ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΒΓΑΖΕΙ ΑΕΡΙΟ ΚΑΙ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟ «OSMAN GAZI» ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ – ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΥΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΥ ΚΟΜΒΟΥ»

Η Άγκυρα επενδύει σε γεωτρήσεις, δική της παραγωγή, πλωτές εγκαταστάσεις και αγωγούς, ενώ στην Αθήνα η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως γύρω από τον ρόλο της χώρας ως πύλης μεταφοράς ξένου φυσικού αερίου προς την Ευρώπη – Τι πραγματικά σημαίνει «ενεργειακός κόμβος» και πού βρίσκεται η μεγάλη διαφορά Ελλάδας και Τουρκίας

Την ώρα που στην Ελλάδα η φράση «ενεργειακός κόμβος» επαναλαμβάνεται με κάθε ευκαιρία σε κυβερνητικές δηλώσεις, διεθνείς συναντήσεις και ενεργειακές συμφωνίες, απέναντι η Τουρκία επιχειρεί να προσθέσει κάτι πολύ πιο χειροπιαστό στην ενεργειακή της στρατηγική: δικό της φυσικό αέριο.

Η αναχώρηση της πλωτής μονάδας Osman Gazi για τη Μαύρη Θάλασσα δεν είναι απλώς μία ακόμη φιέστα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Πίσω από την επικοινωνιακή υπερβολή της Άγκυρας υπάρχει ένα πραγματικό έργο, το οποίο εντάσσεται στον σχεδιασμό εκμετάλλευσης του κοιτάσματος Σακάρια.

Η Τουρκία σχεδιάζει μέχρι το 2027 να ανεβάσει την παραγωγή φυσικού αερίου στη Μαύρη Θάλασσα στα 20 εκατομμύρια κυβικά μέτρα την ημέρα, περίπου διπλάσια από τα σημερινά επίπεδα. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Ερντογάν, η ποσότητα αυτή θα μπορεί να αντιστοιχεί στις ανάγκες περίπου 8 εκατομμυρίων νοικοκυριών, με την Άγκυρα να υποστηρίζει ότι ένα στα τρία τουρκικά νοικοκυριά θα χρησιμοποιεί εγχώριο φυσικό αέριο.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει η σύγκριση που προκαλεί δύσκολα ερωτήματα για την Ελλάδα.

Άλλο περνάει το αέριο από τη χώρα σου και άλλο το βγάζεις από τη θάλασσά σου

Η Ελλάδα διαθέτει πράγματι σημαντικές ενεργειακές υποδομές και θα ήταν λάθος να μηδενιστούν.

Ο TAP περνά από τη Βόρεια Ελλάδα μεταφέροντας αζέρικο φυσικό αέριο, ο ελληνοβουλγαρικός αγωγός IGB αποτελεί βασικό κρίκο του Κάθετου Διαδρόμου, η Ρεβυθούσα αποτελεί σημαντική πύλη LNG και το FSRU της Αλεξανδρούπολης ενισχύει τη δυνατότητα διοχέτευσης φυσικού αερίου προς τη Νοτιοανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

Αυτό όμως περιγράφει κυρίως έναν διαμετακομιστικό και εφοδιαστικό ρόλο.

Το αέριο έρχεται από αλλού, φτάνει στην Ελλάδα, αεριοποιείται ή περνά μέσα από αγωγούς και στη συνέχεια μπορεί να κατευθυνθεί σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές.

Στην Τουρκία, αντίθετα, ο σχεδιασμός επιχειρεί να συνδυάσει πολλά διαφορετικά κομμάτια: εγχώρια παραγωγή, διεθνείς αγωγούς, εισαγωγές, LNG και γεωγραφικό έλεγχο σημαντικών διαδρομών μεταφοράς.

Αυτό είναι το σημείο που συχνά χάνεται μέσα στις θριαμβολογίες της Αθήνας.

Η Τουρκία παίζει σε πολλά ενεργειακά ταμπλό

Η γεωγραφία έχει χαρίσει στην Τουρκία ένα τεράστιο πλεονέκτημα.

Από το έδαφός της περνά ο TANAP, η βασική αρτηρία που μεταφέρει αζέρικο φυσικό αέριο προς τα δυτικά και συνδέεται στα ελληνοτουρκικά σύνορα με τον TAP.

Παράλληλα υπάρχει ο TurkStream, μέσω του οποίου ρωσικό φυσικό αέριο περνά από τη Μαύρη Θάλασσα στην Τουρκία και από εκεί μπορεί να συνεχίσει προς ευρωπαϊκές αγορές.

Και τώρα η Άγκυρα προσπαθεί να ενισχύσει ακόμη περισσότερο το τρίτο κομμάτι του παζλ: τη δική της παραγωγή.

Το Osman Gazi είναι μία πλωτή βιομηχανική εγκατάσταση μήκους σχεδόν 300 μέτρων, με 21 διαφορετικές μονάδες επεξεργασίας. Θα παραλαμβάνει το αέριο από τις γεωτρήσεις του κοιτάσματος Σακάρια, θα το επεξεργάζεται και θα το στέλνει μέσω υποθαλάσσιων αγωγών προς το Φίλιος.

Ο στόχος που έχει ανακοινωθεί είναι σαφής: 20 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ημερησίως το 2027.

Δεν σημαίνει ότι η Τουρκία γίνεται ξαφνικά ενεργειακά αυτάρκης. Παραμένει μεγάλος εισαγωγέας ενέργειας και εξακολουθεί να χρειάζεται φυσικό αέριο από το εξωτερικό.

Σημαίνει όμως ότι επιχειρεί συστηματικά να μειώσει μέρος αυτής της εξάρτησης και ταυτόχρονα να ισχυροποιήσει τον ρόλο της ως χώρας παραγωγής και διέλευσης.

Και στην Ελλάδα; «Κόμβος» από εδώ, «κόμβος» από εκεί

Στην Ελλάδα η λέξη «κόμβος» έχει χρησιμοποιηθεί τόσο πολύ, ώστε κινδυνεύει να χάσει το πραγματικό της περιεχόμενο.

Ναι, η γεωγραφική θέση της χώρας είναι σημαντική.

Ναι, η Αλεξανδρούπολη, η Ρεβυθούσα, ο TAP και ο IGB προσφέρουν στην Ελλάδα μεγαλύτερη γεωπολιτική βαρύτητα στον ενεργειακό χάρτη της περιοχής.

Ναι, η χώρα μπορεί να αποτελέσει πύλη για ποσότητες LNG και φυσικού αερίου που κατευθύνονται προς τα Βαλκάνια και βαθύτερα στην Ευρώπη.

Αλλά υπάρχει ένα απλό ερώτημα:

Πόσο διαφορετική θα ήταν η θέση της Ελλάδας εάν, μαζί με τους αγωγούς και τα FSRU, διέθετε και σημαντική δική της παραγωγή υδρογονανθράκων;

Εκεί βρίσκεται η ουσία.

Γιατί είναι διαφορετικό να είσαι ο δρόμος από τον οποίο περνά το εμπόρευμα και διαφορετικό να διαθέτεις και δικό σου εμπόρευμα.

Η Άγκυρα δεν περιμένει μόνο το αέριο των άλλων

Η Τουρκία έχει καταλάβει εδώ και χρόνια ότι η ενέργεια δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα. Είναι εργαλείο γεωπολιτικής ισχύος.

Όσο περισσότερες πηγές, αγωγούς, εγκαταστάσεις, τερματικούς σταθμούς και εγχώρια παραγωγή συγκεντρώνει μία χώρα, τόσο μεγαλύτερη δυνατότητα αποκτά να διαπραγματεύεται.

Γι’ αυτό και η Άγκυρα δεν ποντάρει σε μία μόνο κατεύθυνση.

Θέλει αζέρικο αέριο.

Διατηρεί ενεργειακές σχέσεις με τη Ρωσία.

Επενδύει σε LNG.

Αναπτύσσει δικά της κοιτάσματα στη Μαύρη Θάλασσα.

Και ταυτόχρονα προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως απαραίτητη γέφυρα ανάμεσα στους παραγωγούς της Ανατολής και τις αγορές της Ευρώπης.

Η στρατηγική αυτή δεν είναι χωρίς αδυναμίες ούτε σημαίνει ότι όλοι οι φιλόδοξοι στόχοι της Άγκυρας θα επιτευχθούν. Το μεγάλο στοίχημα του 2027 μένει να αποδειχθεί στην πράξη.

Όμως οι εγκαταστάσεις υπάρχουν και το αέριο του Σακάρια ήδη παράγεται.

Πηγή – Καρδίτσα Στα Άκρα

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy