Monday, 16 November 2026
Λευκωσία 24°
Η ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΙΚΗ ΜΑΣ ΕΚΔΟΣΗΑυτόφωρο της ΚυριακήςΓνωρίστε την ενότητα
Greece

Το ευρωπαϊκό στοίχημα για την AI – Θα ψηφίζεις εσύ ή ο αλγόριθμος;

Οι ευρωβουλευτές Μανώλης Κεφαλογιάννης και ο Helmut Brandstätter μιλούν για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, τα θεμελιώδη δικαιώματα και τη μάχη της ΕΕ να θέσει κανόνες σε μια τεχνολογία που εξελίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.…

16 November 2026 · 14:21

    

Οι ευρωβουλευτές Μανώλης Κεφαλογιάννης και ο Helmut Brandstätter μιλούν για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, τα θεμελιώδη δικαιώματα και τη μάχη της ΕΕ να θέσει κανόνες σε μια τεχνολογία που εξελίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Αποστολή στις Βρυξέλλες.

Μπορούμε να μιλάμε για έλεγχο της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που αναπτύσσουν τα πιο προηγμένα συστήματά της προειδοποιούν για τον κίνδυνο να ξεφύγουν από τον ανθρώπινο έλεγχο; Πως μπορεί να διασφαλιστούν τα θεμελιώδη δικαιώματα, η δημοκρατία και οι εκλογικές διαδικασίες από μια τεχνολογία που εξελίσσεται ταχύτερα από τους κανόνες που επιχειρούν να τη ρυθμίσουν;

Και κυρίως, ποιος μπορεί να διασφαλίσει ότι τον τελευταίο λόγο θα συνεχίσει να τον έχει ο άνθρωπος και όχι η μηχανή; 

Με αυτά τα ερωτήματα βρέθηκα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, όπου στις 12 Νοεμβρίου εγκρίθηκε η έκθεση “Θεσμικές πτυχές στην Τεχνητή Νοημοσύνη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης” με κύριο εισηγητή τον Έλληνα ευρωβουλευτή του ΕΛΚ Μανώλη Κεφαλογιάννη.

“Για την Ευρώπη, το διακύβευμα είναι στρατηγικό: θα διαθέτει την τεχνολογία και την ισχύ για να διαμορφώνει το μέλλον της ΑΙ ή θα εξαρτάται από τις επιλογές άλλων;” μου λέει μεταξύ άλλων ο κ. Κεφαλογιάννης και προσθέτει “θεωρώ ότι η ευρωπαϊκή απάντηση πρέπει να στηρίζεται σε σαφείς προτεραιότητες: τεχνολογική κυριαρχία, διεθνή συνεργασία, δημοκρατική λογοδοσία και κοινωνική συνοχή”.

Πίσω από τις γενικές προτεραιότητες που περιγράφει στο Magazine ο εισηγητής της έκθεσης, βρίσκεται ένα πλέγμα συγκεκριμένων θεσμικών προτάσεων. Από την πρόταση για τη δημιουργία κοινοβουλευτικού παρατηρητηρίου για την AI και την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Γραφείου Τεχνητής Νοημοσύνης έως την εξέταση νέων θεμελιωδών δικαιωμάτων και αλλαγών στην εκλογική νομοθεσία, η έκθεση επιχειρεί να μετατρέψει την αρχή του ανθρώπινου ελέγχου σε συγκεκριμένες θεσμικές εγγυήσεις.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ

Η έκθεση εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με 405 ψήφους υπέρ, 133 κατά και 60 αποχές. Δεν πρόκειται για έναν νέο, δεσμευτικό ευρωπαϊκό νόμο, αλλά για ένα ψήφισμα που περιλαμβάνει θεσμικές και νομοθετικές προτάσεις, επιχειρώντας να χαράξει την ευρωπαϊκή στρατηγική για τη διακυβέρνηση της ΑΙ.

Λίγο πριν την ψηφοφορία, συναντήθηκα με τον Αυστριακό ευρωβουλευτή Helmut Brandstätter, ο οποίος συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για την έκθεση ως σκιώδης εισηγητής της φιλελεύθερης πολιτικής ομάδας Renew Europe.

Ο ίδιος αναγνωρίζει πως η έκθεση δεν θα επηρεάσει άμεσα την καθημερινότητα των πολιτών.  Επιμένει, όμως, ότι το ουσιαστικό διακύβευμα είναι να διασφαλιστεί πως η ΑΙ θα παραμείνει ένα εργαλείο στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι μια τεχνολογία που θα λειτουργεί ανεξέλεγκτα.

«Πρέπει να χρησιμοποιούμε την ΑΙ με τρόπο που δεν θα στρέφεται εναντίον των ανθρώπων. Να την αξιοποιούμε ακόμη και στη νομοθετική διαδικασία, στους θεσμούς, παντού. Αλλά πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η ΑΙ δεν θα κάνει αυτό που “θέλει” εκείνη, αλλά αυτό που θέλουμε εμείς», μου λέει.

Στη συνέχεια, θέτει μια σειρά από ερωτήματα που φέρνουν τη συζήτηση από τις αίθουσες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών που χρησιμοποιούν την ΑΙ. «Θεωρείται ότι έχετε πάντοτε τη γνώση και την εποπτεία ότι την χρησιμοποιείτε; Γνωρίζετε πότε η ΑΙ χρησιμοποιεί εσάς; Ή πότε αντλεί τα προσωπικά σας δεδομένα χωρίς να το ξέρετε;».

Για τον Brandstätter, η προστασία των πολιτών περνά μέσα από δύο βασικές προϋποθέσεις: την ενημέρωση για τον τρόπο λειτουργίας της ΑΙ και τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού ρυθμιστικού πλαισίου, το οποίο θα μπορεί να ανταποκρίνεται στις διαρκώς μεταβαλλόμενες δυνατότητές της και θα προστατεύει τους πολίτες.

Ο Αυστριακός ευρωβουλευτής αναφέρεται ιδιαίτερα στον λεγόμενο «ψηφιακό εξορυκτισμό» (digital extractivism), δηλαδή την άντληση και εκμετάλλευση δεδομένων μέσω ψηφιακών συστημάτων. Όπως μου εξηγεί, ο κίνδυνος δεν περιορίζεται στη συλλογή μεμονωμένων πληροφοριών, αλλά επεκτείνεται στη δυνατότητα της ΑΙ να συνδυάζει προσωπικά δεδομένα χωρίς οι χρήστες να το γνωρίζουν.

«Η ΑΙ μπορεί να εξετάζει τι άλλο υπάρχει στο τηλέφωνό σας, να συνδυάζει διαφορετικά στοιχεία και να αντλεί τα δεδομένα σας. Αυτό είναι κάτι που έχουμε συμπεριλάβει στην έκθεση και που δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται», επισημαίνει.

Η συζήτηση για τους κανόνες, άλλωστε, δεν περιορίζεται πλέον στην Ευρώπη. «Η Ευρώπη επιβάλλει παραδοσιακά περισσότερους κανόνες από τις ΗΠΑ. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι πλέον πολλοί Αμερικανοί διευθύνοντες σύμβουλοι εταιρειών και ερευνητές υποστηρίζουν επίσης ότι χρειαζόμαστε κάποια μορφή ρύθμισης», επισημαίνει.

Το πρόβλημα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ότι όσο περισσότερο αναγνωρίζεται η ανάγκη ελέγχου, τόσο πιο σύνθετο γίνεται το ερώτημα του πώς αυτός μπορεί να επιτευχθεί. Τι μπορεί να συμβεί, δηλαδή, όταν η ίδια η τεχνολογία ενδέχεται να εξελιχθεί πέρα από τις δυνατότητες ανθρώπινης εποπτείας.

ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ;

Αυτό που βρίσκεται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής προσπάθειας για την ρύθμιση της ΑΙ είναι κατά πόσο η χρήση της θα διασφαλίζει ότι τον τελικό λόγο θα συνεχίζει να τον έχει ο άνθρωπος.

Όσο όμως τα συστήματα γίνονται πιο σύνθετα και αποκτούν μεγαλύτερη αυτονομία, τόσο δυσκολότερο γίνεται να προβλεφθούν οι δυνατότητές τους και οι συνέπειες της χρήσης τους. Ήδη υπάρχουν δυσοίωνες προβλέψεις.

Όταν ρωτώ τον Brandstätter αν είναι πράγματι εφικτό να διατηρήσει ο άνθρωπος την εποπτεία της AI,  επικαλείται μια συζήτηση που είχε την ίδια μέρα με ειδικούς για την ΑΙ και η απάντησή του αποκαλύπτει το μέγεθος της αβεβαιότητας. «Σύμφωνα με όσα ακούσαμε σήμερα, υπάρχει η άποψη ότι αυτό δεν θα είναι δυνατό», μου απαντά.

Για τον Αυστριακό ευρωβουλευτή, ωστόσο, η αβεβαιότητα αυτή δεν αποτελεί λόγο εγκατάλειψης της προσπάθειας, αλλά επιχείρημα υπέρ της ανάγκης για ρύθμιση. Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι η Ευρώπη καλείται να θεσπίσει περιορισμούς για δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης που ακόμη δεν γνωρίζει πλήρως. «Πώς μπορείς να απαγορεύσεις κάτι όταν δεν γνωρίζεις ακόμη τι μπορεί να κάνει η ΑΙ ή τι μπορεί να ανακαλύψει ένας ερευνητής;», αναρωτιέται.

Από την πλευρά του, ο Κεφαλογιάννης θέτει τον ανθρώπινο παράγοντα στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής στρατηγικής. «Πάνω απ’ όλα βρίσκεται ο άνθρωπος. Η ΑΙ πρέπει να ενισχύει τον εργαζόμενο, με την ανθρώπινη κρίση και ευθύνη στο επίκεντρο», επισημαίνει.

Η θέση αυτή αποτυπώνεται και στις θεσμικές προτάσεις της έκθεσης, η οποία αναδεικνύει την ανάγκη για διαφάνεια, λογοδοσία και ανθρώπινη εποπτεία στη χρήση συστημάτων AI, ιδιαίτερα όταν επηρεάζονται θεμελιώδη δικαιώματα. Μια από τις σημαντικότερες κατευθύνσεις είναι η δυνατότητα ανθρώπινης επανεξέτασης αποφάσεων που λαμβάνονται με τη συνδρομή αυτοματοποιημένων συστημάτων, ώστε οι πολίτες να μην βρίσκονται αντιμέτωποι με αλγοριθμικές αποφάσεις τις οποίες δεν μπορούν να αμφισβητήσουν.

Την ίδια ώρα, η έκθεση προβλέπει την εξέταση τροποποίησης του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, ώστε να ενισχυθεί η προστασία των πολιτών απέναντι στους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, μεταξύ άλλων από τα deepfakes.

Ωστόσο, ανάμεσα στην κατοχύρωση ενός δικαιώματος και στην πραγματική δυνατότητα άσκησής του υπάρχει μια κρίσιμη απόσταση: πώς μπορεί ένας πολίτης να ελέγξει ή να αμφισβητήσει μια απόφαση όταν ακόμη και οι ειδικοί δυσκολεύονται να εξηγήσουν πλήρως τον τρόπο λειτουργίας ορισμένων συστημάτων AI;

AI Week



AI Week

AP Photo

Luca Bruno

ΟΤΑΝ Η ΑΙ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο έλεγχος της ΑΙ δεν αφορά απλά τους μελλοντικούς κινδύνους, αλλά αυτούς που είναι ήδη υπαρκτοί: η χειραγώγηση της πληροφορίας, η παραπληροφόρηση, τα deepfakes, που μπορούν και επηρεάζουν αισθητά την κοινή γνώμη και ακόμα περισσότερο, να παίξουν καταλυτικό ρόλο στις εκλογικές διαδικασίες.

Ο Μανώλης Κεφαλογιάννης μου δείχνει στο κινητό του ένα βίντεο με τον Bill Gates που προτρέπει τους ψηφοφόρους να τον ψηφίσουν στις εκλογές. Ένα βίντεο που αν δεν το δεις 2-3 φορές και δεν παρατηρήσεις τις “ατέλειες”, μπορεί και να πιστέψεις ότι είναι πραγματικό.

«Η παραπληροφόρηση, τα παραποιημένα βίντεο και ηχητικά μηνύματα, και οι ξένες παρεμβάσεις μπορούν να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και την ακεραιότητα των εκλογών», μου επισημαίνει ο κ. Κεφαλογιάννης.

«Απαιτούνται διαφάνεια, λογοδοσία και αποτελεσματικές εγγυήσεις για την ελεύθερη διαμόρφωση της πολιτικής βούλησης», προσθέτει, επιμένοντας, ωστόσο, ότι η ίδια η τεχνολογία μπορεί να αποτελέσει και μέρος της λύσης. «Μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό της χειραγώγησης και στην προστασία του δημόσιου διαλόγου. Χρειαζόμαστε μια ισορροπημένη προσέγγιση, που αντιμετωπίζει τους κινδύνους και αξιοποιεί τις δυνατότητες της καινοτομίας στην υπηρεσία της δημοκρατίας».

Ο Helmut Brandstätter, από την πλευρά του, στέκεται στην όλο και μεγαλύτερη δυσκολία να διακρίνουμε το πραγματικό από το κατασκευασμένο. «Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, σε μια συνάντηση, νομίζω στη Στοκχόλμη, είχα ρωτήσει τους ειδικούς πώς μπορώ να καταλάβω αν κάτι έχει δημιουργηθεί με ΑΙ, αν κάτι είναι ψεύτικο. Μου απάντησαν ότι μόνο η AI θα μπορεί να σου πει αν κάτι είναι τεχνητό ή πραγματικό. Επομένως, εξαρτόμαστε από την ΑΙ».

Η ανησυχία του δεν αφορά μόνο τις παραποιημένες εικόνες. Επεκτείνεται στον τρόπο με τον οποίο η ΑΙ μπορεί να αναπαράγει ή να ενισχύει την παραπληροφόρηση. Όπως εξηγεί, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο με την ανάπτυξη συστημάτων που δεν περιορίζονται στην αναπαραγωγή πληροφοριών, αλλά μπορούν να δημιουργούν νέους συνδυασμούς, δικές τους ιδέες και περιεχόμενο.

Οι φόβοι για τη χειραγώγηση της πληροφορίας δεν είναι αβάσιμοι. Σύμφωνα με ενημερωτικό έγγραφο της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Κοινοβουλευτικής Έρευνας για την Ευρωπαϊκή Ασπίδα Δημοκρατίας, κατά την περίοδο των ευρωεκλογών του 2024 καταγράφηκαν 42 περιστατικά ρωσικής χειραγώγησης της πληροφορίας και παρέμβασης.

Ο Έλληνας ευρωβουλευτής υπογραμμίζει ότι η προσπάθεια αυτή «προϋποθέτει ισχυρούς και ενημερωμένους θεσμούς».

Όμως, ακόμη και όταν υπάρχουν κανόνες, παραμένει το ερώτημα της εφαρμογής τους. Ο Brandstätter επιστρέφει στην ανάγκη να κατανοούν οι πολίτες τι βλέπουν και τι διαβάζουν στο διαδίκτυο.  «Σκεφτείτε έναν άνθρωπο που εργάζεται σκληρά όλη μέρα, για παράδειγμα σε ένα εργοστάσιο. Το βράδυ αφιερώνει μερικά λεπτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν έχει χρόνο να ελέγξει τα πάντα. Πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό που βλέπει έχει δημιουργηθεί με τεχνητή νοημοσύνη. Να μπορεί να πει: Α, αυτό δεν είναι πραγματικό. Τώρα καταλαβαίνω».

Και εξηγεί γιατί η πληροφορία χρειάζεται προστασία αντίστοιχη με εκείνη που ισχύει για τα καταναλωτικά προϊόντα. «Έχουμε δικαιώματα καταναλωτή. Όταν πηγαίνετε στο κατάστημα και θέλετε να αγοράσετε γάλα, πρέπει να παίρνετε γάλα. Αν σας πουλήσουν κάτι άλλο, θα έχουν πρόβλημα. Γιατί να μην προστατεύουμε με τον ίδιο τρόπο τους καταναλωτές και εδώ;».

«Η πληροφορία μπορεί επίσης να σας θρέψει ή να σας οδηγήσει σε λανθασμένες αποφάσεις», συνεχίζει. «Πιστεύω ότι η προστασία των ανθρώπων είναι η βασική υποχρέωση της κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου. Δεν είναι μόνο η αστυνομία ή ο στρατός. Είναι και η ασφάλεια ότι δεν θα αγοράσετε δηλητηριασμένο φαγητό. Γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για την πληροφορία;».

Για τον Αυστριακό ευρωβουλευτή, όμως, κανένα κράτος δεν μπορεί να εξασφαλίσει μόνο του αυτή την προστασία. «Η Ελλάδα μόνη της δεν μπορεί να το κάνει. Η Αυστρία μόνη της δεν μπορεί. Κανείς δεν μπορεί μόνος του. Ούτε η Γαλλία ούτε η Γερμανία».

Το επενδυτικό χάσμα και το στοίχημα της τεχνολογικής ανεξαρτησίας

Διαθέτει όμως η Ευρώπη την οικονομική και τεχνολογική ισχύ για να επιβάλει τους δικούς της κανόνες σε μια παγκόσμια αγορά που οι αμερικανικές και κινεζικές εταιρείες κυριαρχούν;

Εκτός από τους κινδύνους για τη δημοκρατία και τα θεμελιώδη δικαιώματα, η ΑΙ φέρνει στο επίκεντρο και ένα ακόμα μεγάλο μέτωπο για την ΕΕ: αυτό της τεχνολογικής ανεξαρτησίας. Το ερώτημα που προέκυψε και στις δυο συναντήσεις με τους ευρωβουλευτές είναι το κατά πόσο και πώς μπορεί η Ευρώπη να καθορίσει τους κανόνες μιας τεχνολογίας, που, ως επί τω πλείστον, αναπτύσσεται εκτός των συνόρων της.

Ο Κεφαλογιάννης αναγνωρίζει ότι το επενδυτικό χάσμα με τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. «Πρώτη προτεραιότητα είναι η κάλυψη του επενδυτικού χάσματος. Σύμφωνα με προβλέψεις της Oxford Economics που δημοσιεύθηκαν στους Financial Times, οι επιχειρηματικές επενδύσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες αναμένεται να αυξηθούν κατά περίπου 40% σε πραγματικούς όρους μεταξύ 2021 και 2027. Στην ευρωζώνη, η αντίστοιχη αύξηση περιορίζεται στο 12%. Η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί ολοένα σημαντικότερο παράγοντα αυτής της απόκλισης», επισημαίνει.

Italy AI Week



Italy AI Week

AP Photo

Luca Bruno

Για τον Έλληνα ευρωβουλευτή, η απάντηση δεν μπορεί να περιορίζεται στη θέσπιση κανόνων για τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. «Η Ευρώπη δεν μπορεί να αρκεστεί στον ρόλο του ρυθμιστή τεχνολογιών που αναπτύσσονται αλλού. Χρειάζεται δική της παραγωγική και ερευνητική βάση».

Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας τοποθετεί τις μεγάλες υποδομές τεχνητής νοημοσύνης. «Τα λεγόμενα AI gigafactories, και οι επενδύσεις στην υπολογιστική ισχύ πρέπει να αποτελέσουν στρατηγική προτεραιότητα. Από αυτές εξαρτάται η δυνατότητα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και πανεπιστημίων να αναπτύσσουν ανταγωνιστικές εφαρμογές και να κρατούν στην Ευρώπη γνώση, ταλέντο και προστιθέμενη αξία».

Η τεχνολογική αυτονομία, ωστόσο, δεν εξαρτάται μόνο από την κατασκευή υποδομών. Προϋποθέτει και τη δυνατότητα χρηματοδότησης των επιχειρήσεων που θα αξιοποιήσουν αυτές τις υποδομές.

Και εδώ ο Brandstätter εντοπίζει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ΕΕ. «Τα κράτη είναι υπερβολικά αργά. Χρειαζόμαστε επιτέλους μια ένωση κεφαλαιαγορών», μου λέει, εξηγώντας ότι η δυσκολία χρηματοδότησης καινοτόμων επιχειρήσεων αποτελεί σοβαρό εμπόδιο για την ευρωπαϊκή τεχνολογική ανεξαρτησία.

Μάλιστα, αναφέρεται σε συζητήσεις που είχαν με την πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα, η οποία, όπως υποστηρίζει, είχε μεταφέρει ότι πολλοί ερευνητές στις Ηνωμένες Πολιτείες θα ήθελαν να επιστρέψουν στην Ευρώπη. «Μας είπε ότι υπάρχουν πολλοί ερευνητές που θα ήθελαν να επιστρέψουν στην Ευρώπη, για διάφορους λόγους, ακόμη και οικογενειακούς. Αλλά το πρόβλημα είναι η αγορά κεφαλαίων».

Η απουσία μιας πραγματικά ενιαίας ευρωπαϊκής κεφαλαιαγοράς, εξηγεί, στερεί από τις επιχειρήσεις τη δυνατότητα να αντλούν ευκολότερα κεφάλαια σε ευρωπαϊκή κλίμακα. «Αυτό είναι πιθανότατα το μεγαλύτερο πρόβλημα. Και δεν έχουμε ακόμη απάντηση. Η απάντηση είναι η ένωση κεφαλαιαγορών. Ο Μάριο Ντράγκι και όλοι αυτοί οι άνθρωποι μάς το έχουν πει, αλλά ακόμη δεν την έχουμε. Και πραγματικά δεν γνωρίζω ποιος ακριβώς αντιτίθεται. Εξακολουθούμε, πάντως, να μην την έχουμε» και καταλήγει: «φοβάμαι ότι αυτό αποτελεί ένα τεράστιο εμπόδιο για την ΑΙ στην Ευρώπη».

Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν η Ευρώπη μπορεί να θεσπίσει κανόνες για την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά και αν μπορεί να δημιουργήσει τις οικονομικές και τεχνολογικές προϋποθέσεις ώστε να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο στην ανάπτυξή της.

ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙ, ΣΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ

Αν υπάρχει ένα σημείο στο οποίο συγκλίνουν οι δύο ευρωβουλευτές είναι η ανάγκη διεθνούς συνεργασίας. Η ΑΙ δεν γνωρίζει σύνορα και οι κίνδυνοι που ενδέχεται να προκύψουν από την ανάπτυξή της δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο από την Ευρώπη.

«Στην έκθεσή μας αναδεικνύουμε την ανάγκη διερεύνησης ενός παγκόσμιου πλαισίου διακυβέρνησης, αντλώντας διδάγματα από την εμπειρία της διεθνούς συνεργασίας στον πυρηνικό τομέα», μου επισημαίνει ο Μανώλης Κεφαλογιάννης. «Η Ευρώπη οφείλει να πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια για μια διεθνή σύμβαση για την ΑΙ, με κοινές αρχές διαφάνειας, ασφάλειας και ανθρώπινου ελέγχου», προσθέτει.

Πόσο ρεαλιστική είναι, όμως, μια τέτοια προοπτική σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανταγωνισμών; Ο Brandstätter εκτιμά ότι ακόμη και οι μεγαλύτερες δυνάμεις έχουν συμφέρον να συμφωνήσουν σε κοινούς κανόνες.

«Χρειαζόμαστε έναν διεθνή οργανισμό, κάτι αντίστοιχο με τον ΟΗΕ που δημιουργήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Χρειαζόμαστε τους μεγάλους παίκτες, την Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να πουν: αναγνωρίζουμε ότι αυτή η τεχνολογία είναι επικίνδυνη και χρειαζόμαστε κάποιους κανόνες».

Ακόμη πιο περιοριστικές προτάσεις διατυπώνει η διεθνής οργάνωση ControlAI, η οποία, προειδοποιεί για την ανάπτυξη αυτόνομων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης που θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον ανθρώπινο έλεγχο. Η οργάνωση ζητά τη διεθνή απαγόρευση της ανάπτυξης τέτοιων συστημάτων, με μηχανισμούς επιτήρησης κατά το πρότυπο των συμφωνιών για τα πυρηνικά όπλα.

Παρά τις δυσκολίες, ο Brandstätter δεν θεωρεί ότι είναι αργά για να τεθούν όρια. «Ίσως έχουμε καθυστερήσει, αλλά δεν είναι πολύ αργά. Πρέπει απλώς να δουλέψουμε πάνω σε αυτό», μου λέει.

Η έκθεση που ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποτελεί ένα πρώτο πολιτικό βήμα, όχι όμως και εγγύηση ότι οι προτεινόμενοι κανόνες θα εφαρμοστούν.

Ο Brandstätter, από την πλευρά του, συνοψίζει την ευθύνη των θεσμών με μια αναλογία από τη δημοσιογραφία, επάγγελμα που υπηρέτησε για πολλά χρόνια: «Εσείς είστε υπεύθυνοι απέναντι στους αναγνώστες σας για το πώς χρησιμοποιείτε την τεχνητή νοημοσύνη. Έτσι και εμείς οφείλουμε να είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στους ψηφοφόρους μας».

Πηγή – News 24/7

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ

Στήριξε την ανεξάρτητη ενημέρωση

Επίλεξε τη συνδρομή που προτιμάς. Η ασφαλής πληρωμή ολοκληρώνεται μέσω Stripe.