Διαβάστε περισσότερα Είναι ένα ζεστό απόγευμα Ιουνίου του 2009. Οι ομάδες φαίνονται άνισες. Στα 30 μου, είμαι ο δεύτερος γηραιότερος παίκτης στην ομάδα μας. Ο Λόιντ, ο Νέιθαν και ο Μπεν είναι στις αρχές της δεκαετίας των 20 – όλοι ξέρουν πώς να παίζουν. Ο Μίκυ ο Γερμανός δεν είναι στην καλύτερη φόρμα και στα 34 του έχει περάσει την ακμή του. Ωστόσο, με μια συντηρητική εκτίμηση, κάθε μέλος της αντίπαλης ομάδας έχει δύο ακόμη δεκαετίες στα πόδια του. Μερικοί από αυτούς μπορεί να πλησιάζουν τα 70. Φοράμε εμφανίσεις. Αυτοί φορούν τζιν. Έχουμε αθλητικά παπούτσια. Αυτοί φορούν μπότες – μπότες εργασίας, όχι ποδοσφαιρικά. Κι όμως, μετά από μια ώρα, μας έχουν διαλύσει. Δεν θυμάμαι το τελικό σκορ, αλλά είναι ίσως το μόνο παιχνίδι 6 παικτών που έχω παίξει ποτέ όπου το “το επόμενο γκολ κερδίζει” δεν θα ήταν ένας έστω και αμυδρά δικαιολογημένος τρόπος για να τελειώσει το παιχνίδι. Πώς μας νίκησε αυτή η ομάδα ηλικιωμένων ανδρών; Μια λέξη που μπορεί να έχετε ακούσει πιο συχνά από ό,τι συνήθως τις τελευταίες τρεις ημέρες: υψόμετρο. Σε ένα χωριό κάπου κοντά στη λίμνη Τιτικάκα, λίγο κάτω από τα 4.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ένα ετερόκλητο πλήρωμα Βολιβιανών αγροτών έπαιζε εναντίον μας. Για κάποιον που αφήνει τη μπάλα να κάνει τη δουλειά, ακόμη και ένα σπριντ πέντε μέτρων με άφησε χωρίς ανάσα. Δεν ήταν ουδέτερος χώρος. Αλλά γνωρίζοντας το αναγνωστικό κοινό του Guardian, όλοι έχετε κάνει το μονοπάτι των Ίνκας. Μερικοί από εσάς μάλλον διαβάζετε αυτό το κείμενο στη μέση ενός οδοιπορικού στο Κιλιμάντζαρο. Όλοι γνωρίζετε ότι δεν υπάρχουν αρκετά φύλλα κόκας στο Περού για να σας βοηθήσουν να εγκλιματιστείτε στους Azteca σε δύο ημέρες. The experts warn Η ομάδα του Thomas Tuchel έχει προβλήματα εκτός από το υψόμετρο: η ήττα σε μια μεξικανική ομίχλη δεν θα ήταν αντίθετη
