Μικροπλαστικά: Η βιομηχανία χημικών γνώριζε τους κινδύνους από το 1974

Σύνοψη

• Εσωτερικά υπομνήματα αποδεικνύουν ότι οι εταιρείες χημικών γνώριζαν από το 1974 ότι τα μικροπλαστικά, όπως το PVC, εισχωρούν ταχύτατα στην κυκλοφορία του αίματος και στα ζωτικά όργανα μέσα σε μόλις δύο ώρες.
• Νέα πρωτοποριακή μελέτη του Πανεπιστημίου Columbia που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature ανατρέπει την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι το πλαστικό είναι χημικά αδρανές,αποδεικνύοντας την έντονη χημική του δραστηριότητα εντός του σώματος.
• Η συνεχής διάσπαση των πλαστικών αυξάνει δραματικά την επιφάνειά τους σε σχέση με τον όγκο τους, επιτρέποντας την ανεξέλεγκτη αλληλεπίδραση με το νερό του αίματος και τη δημιουργία τοξικών ελεύθερων ριζών που καταστρέφουν τους ανθρώπινους ιστούς.
• Η επιστημονική κοινότητα διαθέτει πλέον τον ακριβή βιοχημικό μηχανισμό που συνδέει τα μικροπλαστικά με σοβαρές παθήσεις όπως τα καρδιακά επεισόδια και τα εγκεφαλικά,καταρρίπτοντας οριστικά δεκαετίες βιομηχανικής σιωπής.

Η αποκάλυψη ότι οι κολοσσοί της χημικής βιομηχανίας διαθέτουν πλήρη γνώση για τις επικίνδυνες βιολογικές επιπτώσεις των μικροπλαστικών στον ανθρώπινο οργανισμό εδώ και περίπου μισό αιώνα διαμορφώνει ένα εντελώς νέο και ιδιαίτερα ζοφερό τοπίο αναφορικά με την περιβαλλοντική τοξικολογία και την εταιρική ευθύνη. 

Εσωτερικά έγγραφα και υπομνήματα που ήρθαν πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας μέσω μιας εκτενούς έρευνας της εφημερίδας Los Angeles Times αποδεικνύουν αδιαμφισβήτητα πως οι κορυφαίοι επιστήμονες και τα υψηλόβαθμα στελέχη γνώριζαν από το 1974 ότι τα μικροσκοπικά θραύσματα πολυμερών μπορούν να διαπεράσουν τον εντερικό φραγμό και να εισχωρήσουν βαθιά στην κυκλοφορία του αίματος. 

Αντί να σημάνει άμεσα παγκόσμιος συναγερμός για την προστασία της δημόσιας υγείας, τα ευρήματα αυτά αντιμετωπίστηκαν ως ένα συνηθισμένο πρόβλημα δημοσίων σχέσεων, επιτρέποντας συνειδητά την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των πλαστικών μικροσωματιδίων στο πόσιμο νερό, σε ολόκληρη την τροφική αλυσίδα και, αναπόφευκτα, στους ίδιους τους ανθρώπινους ιστούς.

Πώς ακριβώς τα μικροπλαστικά βλάπτουν τον ανθρώπινο οργανισμό;

Τα μικροπλαστικά δεν αποτελούν χημικά αδρανή υλικά, διότι η συνεχής φυσική διάσπαση τους αυξάνει εκθετικά την εκτεθειμένη επιφάνεια τους. Όταν εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος, οι υδρόφοβες ιδιότητες τους αλληλεπιδρούν βίαια με τα μόρια του νερού, παράγοντας υψηλής ενέργειας ελεύθερες ρίζες οξυγόνου που προκαλούν άμεση βιολογική βλάβη, καταστρέφοντας τα κύτταρα και ενισχύοντας επικίνδυνα το οξειδωτικό στρες.

Η πρόσφατη δημοσίευση κορυφαίων ερευνητών του Πανεπιστημίου Columbia και του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Berkeley, η οποία φιλοξενήθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature, έρχεται να επιβεβαιώσει όσα η ίδια η βιομηχανία προσπαθούσε να αποκρύψει συστηματικά επί δεκαετίες. Μέχρι πρότινος, η κυρίαρχη αντίληψη στην ιατρική κοινότητα και τη βιομηχανία προηγμένων υλικών υπαγόρευε με απόλυτη βεβαιότητα ότι το πλαστικό παραμένει χημικά αδρανές μέσα στο σώμα, γεγονός που δικαιολογούσε επιστημονικά την ευρεία και καθημερινή χρήση του στη συσκευασία τροφίμων, στην εμφιάλωση νερού και στην κατασκευή κρίσιμων ιατρικών αναλώσιμων. Η διεπιστημονική ομάδα του καθηγητή χημείας και βιοϊατρικής μηχανικής Wei Min απέδειξε ωστόσο ότι η συμπεριφορά των τεχνητών πλαστικών αλλάζει ριζικά και απρόβλεπτα όταν αυτά θρυμματίζονται σε κλίμακα μικρομέτρων ή νανομέτρων, καθώς η δραματική αύξηση της επιφάνειάς τους σε σχέση με τον συνολικό όγκο τους δημιουργεί αμέτρητα νέα σημεία έντονης χημικής αλληλεπίδρασης.

Δεδομένου ότι το ανθρώπινο αίμα αποτελείται στο μεγαλύτερο ποσοστό του από νερό, η άμεση επαφή των εξαιρετικά υδρόφοβων πλαστικών μικροσωματιδίων με το πολύπλοκο υδάτινο περιβάλλον του οργανισμού πυροδοτεί μια αυθόρμητη και καταστροφική χημική αντίδραση. Οι προηγμένες προσομοιώσεις της δυναμικής των υγρών και οι περίπλοκοι θεωρητικοί υπολογισμοί από το εξειδικευμένο εργαστήριο της καθηγήτριας Teresa Head-Gordon στο UC Berkeley κατέδειξαν σαφώς ότι τα ιόντα υδροξειδίου, τα οποία αναγκαστικά συγκεντρώνονται στα λεπτά στρώματα νερού ακριβώς δίπλα στην υδρόφοβη διεπαφή του εκάστοτε μικροπλαστικού, χάνουν πάρα πολύ εύκολα τα ηλεκτρόνιά τους. Η συνεχιζόμενη απώλεια αυτών των ηλεκτρονίων οδηγεί νομοτελειακά στον σχηματισμό τοξικών ριζών υδροξυλίου, δημιουργώντας δηλαδή εξαιρετικά αντιδραστικά μόρια τα οποία είναι απολύτως ικανά να διαρρήξουν τις ευαίσθητες κυτταρικές μεμβράνες και να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες βλάβες στον ζωτικό ιστό των οργάνων. Το παραπάνω εύρημα δίνει μια ξεκάθαρη βιοχημική εξήγηση για τις χρόνιες φλεγμονές που εντοπίζονται σταθερά πλέον σε ασθενείς με υψηλή συγκέντρωση νανοπλαστικών στον οργανισμό τους.

Η συστηματική αποσιώπηση των κινδύνων από τη χημική βιομηχανία

Τα ιστορικά αρχεία αποκαλύπτουν μια εξαιρετικά καλά οργανωμένη και παρατεταμένη προσπάθεια υποβάθμισης των αυθεντικών επιστημονικών δεδομένων, η οποία ξεκίνησε επισήμως το 1974 μετά την αναλυτική παρουσίαση μιας πρωτοποριακής έρευνας από τον Γερμανό επιστήμονα Gerhard Volkheimer. Τα καινοτόμα πειράματα του απέδειξαν χωρίς το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης ότι ελάχιστα θραύσματα πολυβινυλοχλωριδίου, υλικού ευρέως γνωστού ως PVC, αμέσως μετά την κατάποση τους από τα πειραματόζωα, μπορούσαν να εντοπιστούν στην κυκλοφορία του αίματος, στο συκώτι, στον εγκέφαλο και στους πνεύμονες μέσα σε χρονικό διάστημα μικρότερο των δύο ωρών. Ακόμη, όταν ο ερευνητής χορήγησε πειραματικά σε ανθρώπους εθελοντές συνηθισμένο άμυλο πατάτας, το οποίο συμπεριφέρεται με παρόμοιο τρόπο στον πεπτικό σωλήνα όπως ακριβώς και το PVC, τα ίχνη εμφανίστηκαν όχι μόνο στο αίμα αλλά και στο μητρικό γάλα, υποδεικνύοντας σαφώς ότι τα τεχνητά πολυμερή ακολουθούν την ίδια ακριβώς ανεμπόδιστη διαδρομή διείσδυσης στο ανθρώπινο σώμα.

Αντί τα ανησυχητικά αυτά πορίσματα να οδηγήσουν σε άμεση και επιβεβλημένη αναθεώρηση των βιομηχανικών προτύπων ασφαλείας, εσωτερικές επιστολές ανώτερων στελεχών πολυεθνικών εταιρειών, όπως η Union Carbide χαρακτήριζαν την αυστηρή έρευνα του Volkheimer εντελώς υποτιμητικά, περιγράφοντας την ως μια υπερβολική «ιστορία τρόμου» που έπρεπε να αντιμετωπιστεί καθαρά επικοινωνιακά. Οι μεγάλες χημικές βιομηχανίες συνέχισαν απρόσκοπτα να χρηματοδοτούν αμφίβολες και στοχευμένες μελέτες με μοναδικό σκοπό να παραγάγουν τεχνητά αντικρουόμενα αποτελέσματα, επικαλούμενες διαρκώς παλαιότερα και ξεπερασμένα πειράματα του 1947 προκειμένου να καθησυχάσουν τις αυστηρές κυβερνητικές ρυθμιστικές αρχές και να διατηρήσουν την τεράστια κερδοφορία των προϊόντων τους στο ακέραιο, αδιαφορώντας πλήρως για τις εξαιρετικά σοβαρές μακροπρόθεσμες συνέπειες στη δημόσια υγεία κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών.

Σύγχρονες κλινικές αποδείξεις και κρατικές παρεμβάσεις

Οι σημερινές τεχνολογικές και ιατρικές ανακαλύψεις, χρησιμοποιώντας προηγμένη τεχνολογία μικροσκοπίας λέιζερ τελευταίας γενιάς, έχουν εντοπίσει με απόλυτη ακρίβεια ότι ένα τυπικό λίτρο εμπορικού εμφιαλωμένου νερού περιέχει κατά μέσο όρο περίπου 240.000 ανιχνεύσιμα θραύσματα πλαστικού, μεγέθους κυρίως νανομέτρων, επιβεβαιώνοντας με τον πιο απόλυτο και δραματικό τρόπο τους επιστημονικούς φόβους που εκφράστηκαν σιωπηλά πριν από μισό αιώνα. 

Μελέτες ευρείας κλίμακας που έχουν δημοσιευθεί πρόσφατα σε κορυφαία ιατρικά περιοδικά παγκόσμιου βεληνεκούς, όπως το New England Journal of Medicine και το Nature Medicine, συσχετίζουν πλέον ευθέως την παρατεταμένη καθημερινή έκθεση σε μικροπλαστικά και νανοπλαστικά με την κατακόρυφη αύξηση του κινδύνου για οξέα καρδιακά επεισόδια, θανατηφόρα εγκεφαλικά,διάφορες μορφές προχωρημένης άνοιας, ακόμα και για την ταχεία ανάπτυξη κακοηθών όγκων στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αντιμέτωπος με αυτά τα αδιαμφισβήτητα δεδομένα, ο κρατικός μηχανισμός των ΗΠΑ αναγκάστηκε προσφάτως να δρομολογήσει ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα ομοσπονδιακής χρηματοδότησης ύψους 144 εκατομμυρίων δολαρίων για την επιστημονική αντιμετώπιση των τοξικών μικροπλαστικών στον ανθρώπινο οργανισμό, ενώ ταυτόχρονα η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA) τα συμπεριέλαβε για πρώτη φορά στην επίσημη λίστα των επικίνδυνων μολυσματικών παραγόντων που απειλούν άμεσα την ποιότητα και την ασφάλεια του πόσιμου νερού.

Πηγή – Techgear

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy