο για προειδοποίηση. Οι Ρώσοι έριξαν κοντά του ένα μεγάφωνο που μετέδιδε μήνυμα με το οποίο τον καλούσαν να παραδοθεί, υποσχόμενοι ότι θα αιχμαλωτιζόταν, θα συμπεριλαμβανόταν σε ανταλλαγή κρατουμένων και θα επέστρεφε στο σπίτι του.

«Αδελφέ, ξέρουμε ότι είσαι εδώ. Πίστεψέ με, οι σύντροφοί σου δεν θα σε σώσουν. Άκουσες την έκρηξη. Η επόμενη μπορεί να έχει στόχο εσένα. Δεν θέλουμε να σε σκοτώσουμε», ακουγόταν στο μήνυμα.

Η απάντησή του ήταν άμεση και προκλητική, παραπέμποντας στη γνωστή φράση των Ουκρανών υπερασπιστών του Φιδονησίου προς το ρωσικό πολεμικό πλοίο στις πρώτες μέρες του πολέμου: «Ρωσικό πολεμικό πλοίο, άντε γ@@@σου!».

«Κρίμα που δεν μπορούσαν να με ακούσουν», σχολίασε με χιούμορ, εξηγώντας ότι το μεγάφωνο μάλλον δεν διέθετε μικρόφωνο.

Καταφύγιο σε μια σόμπα και μήνες απομόνωσης

Λίγο αργότερα, ένα μεγάλο ρωσικό βομβαρδιστικό drone εμφανίστηκε πάνω από την περιοχή. Ο Βλασένκο ξάπλωσε στο πλάι, έσφιξε τα δόντια του και περίμενε το χτύπημα.

Η έκρηξη ήταν τόσο ισχυρή, ώστε πίστεψε ότι είχε σκοτωθεί. Άνοιξε τα μάτια του, αλλά δεν έβλεπε τίποτα. Αναρωτήθηκε αν είχε χάσει την όρασή του, μέχρι που ένιωσε κόκκους χώματος ανάμεσα στα δόντια του.

«Το γεγονός ότι ένιωθα χώμα ανάμεσα στα δόντια μου σήμαινε ότι ήμουν ζωντανός», είπε.

Παρά τη δεύτερη έκρηξη, κατάφερε να συρθεί μέσα σε μια παλιά μαντεμένια σόμπα που βρήκε ανάμεσα στα ερείπια του σχολείου.

Εκεί παρέμεινε για περίπου οκτώ μήνες, σύμφωνα με την αφήγησή του. Οι συμπολεμιστές του τού έστελναν με drones τρόφιμα και φάρμακα. Εκείνος έβγαινε από τη σόμπα, συγκέντρωνε τις προμήθειες και επέστρεφε στο αυτοσχέδιο καταφύγιο.

Παρά την κατάστασή του, συνέχισε να παρακολουθεί τις κινήσεις του εχθρού και να ενημερώνει μέσω ασυρμάτου τους διοικητές του για όσα έβλεπε και άκουγε.

Τα κρυοπαγήματα και ο αυτοσχέδιος ακρωτηριασμός

Η παρατεταμένη έκθεση στο ψύχος και η έλλειψη κυκλοφορίας του αίματος είχαν καταστροφικές συνέπειες. Μέχρι τον Απρίλιο, το αριστερό του πόδι είχε νεκρωθεί, σαπίσει και τελικά αποκοπεί από μόνο του.

Τον επόμενο μήνα, το δεξί πόδι, το οποίο είχε τραυματίσει όταν στράβωσε προσπαθώντας να συλλέξει εφόδια, άρχισε να κρέμεται από τους ιστούς. Η κατάσταση επιδεινωνόταν κάθε φορά που έβγαινε έρποντας για να πάρει τρόφιμα.

«Το κάτω μέρος του ποδιού απλώς κρεμόταν. Όσο συχνότερα έβγαινα για να μαζέψω εφόδια, τόσο περισσότερο τραβιόταν πάνω στο κόκαλο. Το δέρμα ξεκολλούσε», περιέγραψε.

Συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε πλέον τρόπος να σωθεί το άκρο. Φοβόταν ότι η νέκρωση θα επεκτεινόταν μέχρι το γόνατο και ότι θα συνέχιζε να σέρνει το τραυματισμένο πόδι.

Έτσι, πήρε την απόφαση να το ακρωτηριάσει μόνος του.

«Έβαλα το πόδι πάνω σε ένα τούβλο και πήρα ένα μαχαίρι. Τα δάκρυα έτρεχαν, αλλά έπρεπε να κόψω. Έτσι, έκοψα», είπε.

«Το αριστερό, το τραυματισμένο πόδι, είχε ήδη σαπίσει και αποκοπεί από μόνο του».

Ο ασύρματος, η οικογένεια και ένα βιβλίο του Στίβεν Κινγκ

Η απομόνωση ήταν εξίσου βασανιστική με τους τραυματισμούς του. Για μήνες, η μόνη επαφή του με άλλους ανθρώπους ήταν οι επικοινωνίες μέσω ασυρμάτου από τα γειτονικά ουκρανικά παρατηρητήρια.

Όταν άκουγε τους στρατιώτες να αναφέρουν τον κωδικό «450», που σήμαινε ότι όλα ήταν ήσυχα, ένιωθε ότι εξακολουθούσε να αποτελεί μέρος μιας ομάδας.

«Όταν άκουγα τους άνδρες στα άλλα παρατηρητήρια να αναφέρουν “450, 450”, σκεφτόμουν: “Είμαι ακόμη μαζί με κάποιον”», θυμήθηκε. «Ήταν ευτυχία για μένα να ξέρω ότι δεν ήμουν μόνος, να ακούω κάποιον. Μετά, πάλι σιωπή. Ήταν πολύ μοναχικά».

Οι συμπολεμιστές του δεν τον εγκατέλειψαν. Του έστελναν σοκολάτες, γλυκά, τσάι και τσιγάρα, προσπαθώντας να του προσφέρουν μικρές στιγμές ανακούφισης.

«Με κακομάθαιναν, θα έλεγα, για να έχω έστω λίγη χαρά, κάτι που να μου αποσπά την προσοχή», ανέφερε.

Ιδιαίτερη σημασία είχε ένα δέμα από τη σύζυγό του, την Τετιάνα. Ανάμεσα στα αντικείμενα που του έστειλε βρισκόταν το βιβλίο του Στίβεν Κινγκ The Outsider («Ο ξένος»). Ο Βλασένκο δήλωσε έκπληκτος που η γυναίκα του είχε αντιληφθεί πόσο μεγάλος θαυμαστής του συγγραφέα ήταν.

Η σκέψη της κόρης του, Χριστίνα, τον βοήθησε επίσης να συνεχίσει. «Δεν είχα δώσει στην κόρη μου αρκετή προσοχή. Ίσως ήταν η αίσθηση ότι ήθελα να αλλάξω κάτι. Μια δίψα για ζωή», είπε. Παραδέχθηκε, ωστόσο, ότι κάποια στιγμή είχε ήδη αποδεχθεί την πιθανότητα να πεθάνει.

Η πρωτοφανής διάσωση με εναέριο drone

Περίπου έναν μήνα πριν από την αφήγησή του, ο λοχίας Λισίι επικοινώνησε μαζί του μέσω ασυρμάτου και τον ενημέρωσε ότι οργανωνόταν επιχείρηση απομάκρυνσής του.

«Σχεδιάζεται. Όλα είναι σχεδόν έτοιμα. Απομένουν μόνο μερικές τελευταίες λεπτομέρειες», του είπε.

Ο Βλασένκο υπέθεσε ότι θα έφτανε κάποιο όχημα. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η διάσωσή του θα γινόταν από αέρος.

Οι διοικητές του τού έριξαν ένα κινητό τηλέφωνο, στο οποίο υπήρχε βίντεο με οδηγίες για το πώς θα έπρεπε να δεθεί στην κάτω πλευρά ενός drone. Μαζί έλαβε γραπτές οδηγίες.

«Μου είπαν ότι θα μου έριχναν οδηγίες. Αυτό με μπέρδεψε. Δεν ξέρω να βγαίνω έρποντας από μια τρύπα, διάολε;» αστειεύτηκε.

Όταν κατάλαβε το σχέδιο, προετοιμάστηκε για τη μεταφορά. Ένα ειδικά τροποποιημένο drone, κατασκευασμένο από την εταιρεία Gurzuf Defense, έφτασε στη θέση του. Ο Βλασένκο δέθηκε στο κάτω μέρος του και, πριν απογειωθεί, σχημάτισε με τα χέρια του μια καρδιά και έδειξε τον αντίχειρά του στην κάμερα.

Το αεροσκάφος ανυψώθηκε σε ύψος 120 μέτρων και διένυσε περίπου 18 χιλιόμετρα, από την Πετροπαβλίβκα μέχρι ασφαλέστερη περιοχή. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, το συνόδευαν τρία drones τύπου Vampire, από τα οποία το ένα καταλήφθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις.

Ο Βλασένκο θυμάται ότι, ενώ μεταφερόταν, είδε ένα ουκρανικό drone να πετά προς την αντίθετη κατεύθυνση, μεταφέροντας εφόδια σε άλλους στρατιώτες. «Ήταν κάτι ξεχωριστό και αυτό: να το βλέπω να περνάει δίπλα μου», είπε.

«Δεν έχω λόγια. Θέλω να ευχαριστήσω τους πάντες. Όλους όσοι έκαναν τόσα πολλά γι’ αυτό», δήλωσε. «Δεν τους γνωρίζω καν όλους, αλλά θα ήθελα να τους δώσω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Τους είμαι απίστευτα ευγνώμων».

Σε άλλο σημείο, περιγράφοντας τη στιγμή της διάσωσης, είπε: «Δεν έχω λόγια… Ένα θαύμα. Είναι θαύμα».

Πηγή – Cyprus Times (iefimerida.gr)

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy