Καταδικάζουμε τη βία

Με αφορμή τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στη Γαλλία, αλλά και στις γειτονικές μας χώρες, όπως η Αλβανία και η Ιταλία, μια παλιά συζήτηση έχει ανοίξει ξανά στην Ελλάδα. Μάλιστα, έχει ανοίξει με τέτοια ταχύτητα, που κάποιοι έσπευσαν να καταδικάσουν προκαταβολικά τη «βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», προτού δηλαδή εμφανιστούν στην χώρα μας τέτοια επεισόδια. Ίσως επειδή αυτή είναι η δουλειά των τηλεμαϊντανών.

Οι τηλεμαϊντανοί, είναι η αλήθεια, δεν ενδιαφέρονται για τα αίτια ενός κοινωνικού φαινομένου, προτιμούν να ασχολούνται με τις συνέπειές του. Είναι άλλωστε πάντα πιο εύκολο να καταδικάζεις μια σπασμένη βιτρίνα παρά να αναρωτιέσαι τι οδήγησε κάποιον να τη σπάσει. Ως συντακτική ομάδα , σκεφτήκαμε ότι οφείλουμε να πάρουμε μέρος σε αυτή τη συζήτηση, ξεκαθαρίζοντας ευθύς εξαρχής τη θέση μας: Καταδικάζουμε τη βία.

Καταδικάζουμε τη βία της ακρίβειας. Τη βία που ασκείται καθημερινά στα νοικοκυριά όταν οι τιμές των τροφίμων, της ενέργειας και των βασικών αγαθών αυξάνονται, ενώ οι μισθοί αδυνατούν να ακολουθήσουν. Καταδικάζουμε μια πολιτική που αντιμετωπίζει την οικονομική ασφυξία με προσωρινά επιδόματα, τα οποία στη συνέχεια παρουσιάζει ως ολοκληρωμένη κοινωνική πολιτική.

Καταδικάζουμε τη βία της στεγαστικής κρίσης και των δυσβάσταχτων ενοικίων, την έλλειψη προσιτών κατοικιών και την απουσία μιας ουσιαστικής δημόσιας στεγαστικής πολιτικής. Καταδικάζουμε τη συνθήκη που στερεί από χιλιάδες νέους και νέες τη δυνατότητα να ανεξαρτητοποιηθούν, να σχεδιάσουν τη ζωή τους, να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι.

Καταδικάζουμε τη βία των χαμηλών μισθών, της εργασιακής ανασφάλειας και της ανεργίας. Τη βία μιας καθημερινότητας στην οποία η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση. Τη βία μιας κοινωνίας που αδυνατεί να προσφέρει προοπτική στους νέους ανθρώπους και εξακολουθεί να βλέπει πολλούς από αυτούς να αναζητούν εργασία στο εξωτερικό και να ετοιμάζονται για μετανάστευση.

Καταδικάζουμε τη βία της υποβάθμισης της δημόσιας υγείας. Τις ελλείψεις προσωπικού, τις εξαντλητικές αναμονές, τις δυσκολίες πρόσβασης στην περίθαλψη, ιδιαίτερα στην περιφέρεια, και την οικονομική επιβάρυνση των ασθενών. Καταδικάζουμε μια πραγματικότητα στην οποία ακόμη και η αρρώστια αντιμετωπίζεται διαφορετικά ανάλογα με το εισόδημα του καθενός.

Καταδικάζουμε τη βία της διαφθοράς, της αδιαφάνειας και της υπονόμευσης των θεσμών. Τις καθυστερήσεις στην απονομή της δικαιοσύνης, τις φωτογραφικές δημόσιες συμβάσεις, τις παρεμβάσεις στην ανεξαρτησία των θεσμών και τις απειλές κατά της ελευθερίας του Τύπου.

Καταδικάζουμε τη βία της υποβάθμισης της δημόσιας παιδείας και των εκπαιδευτικών ανισοτήτων. Τα σχολεία με ανεπαρκείς υποδομές, τα πανεπιστήμια με ελλείψεις προσωπικού, τους εκπαιδευτικούς που καλούνται να καλύψουν διαρκώς περισσότερες ανάγκες με λιγότερους πόρους. Καταδικάζουμε μια εκπαιδευτική πραγματικότητα στην οποία η οικονομική δύναμη εξακολουθεί να καθορίζει τις ευκαιρίες των παιδιών.

Καταδικάζουμε τη βία της εγκατάλειψης των δημόσιων υποδομών. Τους προβληματικούς σιδηροδρόμους, τις ανεπαρκείς αστικές συγκοινωνίες, τους επικίνδυνους δρόμους και τις ελλείψεις στη συντήρησή τους. Καταδικάζουμε την αντιμετώπιση της ανθρώπινης ασφάλειας ως δημοσιονομικού κόστους, μέχρι τη στιγμή που η αδιαφορία μετατρέπεται σε τραγωδία.

Καταδικάζουμε τη βία της περιβαλλοντικής υποβάθμισης και της ανεπαρκούς κρατικής προστασίας. Τη βία των καταστροφικών συνέπειών των πυρκαγιών, των πλημμυρών και της λειψυδρίας. Καταδικάζουμε την απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, που αφήνει ολόκληρες περιοχές εκτεθειμένες στις συνέπειες της κλιματικής κρίσης.

Καταδικάζουμε, τέλος, τη βία του «διαίρει και βασίλευε». Την καλλιέργεια του φόβου, του κοινωνικού αυτοματισμού και του μίσους. Την προσπάθεια να στραφεί ο εργαζόμενος εναντίον του ανέργου, ο νέος εναντίον του συνταξιούχου, ο ντόπιος εναντίον του μετανάστη, ο ένας φτωχός εναντίον του άλλου.

Καταδικάζουμε όλες αυτές τις μορφές βίας διότι γνωρίζουμε ότι η θεσμική και κοινωνική βία δεν εξαφανίζεται όταν επιλέγουμε να μην τη βλέπουμε. Συσσωρεύεται, γεννά οργή, τροφοδοτεί συγκρούσεις και, σε ορισμένες ιστορικές συνθήκες, μπορεί να μετατραπεί σε ανοιχτή φυσική βία. Αυτό το γνωρίζει βέβαια και ο κάθε άνθρωπος που έχει ανοίξει ένα βιβλίο ιστορίας στην ζωή του.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία του δημόσιου διαλόγου. Μας απασχολεί περισσότερο η στιγμή της έκρηξης παρά όσα προηγήθηκαν. Αυτή η υποκρισία όμως δεν μας εκφράζει.

Καταδικάζουμε τη βία. Και ακριβώς γι’ αυτό αρνούμαστε να αρχίσουμε την καταδίκη της από τη στιγμή που αυτή γίνεται ορατή. Γιατί, αν θέλουμε πραγματικά μια κοινωνία χωρίς βία, δεν αρκεί να καταδικάζουμε τις εκρήξεις της. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τις συνθήκες που τις γεννούν.

Πηγή – Εποχή

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy