Ροή ΕιδήσεωνOρέστης Σοφοκλέους: Κάθε νέο εγχείρημα τρέφει την ακόρεστη περιέργειά μου για τη ζωή
Υπογράφοντας τη σκηνοθεσία του παραμυθιού «Η Σπηλιά της Αμβροσίας», ο Ορέστης Σοφοκλέους, συστήνει στο κοινό την πρώτη παραγωγή της Ακαδημίας Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας Κύπρου, που δημιουργήθηκε για να φέρει το κοινό πιο κοντά σε…
22 November 2026 · 07:46
Υπογράφοντας τη σκηνοθεσία του παραμυθιού «Η Σπηλιά της Αμβροσίας», ο Ορέστης Σοφοκλέους, συστήνει στο κοινό την πρώτη παραγωγή της Ακαδημίας Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας Κύπρου, που δημιουργήθηκε για να φέρει το κοινό πιο κοντά σε μια ξεχωριστή μορφή τέχνης.
Η εικοσάχρονη πορεία του στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αμερική, οι εκτεταμένες σπουδές του στον κινηματογράφο και οι εμπειρίες που αποκόμισε μέσα από την τέχνη της υποκριτικής, τον οδήγησαν στη συνειδητοποίηση πως η προσήλωση σε μία μορφή τέχνης είναι περιοριστική. Με διάθεση για εξερεύνηση και ανοιχτός σε νέες καλλιτεχνικές εμπειρίες, συνεχίζει την πορεία του συμβάλλοντας στη δημιουργία της Ακαδημίας Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας Κύπρου – CAPA (Cyprus Academy of Puppetry Arts), όπως και στη σκηνοθεσία της πρώτης της παράστασης.
–Πόσο σημαντική είναι αυτή η πρωτοβουλία για τη θεατρική παιδεία στον τόπο μας; Υπήρξε ένα κενό που φιλοδοξείτε να καλύψετε; Κάθε πρωτοβουλία που προωθεί ουσιαστικά την παιδεία και τον πολιτισμό πρέπει να θεωρείται σημαντική, όχι κρινόμενη εκ του αποτελέσματος αλλά εκ της προθέσεως, κυρίως γιατί πρόκειται για μια διαδικασία διερεύνησης και ανάπτυξης. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η αλήθεια και η δημοκρατία απειλούνται ανοιχτά, αλλά και ενάντια στην ιδέα της ανάθεσης της ανθρώπινης σκέψης και δημιουργικότητας σε έναν νεκρό αλγόριθμο, η θεατρική παιδεία, η διερεύνηση της ζωής μας δηλαδή μέσα από τέχνες που χρησιμοποιούν την ανθρώπινη διαδικασία για την κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, με τη φιλοσοφική έννοια του όρου, θα πρέπει να προστατεύεται και να προωθείται. Αν υπάρχει κάποιο κενό στην κυπριακή καλλιτεχνική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από μια ευκαιρία να λάβουμε όλοι μέρος -δημιουργοί και κοινό- σε μια συνεχή διαδικασία ανανέωσης, αναθεώρησης και εξέλιξης. Μετά από 20 χρόνια σε Αγγλία και Αμερική καταλαβαίνω την ανάγκη για ανοιχτά σύνορα στην τέχνη, την παιδεία και τον πολιτισμό. Δεν συζητάμε για την εισαγωγή μιας ξένης κουλτούρας. Περισσότερο αποζητούμε να δώσουμε σε γηγενείς δημιουργούς τα εργαλεία και την εκπαίδευση για να μπορέσουν να εκφράσουν τις φωνές και τις ιστορίες τους μέσα από το πολυποίκιλο μέσο του κουκλοθεάτρου, ή όπως αλλιώς ονομάζεται το θέατρο αντικειμένου.
–Ποιο είναι το μεγάλο στοίχημα της Ακαδημίας; Να μπορέσει να εγκαθιδρύσει το κουκλοθέατρο ως μια τέχνη για παιδιά, αλλά εξίσου σημαντικό και για ενήλικες τόσο σε πολιτιστικό επίπεδο όσο και στη συνείδηση δημιουργών και κοινού. Φιλοδοξούμε λοιπόν να επιδιώξουμε συνεργασίες με σημαντικούς δασκάλους και δημιουργούς του παγκόσμιου κουκλοθεάτρου και παντομίμας. Μέσω αυτής της προσπάθειας σκοπεύουμε να διαφυλάξουμε και να τιμήσουμε την ιστορία του κυπριακού κουκλοθεάτρου και να τη χρησιμοποιήσουμε ως βάση για την εξελικτική πορεία αυτής της υπέροχης τέχνης στον τόπο μας.
–Ποια είναι, πιστεύεις, η ιδιαιτερότητα του κουκλοθεάτρου; Πού συναντά κανείς τη μαγεία του; Σ’ αυτό που ονομάζουμε «εμψύχωση αντικειμένου». Μια άψυχη μορφή ζωντανεύει μπροστά στα μάτια του θεατή ενεργοποιώντας τη φαντασία και την ενεργή συμμετοχή του στη μεταμόρφωση, που λαμβάνει μέρος ζωντανά και μπροστά στα μάτια του.
–Η συγκεκριμένη παραγωγή αποτελεί την πρώτη παραγωγή της Ακαδημίας. Πώς γεννήθηκε η ιδέα; «Η Σπηλιά της Αμβροσίας» είναι ένα παραμύθι της Ηλιάνας Χαλκιά που διασκευάστηκε σε θεατρικό έργο. Η Ηλιάνα πάντα, από τον καιρό που απέκτησε εμένα και τον αδερφό μου, ενδιαφερόταν για το πώς τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα από την επαφή τους με τη θεατρική τέχνη. Με την άφιξη της εγγονής της, η φωτιά αναζωπυρώθηκε και οδήγησε στη δημιουργία του υλικού μας, μέσα από παιχνίδι και ώρες ανάγνωσης μύθων και παραμυθιών.
–Τι δυνατότητες προσφέρει αυτή η θεατρική μορφή στη σκηνοθετική αφήγηση και ποιες οι μεγάλες καλλιτεχνικές προκλήσεις της παραγωγής; Η παράσταση κουκλοθεάτρου διαφέρει στη σύλληψη και εκτέλεση μιας ιδέας από το κλασικό θέατρο στο ότι οι ίδιες οι κούκλες είναι το μέσο έκφρασης. Η μηχανική σύλληψη της παράστασης, δηλαδή η κατασκευή και σωματικοί μηχανισμοί της κούκλας, είναι αναπόσπαστα και ουσιαστικά κομμάτια της περφόρμανς. Οι κούκλες είναι πλέον το εκφραστικό μέσο, αλλά και ο περιβάλλοντας χώρος μετατρέπεται κι αυτός σε κούκλακατά κάποιον τρόπο. Αλλάζει, λοιπόν, ο τρόπος προσέγγισης της ιστορίας από σκηνοθετικής πλευράς, λόγω των διαφορετικών μέσων που έχουμε στη διάθεση μας για την έκφραση της, πέραν των ηθοποιών-κουκλοπαιχτών. Όπως συμβαίνει με κάθε παραγωγή, έπρεπε να δουλέψουμε με τα μέσα που είχαμε στη διάθεσή μας. Κάθε πρόκληση, από την εκμάθηση της τεχνικής λειτουργίας και έκφρασης της κούκλας στους ηθοποιούς-κουκλοπαίχτες, μέχρι και τη σύλληψη και εφαρμογή της αρχικής ιδέας του παραμυθιού και διασκευής του σε σκηνική λειτουργία, αποτέλεσαν ευκαιρίες δημιουργικής επίλυσης προβλημάτων και κατ’ επέκταση χρυσές ευκαιρίες προσωπικής ανάπτυξης για όλους μας στον θίασο.
–Πόσο σε απασχόλησε το γεγονός ότι θεατές είναι παιδιά; Απόλυτα. Το παιδικό θέατρο, είναι ένα από τα πιο δύσκολα και πολλές φορές παρεξηγημένα είδη θεάτρου. Το να ενεργοποιήσεις τη φαντασία και την ενεργή συμμετοχή ενός παιδιού στη σημερινή εποχή είναι ένα δύσκολο εγχείρημα αλλά και μια μοναδική ευκαιρία για να εισαγάγεις το παιδικό μυαλό σε πολύπλοκες έννοιες, τις οποίες θα συναντήσουν αργά ή γρήγορα στη ζωή τους. Ταυτόχρονα, τους δίνει την ευκαιρία στοχασμού και κατανόησης της έμπρακτης λειτουργίας αυτών των εννοιών στις επιλογές που θα κάνουν ως ενεργά μέλη της κοινωνίας. Αυτό βεβαίως πάντα μέσα από την ψυχαγωγία, το παιχνίδι και τη διάδραση. Το παιδί και η ανάπτυξή του, λοιπόν, βρίσκονται στο επίκεντρο της προσπάθειας μας. Αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως αυτόνομες κοινωνικές μονάδες, ενεργές στις κοινότητες που ήδη ανήκουν, πχ σχολείο, φίλοι, οικογένεια κτλ., με τις δικές τους ανάγκες και ανησυχίες.
–Θα έλεγες πως το εγχείρημα αυτό έρχεται κόντρα στη δική σου μέχρι σήμερα πορεία; Μέσα από τα χρόνια ανάμιξής μου με την υποκριτική τέχνη, αλλά και μετά τις εκτεταμένες σπουδές μου στον κινηματογράφο, τόσο σε επίπεδο παραγωγής όσο και σε θεωρητικό επίπεδο, κατάλαβα ότι η ταύτιση μ’ ένα είδος τέχνης είναι περιοριστικό. Είμαι υπέρμαχος της διερεύνησης σε κάθε τομέα τόσο της τέχνης όσο και ακαδημαϊκό. Θεωρώ λοιπόν ότι η πορεία μου μ’ έφερε μπροστά σε ακόμα ένα θέμα διερεύνησης, κάτι που με γεμίζει και τρέφει την ακόρεστη περιέργειά μου για τη ζωή. Τα ερωτήματα πολλά και οι απαντήσεις είναι κρυμμένες πίσω από κάθε διαδικασία.
- INFO: «Η σπηλιά της Αμβροσίας». Παραστάσεις από 22/11, 11.30 π.μ. στο Δημοτικό Μέγαρο Αγίου Δομετίου – Αίθουσα «Κώστας Μόντης». Εισιτήρια: SoldOut Tickets
Ελεύθερα, 22.11.2026
Πηγή – Φιλελεύθερος











