ΑθλητισμόςΕάν τογεγονόςαυτό αποδυναμώσει τοπετροδολάριοκαι ωθήσει τις πετρελαιοπαραγωγές χώρεςνα απομακρυνθούν από το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, δύο περιουσιακά στοιχεία θα αντιμετωπίσουν σαφείς αντίξοες συνθήκες:το αμερικανικό δολάριο και τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα του Δημοσίου (US Treasuries).
Αυτό αποτελεί τον μεγαλύτερο μετασχηματισμό του οικονομικού, νομισματικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος από το 1971όταν ο πρόεδρος Nixon αποσύνδεσε το δολάριο από τον χρυσό καθιστώντας παρελθον τις συμφωνίες τουBretton Woods το 1944.
Το σύστημα του πετροδολαρίου συνέβαλε στη δημιουργία διαρθρωτικής ζήτησης και για τα δύο.
Εάν οι εξαγωγείς πετρελαίου πωλούν μεγαλύτερες ποσότητες ενέργειας εκτός του συστήματος του δολαρίου, λιγότερα πετρελαϊκά δολάρια θα χρειάζεται να επιστρέφουν μέσω της Wall Street και να διοχετεύονται σε αμερικανικούς κρατικούς τίτλους.H ζήτηση για χρέος
Την ίδια στιγμή, η αμερικανική κυβέρνηση χρειάζεται να δανειστεί αστρονομικά ποσά για να χρηματοδοτήσει τα δημοσιονομικά της ελλείμματα, τις στρατιωτικές δεσμεύσεις της, τα προγράμματα κοινωνικών παροχών και τις δαπάνες για τόκους.
Αυτό σημαίνει ότι η αυξανόμενη προσφορά αμερικανικών κρατικών ομολόγων ενδέχεται να συγκρουστεί με την εξασθένηση της διαρθρωτικής ζήτησης γι’ αυτά.
Παρακολουθήστε την απόδοση του10ετούς αμερικανικού κρατικού ομολόγου.
Ηαπόδοση του 10ετούς αμερικανικού κρατικού ομολόγου αποτελεί ίσως το σημαντικότερο χρηματοοικονομικό σημείο αναφοράς στο παγκόσμιο σύστημα των νομισμάτων χωρίς αντίκρισμα, καθώς επηρεάζει τις αποτιμήσεις και τις τάσεις των αγορών σε ολόκληρο τον κόσμο.
Θεωρείται ευρέως —και λανθασμένα— ως το επιτόκιο απόδοσης μιας επένδυσης χωρίς κίνδυνο.
Η απόδοση του 10ετούς αμερικανικού κρατικού ομολόγου μπορεί να θεωρηθεί βασικός δείκτης της κατάστασης του νομισματικού συστήματος που βασίζεται στο δολάριο — ένα κρίσιμο μέγεθος, ανάλογο με τον χτύπο της καρδιάς του.
Οι αποδόσεις των ομολόγων κινούνται αντίστροφα από τις τιμές τους.
Όταν οι τιμές των ομολόγων υποχωρούν, οι αποδόσεις τους αυξάνονται.
Η άνοδος της απόδοσης του 10ετούς αμερικανικού κρατικού ομολόγου αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι για το δολάριο, καθώς σημαίνει ότι οι επενδυτές πωλούν αμερικανικούς κρατικούς τίτλους, γεγονός που αυξάνει το κόστος δανεισμού της αμερικανικής κυβέρνησης.
Επεξεργασία στοιχείων: ΒΝ
Γι’ αυτό η απόδοση του 10ετούς ομολόγου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία πίεσης για την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Στα τέλη Φεβρουαρίου του 2026, η απόδοση του 10ετούς αμερικανικού κρατικού ομολόγου βρισκόταν στο 3,97%.
Σήμερα βρίσκεται περίπου στο 5,26%, σημειώνοντας αύξηση περίπου 129 μονάδων βάσης.
Οι 129 μονάδες βάσης μπορεί να μη φαίνονται πολλές, αλλά με το δημόσιο χρέος να ξεπερνά τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια και να αυξάνεται διαρκώς, κάθε μονάδα βάσης έχει σημασία.
Στα σημερινά επίπεδα χρέους, κάθε αύξηση κατά μία μονάδα βάσης στο μέσο κόστος δανεισμού της κυβέρνησης προσθέτει περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια στις ετήσιες δαπάνες για τόκους.
Επομένως, μια αύξηση κατά 129 μονάδες βάσης δεν είναι καθόλου αμελητέα: μεταφράζεται σε σχεδόν 516 δισεκατομμύρια δολάρια πρόσθετων ετήσιων δαπανών για τόκους, διευρύνοντας σημαντικά ένα δημοσιονομικό έλλειμμα που ήδη ανερχόταν σε περίπου 1,8 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Εκτιμάται ότι η απόδοση του 10ετούς αμερικανικού κρατικού ομολόγου θα συνεχίσει να αυξάνεται τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, μέχρι να αναγκάσει την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) να παρέμβει.
Σε εκείνο το σημείο, η παρέμβαση θα παρουσιαστεί ως μέτρο για τη «σταθερότητα», αλλά ο μηχανισμός θα είναι γνώριμος: συγκράτηση των αποδόσεων μέσω της υποτίμησης της αγοραστικής δύναμης του νομίσματος.
Αυτός ο φαύλος κύκλος ανατροφοδότησης θα μπορούσε να αποτελέσει μία από τις καθοριστικές επενδυτικές ιστορίες των επόμενων ετών.
Ο μεγάλος κερδισμένος
Ο μεγαλύτερος κερδισμένος δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη: Ο χρυσός.
Η Κίνα και οι μεγάλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες της Μέσης Ανατολής συσσωρεύουν χρυσό εδώ και χρόνια. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι σύμπτωση.
Βρίσκονται κοντά στο επίκεντρο των αλλαγών που συντελούνται στο διεθνές νομισματικό σύστημα.
Η Κίνα παράγει περισσότερο χρυσό από οποιαδήποτε άλλη χώρα και συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγαλύτερων καταναλωτών του.
Κανείς εκτός του Πεκίνου δεν γνωρίζει πόσο χρυσό ελέγχει πραγματικά το κινεζικό κράτος, αλλά τα επίσημα αποθέματά του αποκαλύπτουν μόνο ένα μέρος της συνολικής εικόνας.
Η Κίνα έχει επίσης περάσει χρόνια δημιουργώντας τις απαραίτητες υποδομές για τη σύνδεση του εμπορίου που πραγματοποιείται σε γουάν με τις αγορές φυσικού χρυσού.
Αυτή η προετοιμασία αποκτά πολύ μεγαλύτερο νόημα όταν αντιμετωπίζουμε τον χρυσό όχι ως εμπόρευμα, αλλά ως ουδέτερο περιουσιακό στοιχείο διακανονισμού συναλλαγών.
Νομισματικός μετασχηματισμός
Ο τελευταίος νομισματικός μετασχηματισμός ανάλογης σημασίας ξεκίνησε το 1971, όταν ο Richard Nixon διέκοψε τη σύνδεση του δολαρίου με τον χρυσό.
Υπό το παλαιό σύστημα, ο χρυσός διαπραγματευόταν στα 35 δολάρια ανά ουγγιά.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 1980, η τιμή του είχε φτάσει στα 850 δολάρια, σημειώνοντας άνοδο άνω του 2.300%.
Πιστεύω ότι η νομισματική μετατόπιση που διαμορφώνεται σήμερα θα μπορούσε να αποδειχθεί εξίσου σημαντική.
Για περισσότερο από μισό αιώνα, το σύστημα του πετροδολαρίου συνέβαλε στη δημιουργία διαρθρωτικής ζήτησης για δολάρια και αμερικανικό δημόσιο χρέος.
Έδωσε τη δυνατότητα στην Ουάσιγκτον να διατηρεί δημοσιονομικά ελλείμματα και να διοχετεύει δολάρια στο εξωτερικό σε κλίμακα που καμία συνηθισμένη χώρα δεν θα μπορούσε να διατηρήσει.
Οι Αμερικανοί έχουν συνηθίσει να θεωρούν αυτό το προνόμιο μόνιμο χαρακτηριστικό του χρηματοπιστωτικού τοπίου.
Δεν είναι.
Εκ πρώτης όψεως, η εξάντληση των αμερικανικών αποθεμάτων πυραύλων αναχαίτισης μπορεί να φαίνεται άσχετη με το μέλλον του δολαρίου.
Δεν είναι. Και τα δύο εξαρτώνται από το ίδιο πράγμα: την ικανότητα των ΗΠΑ να μετατρέπουν την τεράστια χρηματοοικονομική τους ισχύ σε πραγματική οικονομική και στρατιωτική ισχύ.
Η Ουάσιγκτον μπορεί να δημιουργεί δολάρια χωρίς όριο.
Δεν μπορεί, όμως, να δημιουργήσει με το πάτημα ενός κουμπιού εργοστάσια πυραύλων, εφοδιαστικές αλυσίδες σπάνιων γαιών, έλεγχο των Στενών του Hormuz ή εμπιστοσύνη στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας.
Εάν ο πόλεμος στο Ιράν αποκαλύψει τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος, ωθήσει τα κράτη του Περσικού Κόλπου σε συνεννόηση με το Ιράν και την Κίνα, αποδυναμώσει τον ρόλο του δολαρίου στο εμπόριο πετρελαίου και επιταχύνει τη μετατόπιση των παγκόσμιων συναλλαγματικών αποθεμάτων προς τον χρυσό, ενδέχεται να κοιτάξουμε πίσω σε αυτή την περίοδο ως τη στιγμή κατά την οποία το μετα-1971 νομισματικό σύστημα εισήλθε στην τελική του φάση.
Αυτό που ξεκίνησε με την έλλειψη πυραύλων αναχαίτισης οδηγεί σε ένα πολύ ευρύτερο συμπέρασμα: ο πόλεμος στο Ιράν αποκαλύπτει τα όρια τόσο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος όσο και του νομισματικού συστήματος που αυτή η ισχύς στηρίζει εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα.
Τα σημάδια που πρέπει να παρακολουθούμε είναι σαφή.
Παρακολουθήστε τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες.
Παρακολουθήστε το δολάριο.
Και πάνω απ’ όλα, παρακολουθήστε τον χρυσό.
Η υποχώρηση του πετροδολαρίου θα μπορούσε να ωθήσει την Ουάσιγκτον σε ακόμη μεγαλύτερη έκδοση χρήματος, θέτοντας σε κίνδυνο την αγοραστική δύναμη των Αμερικανών πολιτών και τη δυνατότητα οικονομικής ανάκαμψης.
Η προσαρμογή της παγκόσμιας οικονομίας σε ένα νομισματικό σύστημα μετά το δολάριο θα κυοφορήσει έναν νέο κόσμο.
www.bankingnews.gr
