Διεθνή

Καθημερινός φόρος… αίματος για τους εργάτες στην Ινδία

Κώστας Πετρόπουλος Η πόλη Πανιπάτ στην Ινδία είναι μία βιομηχανική πόλη μόλις 95 χλμ βόρεια από τη πρωτεύουσα του Δελχί. Μεταξύ των πολλών μεταποιητικών κλάδων που εδρεύουν εκεί είναι και αυτός των υφασμάτων. Ειδικότερα…

13 November 2026 · 22:14

Κώστας Πετρόπουλος

Η πόλη Πανιπάτ στην Ινδία είναι μία βιομηχανική πόλη μόλις 95 χλμ βόρεια από τη πρωτεύουσα του Δελχί. Μεταξύ των πολλών μεταποιητικών κλάδων που εδρεύουν εκεί είναι και αυτός των υφασμάτων. Ειδικότερα η εξαιρετικά μολυσμένη περιοχή, χαρακτηρίζεται ως η «πρωτεύουσα των απορριφθέντων ρούχων.»

Υπολογίζεται ότι η Πανιπάτ φιλοξενεί περί τις 20 χιλιάδες βιομηχανίες «διάλυσης» χρησιμοποιημένων ρούχων και ανακύκλωσης, παραγωγής νήματος και δημιουργίας νέων προϊόντων, τα οποία τροφοδοτούν μεγάλες φίρμες (κυρίως επίπλωσης) καπιταλιστικά αναπτυγμένων χωρών.

Η βιομηχανία υφασμάτων στην Ινδία, είναι ο δεύτερος παραγωγικός κλάδος της χώρας, μετά τη γεωργία. Σε εθνικό επίπεδο εκτιμάται ότι απασχολεί περί τα 45 εκατομμύρια εργαζόμενους, το 92% των οποίων είναι αδήλωτοι, ανασφάλιστοι και προερχόμενοι από εργολαβικές εταιρίες. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Πανιπάτ ανέρχεται στο 90%!

Πρόσφατη έρευνα του βρετανικού Guardian ανέδειξε τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας των 300.000 εργαζομένων – στην πλειοψηφία τους νέοι – που εργάζονται στο συγκεκριμένο κλάδο στη Πανιπάτ.

Εκτιμάται ότι ο φόρος…. αίματος που πληρώνει η παραδοσιακή εργατική τάξη, στη σύγχρονη βιομηχανία της ανακύκλωσης ρούχων της Ινδίας, ανέρχεται σ’ ένα πόδι ή ένα χέρι ημερησίως……

Το διάστημα από 17 έως 24 Αυγούστου, από έρευνα της εφημερίδας σε 11 ιδιωτικά και 2 κρατικά νοσοκομεία της Πανιπάτ, προέκυψαν έξι ακρωτηριασμοί εργατών.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, απουσιάζει από τις συγκεκριμένες βιομηχανίες οποιοδήποτε σύστημα ασφάλειας, όπως και δεν παρέχεται στους εργαζόμενους κανενός είδους ατομικού μέσου προστασίας. Στα δε θύματα των «εργοδοτικών εγκλημάτων», στη καλύτερη περίπτωση να παρασχεθεί κάποιου είδους νοσοκομειακή φροντίδα, η οποία επαφίεται στη … φιλευσπλαχνία του αφεντικού.

Αν κάποιοι καταφέρουν να πάρουν κάτι παραπάνω, αυτό θα είναι μετά από πολυετείς, επίπονους και κοστοβόρους δικαστικούς αγώνες, όπου αν δεν βρουν το…. μπελά τους μ’ αυτά που υπέγραψαν (στους εργολάβους που τους προσέλαβαν), αυτό θα είναι μία σύνταξη μερικών δεκάδων ευρώ μηνιαίως…..

Τέλος με δεδομένη την έκταση της αδήλωτης εργασίας, ελάχιστα περιστατικά (1%) φτάνουν στις αρμόδιες αρχές, ενώ είναι δεδομένο ότι εάν συμβεί κάποιο περιστατικό η βιομηχανία στην οποία συνέβη, συνεχίζει να λειτουργεί όπως και πριν απ’ αυτό…..

Πηγή – Prin

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ