Read More
Το μέλλον ενός λαού χωρίς τον ίδιο τον λαόΤης Μπισάν Ιμπραχήμ
Σήμερα και αύριο η Κύπρος φιλοξενεί τη σύνοδο του λεγόμενου Board of Peace, ενός οργάνου που υποτίθεται φιλοδοξεί να συζητήσει τη μεταπολεμική διακυβέρνηση και ανοικοδόμηση της Γάζας. Η κυπριακή κυβέρνηση διευκρινίζει ότι συμμετέχει μόνο ως παρατηρητής και όχι ως διοργανώτρια. Όμως το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν η Κύπρος κρατά τον ρόλο του οικοδεσπότη ή του παρατηρητή. Το ερώτημα είναι ποια ειρήνη ακριβώς σχεδιάζεται.
Γιατί η πραγματικότητα στη Γάζα δεν θυμίζει σε τίποτα μεταπολεμική περίοδο. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία των υπηρεσιών του ΟΗΕ, σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός των 2,1 εκατομμυρίων κατοίκων έχει εκτοπιστεί τουλάχιστον μία φορά, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να στερούνται επαρκούς στέγης, τροφής, πόσιμου νερού και βασικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Οι αεροπορικές επιδρομές και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίζονται, προκαλώντας νέες απώλειες αμάχων και νέες καταστροφές υποδομών.
Ακόμη και μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας, η βία δεν σταμάτησε. Διεθνή μέσα ενημέρωσης και οργανισμοί καταγράφουν ότι σχεδόν 1.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από την έναρξη της εκεχειρίας, ενώ δεκάδες ακόμη χάνουν τη ζωή τους κάθε εβδομάδα. Η ανθρωπιστική κρίση όχι μόνο δεν έληξε, αλλά εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από τον ΟΗΕ ως καταστροφική.
Κι όμως, την ώρα που η Γάζα εξακολουθεί να μετρά νεκρούς, η διεθνής συζήτηση μετατοπίζεται ήδη στην «επόμενη μέρα». Επικίνδυνη πολιτική μετατόπιση. Γιατί η ανοικοδόμηση δεν είναι τεχνικό έργο, αλλά μία βαθιά πολιτική διαδικασία. Και κάθε πολιτική διαδικασία αποκτά νομιμοποίηση από δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις: τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου και τη συμμετοχή του ίδιου του λαού που αφορά.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη αντίφαση του Συμβουλίου.
Η Γάζα δεν είναι μια φυσική καταστροφή που χρειάζεται διαχειριστές. Είναι μια περιοχή υπό κατοχή, με έναν λαό που διαθέτει κατοχυρωμένο από τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Κανένα σχέδιο για το μέλλον της δεν μπορεί να θεωρηθεί πολιτικά βιώσιμο αν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν τον πρώτο και αποφασιστικό λόγο για το πώς θα κυβερνηθούν, πώς θα ανοικοδομηθεί ο τόπος τους και ποια θα είναι η πολιτική του προοπτική.
Και εδώ έχουμε ακόμη ένα ερώτημα. Γιατί η διεθνής κοινότητα επενδύει τόσο μεγάλη πολιτική ενέργεια στον σχεδιασμό της μεταπολεμικής Γάζας, την ώρα που αποτυγχάνει να επιβάλει τα στοιχειώδη: την προστασία των αμάχων, την απρόσκοπτη πρόσβαση της ανθρωπιστικής βοήθειας και την εφαρμογή του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου;
Η Κύπρος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτή τη συζήτηση ως μια ακόμη διεθνή σύνοδο. Είναι μια χώρα που εδώ και μισό αιώνα επικαλείται το διεθνές δίκαιο, την απαγόρευση της κατοχής και το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων της. Αυτές οι αρχές δεν μπορούν να εφαρμόζονται επιλεκτικά. Ούτε μπορούν να περιορίζονται στα δικά μας εθνικά επιχειρήματα και να σιωπούν όταν αφορούν άλλους λαούς.
Η Γάζα δεν χρειάζεται συμβούλια ειρήνης. Χρειάζεται ειρήνη.
