Κώστας Τζιαντζής: Για το επαναστατικό κόμμα της εποχής μας

Κώστας Τριχιάς

Ο Κώστας Τζιαντζής δεν μας άφησε πίσω του κάποιο αυτοτελές θεωρητικό έργο με τη συμβατική έννοια του όρου. Άλλωστε, αφιερώθηκε ισόποσα στα οργανωτικά, πολιτικά και θεωρητικά προβλήματα του εργατικού κινήματος. Άφησε όμως έκδηλο το θεωρητικό του στίγμα με την πλούσια αρθρογραφία του στο ΠΡΙΝ και στις επεξεργασίες του ΝΑΡ. Πολλές είναι οι θεωρητικές συνεισφορές του ρεύματος της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης που συνέβαλλε καθοριστικά. Η επαναφορά της κεντρικότητας της εργατικής τάξης, χωρίς όμως να την κολακεύει καθώς την έβλεπε να ταλαντεύεται καθημερινά και ιστορικά ανάμεσα στην υποταγή και τη χειραφέτηση, η επιμονή για τη στρατηγική στο τιμόνι, η αποκατάσταση της διαλεκτικής σχέσης πρωτοπορίας-τάξης που συμπυκνωνόταν στο «κόμμα για το κίνημα, και όχι κίνημα για το κόμμα», η διαλεκτική σύνδεση αυθόρμητου-συνειδητού, η θέση για την επαναστατική σύνδεση ανάμεσα στα πεδία των κοινωνικών αναμετρήσεων και στην πολιτική πάλη, η επεξεργασία για την επαναστατική μετάβαση από τον καπιταλισμό στην κοινωνία της κομμουνιστικής χειραφέτησης κ.α.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν ψηφίδες ενός κοινού προβληματισμού που επεδίωκε να απαντήσει στην κρίση του κομμουνιστικού κινήματος από την σκοπιά ενός νέου εργατικού επαναστατικού σχεδίου. Αυτή η επιμονή στο επαναστατικό όραμα σφράγισε τη συνολική παρέμβαση του Κώστα στο κομμουνιστικό κίνημα. Από την ίδρυση της ΚΝΕ και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου όπου υπερασπίστηκε μια γραμμή ανατροπής και πολιτικής αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλισμό, τις ΗΠΑ, την ντόπια αστική τάξη και το σύστημα, και όχι μια γραμμή δημοκρατικού μετασχηματισμού και αστικής προσαρμογής. Μέχρι την περίοδο της ρήξης με το ΚΚΕ στον ιστορικό συμβιβασμό του ’89, όπου αρνήθηκε να γίνει συνένοχος στο ξεπούλημα της ψυχής και της ταξικής ουσίας της αριστεράς.

Και φυσικά, στην περίοδο μετά την ρήξη του ’89, απέναντι σε ένα νέο καπιταλισμό πιο βάρβαρο, πιο καθολικό και καταστροφικό, πέρα από την συμβολή στην επεξεργασία του νέου σταδίου του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, συνέβαλλε καθοριστικά σε μια νέα σχέση τακτικής – στρατηγικής που ο ίδιος την περιέγραφε ως άμεσο επαναστατικό αγώνα, όχι γιατί μπέρδευε την επανάσταση με την καθημερινή πάλη, αλλά γιατί έδινε μια άλλη διάσταση στη δεύτερη. Όπως θα έλεγε και η Ρόζα, δεν διαλέγουμε μεταρρύθμιση ή επανάσταση σαν να διαλέγουμε από τον μπουφέ της ιστορίας κρύα ή ζεστά λουκάνικα. Η πραγματική αντιπαράθεση έγκειται στο αν διαλέγουμε επαναστατικό ή μεταρρυθμιστικό δρόμο. Έτσι τίθεται το ερώτημα για τους κομμουνιστές, με την πολιτική τέχνη του πως θα απαντάμε στις πιεστικές ανάγκες του παρόντος, φέρνοντας παράλληλα πιο κοντά το μέλλον. Από αυτή την σκοπιά είναι πολύτιμη η έννοια των στόχων-κρίκων, που συνδυάζουν ορισμένα προωθητικά χαρακτηριστικά: κοντράρουν την ουσία της αστικής πολιτικής, είναι αναγκαίοι και ευρύτερα κατανοητοί, μπορούν να αποτελέσουν αιχμές για μαζικούς αγώνες που η δυναμική τους μπορεί να οδηγήσει σε γενίκευση της αντιπαράθεσης και συνολική αναμέτρηση.

Ο σύντροφος Κώστας, άνοιξε σημαντικούς δρόμους με την στάση του και την πολιτική του συνεισφορά για το κομμουνιστικό κίνημα. Όπως σημείωνε και ο ίδιος σε άρθρο του στο ΠΡΙΝ για τα 30 χρόνια του Πολυτεχνείου: «Από το νέο ταξικό κίνημα της σημερινής συγκλονιστικής εποχής θα εξαρτηθεί αν αυτοί οι δρόμοι θα ολοκληρωθούν για να δικαιωθούν, αν θα οδηγήσουν σε μια ιστορική στροφή των συσχετισμών και σε ένα νέο “μεγάλο σχέδιο” της εργατικής χειραφέτησης».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στο φύλλο 31 Οκτώβρη – 1 Νοέμβρη 2026

Πηγή – Prin

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy