Η Μυρσίνη Αριστείδου μιλά στις Υπέροχες Γυναίκες

Λίγο πριν από την έναρξη του 9ου Παιδικού και Εφηβικού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας powered by ΔΕΗ με κεντρικό σύνθημα «Κοίτα με», το οποίο επιστρέφει από τις 9 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, συναντήσαμε τη σκηνοθέτιδα Μυρσίνη Αριστείδου και μιλήσαμε με αφορμή την προβολή της ταινίας της «Κράτα Με».

Μετά την ιδιαίτερα θερμή υποδοχή του «Κράτα με» της Μυρσίνης Αριστείδου στο Φεστιβάλ Sundance, όπου απέσπασε το Βραβείο Κοινού, και την επιλογή της ως επίσημης πρότασης της Κύπρου για τη διεθνή κατηγορία των Όσκαρ 2027, η ταινία έρχεται στο 9ο Παιδικό και Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας powered by ΔΕΗ το Σάββατο 14 Νοεμβρίου, στις 20:15, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, να ξεδιπλώσει την εύθραυστη σχέση ανάμεσα στην αγάπη και την απουσία.

Η ταινία που έχει διαγράψει σπουδαία διεθνή πορεία (μάλιστα πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά της για το European Young Audience Award 2027, ένα βραβείο που θα κριθεί από επιτροπές νέων ηλικίας 12 έως 19 ετών από 30 ευρωπαϊκές χώρες) αφηγείται την ιστορία της εντεκάχρονης Ίριδας, η οποία προσπαθεί να βρει τη θέση της στη ζωή του πατέρα της, όταν εκείνος επιστρέφει απρόσμενα. Μέσα από τη δική της ματιά, ξεδιπλώνεται μια εύθραυστη σχέση ανάμεσα στην αγάπη και την απουσία, την προσδοκία και την απογοήτευση, αλλά και στην ανάγκη να είμαστε ορατοί.

Με χαροποιεί ιδιαίτερα που το “Κράτα Με” θα συναντήσει ένα νεανικό κοινό. Παρόλο που η ταινία δεν είναι αποκλειστικά παιδική

«Με χαροποιεί ιδιαίτερα που το “Κράτα Με” θα συναντήσει ένα νεανικό κοινό. Παρόλο που η ταινία δεν είναι αποκλειστικά παιδική, αφηγείται την ιστορία μέσα από τα μάτια ενός εντεκάχρονου κοριτσιού, σε μια ηλικία όπου ο κόσμος αρχίζει να χάνει κάτι από τη μαγεία του και οι άνθρωποι που θεωρούσαμε παντοδύναμους αποκαλύπτονται σταδιακά ως ατελείς. Μου αρέσει πολύ και το φετινό σύνθημα του φεστιβάλ, «Κοίτα με», γιατί μοιάζει να συνομιλεί με τον τίτλο της ταινίας. Η Ίρις, με τον δικό της τρόπο, αυτό ζητά από τον πατέρα της, να τη δει, να την αναγνωρίσει, να της δώσει μια θέση στη ζωή του. Νομίζω πως αυτή η ανάγκη είναι βαθιά ανθρώπινη, ανεξαρτήτως ηλικίας» μου λέει η Μυρσίνη.

Το «Κράτα με» έχει ταξιδέψει σε διαφορετικές χώρες και έχει συναντήσει κοινά με διαφορετικές εμπειρίες. Τι ενδιαφέρει περισσότερο την σκηνοθέτιδα λοιπόν τώρα που η ταινία της θα συναντήσει παιδιά και εφήβους;

«Με ενδιαφέρει πολύ η δική τους ανάγνωση, γιατί τα παιδιά συχνά αντιλαμβάνονται πράγματα που οι ενήλικες έχουμε μάθει να περιπλέκουμε ή να εξηγούμε υπερβολικά. Έχουν μια αμεσότητα απέναντι στο συναίσθημα και μια ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στην αλήθεια. Η Ίρις δεν είναι ένα παθητικό παιδί που περιμένει να τη σώσουν. Έχει πείσμα, περιέργεια, αντιφάσεις και μια σχεδόν αφοπλιστική αποφασιστικότητα να διεκδικήσει τη σχέση που της λείπει. Με ενδιαφέρει πώς τα παιδιά και οι έφηβοι θα την αντιληφθούν, αν θα αναγνωρίσουν κάτι από τον εαυτό τους σε εκείνη, αλλά και πώς θα κρίνουν τις επιλογές των ενηλίκων. Δεν περιμένω απαραίτητα να ταυτιστούν μαζί της. Περισσότερο με ενδιαφέρει τι θα παρατηρήσουν, τι θα αμφισβητήσουν και ποιες ερωτήσεις θα γεννηθούν μέσα τους».

Στις ταινίες σου επιστρέφεις στη σχέση πατέρα και κόρης, αλλά μοιάζει να σε ενδιαφέρει εξίσου η στιγμή που καταρρέει η εικόνα που έχουμε χτίσει για έναν άνθρωπο. Τι σε συγκινεί περισσότερο σε αυτή τη ρωγμή;

Νομίζω ότι με συγκινεί η δυνατότητα να δούμε επιτέλους τον άλλον όπως είναι, και όχι μόνο όπως τον έχουμε ανάγκη να είναι.

«Ως παιδιά δημιουργούμε σχεδόν μυθικές εικόνες για τους γονείς μας. Τους αποδίδουμε δύναμη, γνώση, ασφάλεια. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιούμε ότι είναι κι εκείνοι άνθρωποι με φόβους, αδυναμίες και τραύματα που συχνά προϋπήρχαν της δικής μας ύπαρξης. Αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να είναι επώδυνη, αλλά κρύβει και μια δυνατότητα απελευθέρωσης. Με ενδιαφέρει εκείνη η στιγμή που η απογοήτευση μπορεί να μετατραπεί σε κατανόηση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να δικαιολογήσουμε τα πάντα. Η αγάπη αποκτά ίσως μεγαλύτερο βάθος όταν παύει να στηρίζεται στην εξιδανίκευση. Όταν μπορείς να δεις έναν άνθρωπο στην ολότητά του, με όλες του τις αντιφάσεις, και να αναρωτηθείς αν υπάρχει ακόμη χώρος να συναντηθείτε.

Έχεις πει ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να σε δυσκολεύουν, κι έτσι συνεχίζεις να κάνεις ταινίες. Η σκηνοθεσία σε έχει βοηθήσει να τους καταλαβαίνεις καλύτερα;

«Ίσως με έχει βοηθήσει να τους κρίνω λιγότερο εύκολα. Όταν γράφεις έναν χαρακτήρα, αναγκάζεσαι να μπεις στη θέση του, ακόμη κι όταν οι πράξεις του σε θυμώνουν ή σε απογοητεύουν. Πρέπει να καταλάβεις τι φοβάται, τι επιθυμεί, τι προσπαθεί να προστατεύσει μέσα του. Και πολύ συχνά ανακαλύπτεις ότι οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι γιατί συμπεριφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Η σκηνοθεσία με έχει μάθει να παρατηρώ περισσότερο, να ακούω και να αφήνω χώρο στην αντίφαση. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνω τους ανθρώπους καλύτερα σήμερα. Ίσως απλώς έχω αποδεχτεί ότι δεν μπορούμε πάντα να τους καταλάβουμε ολοκληρωτικά. Και ότι αυτό δεν χρειάζεται να μας εμποδίζει από το να τους αγαπάμε»

Εξακολουθεί να με συναρπάζει το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης. Έχουμε τόσο βαθιά ανάγκη ο ένας τον άλλον, κι όμως συχνά δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να επικοινωνήσουμε.

Το Βραβείο Κοινού στο Sundance, αλλά και η υποβολή της ταινίας ως επίσημη πρόταση της Κύπρου για τα Όσκαρ, έφερε την ταινία σε επαφή με ανθρώπους που δεν γνώριζαν την προσωπική αφετηρία της. Υπήρξε κάποια αντίδραση θεατή ή κάποια ανάγνωση της ταινίας που σου έχει «μείνει» και θα ήθελες να μοιραστείς;

«Αυτό που με έχει συγκινήσει περισσότερο σε όλο αυτό το ταξίδι είναι το πόσο βαθιά έχουν συνδεθεί κάποιοι άνθρωποι με την ταινία. Έχω λάβει πολύ προσωπικά μηνύματα από θεατές σε διαφορετικές χώρες, που μου μοιράστηκαν δικές τους ιστορίες και εμπειρίες, πολλές φορές με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

Δεν ξέρω αν μια ταινία μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη ζωή κάποιου, αλλά πιστεύω ότι μπορεί να ανοίξει μια πόρτα

»Θυμάμαι ιδιαίτερα ένα μήνυμα που έλαβα από μια γυναίκα στη Ρουμανία, η οποία, αφού είδε την ταινία με την κόρη της, της είπε ότι θέλει να επανασυνδεθεί με τον πατέρα της. Δεν ήταν η μοναδική φορά που κάποιος μου εξέφρασε κάτι παρόμοιο. Υπήρξαν κι άλλοι θεατές που μου μίλησαν για τις δικές τους οικογενειακές σχέσεις, για ανθρώπους από τους οποίους έχουν απομακρυνθεί, για σχέσεις που ίσως θα ήθελαν να δουλέψουν στη ζωή τους. Είναι απίστευτα συγκινητικό να συνειδητοποιείς ότι μια ιστορία που ξεκίνησε από κάτι τόσο προσωπικό μπορεί να αγγίξει έναν άλλον άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τον κάνει να επανεξετάσει τη δική του ζωή. Να τον μετακινήσει. Δεν ξέρω αν μια ταινία μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη ζωή κάποιου, αλλά πιστεύω ότι μπορεί να ανοίξει μια πόρτα, να γεννήσει μια σκέψη, να μας δώσει το θάρρος να κάνουμε ένα βήμα προς έναν άλλον άνθρωπο. Και αν μέσα από την ταινία κάποιος καταφέρει να πλησιάσει ξανά έναν άνθρωπο που αγαπά, τότε για μένα αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από οποιοδήποτε βραβείο».

Η Μυρσίνη Αρ

Αν αφήναμε για λίγο στην άκρη τον κινηματογράφο και τις ιστορίες που η Μυρσίνη θέλει να αφηγηθεί στη μεγάλη οθόνη ποια μικρή, καθημερινή στιγμή την φέρνει πιο κοντά στον εαυτό της;

Οι στιγμές που μας κάνουν να αισθανόμαστε περισσότερο ζωντανοί είναι συχνά εκείνες στις οποίες δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα.

«Βρίσκω τις πρωινές ώρες μαγικές. Είμαι πρωινός άνθρωπος και αγαπώ εκείνες τις ήσυχες στιγμές που πίνω τον καφέ μου και ακούω τον κόσμο να ξυπνά. Κυρίως τα πουλιά. Υπάρχει κάτι παράξενα συγκινητικό στο ότι η ζωή αρχίζει κάθε πρωί από την αρχή, με την ίδια απλότητα, σαν να μην έχει προηγηθεί τίποτα. Κι εκείνη την ώρα νιώθω μια βαθιά ευγνωμοσύνη που μπορώ να ξυπνώ μαζί της. Άλλοτε αυτή η στιγμή κρατά λίγα λεπτά, άλλοτε περισσότερο. Όπου κι αν βρίσκομαι στον πλανήτη, προσπαθώ να της δίνω χώρο. Ακόμη και οι μεγαλουπόλεις έχουν εκείνη τη στιγμή ησυχίας, πριν ξυπνήσουν οι δρόμοι, και ακούγονται μόνο τα πουλιά. Ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο παράδοξο της ζωής. Πως μέσα σε όλη της την πολυπλοκότητα, οι στιγμές που μας κάνουν να αισθανόμαστε περισσότερο ζωντανοί είναι συχνά εκείνες στις οποίες δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Όπου απλώς υπάρχουμε, χωρίς να χρειάζεται να είμαστε τίποτα περισσότερο από ένα μικρό μέρος της φύσης».

Αν γυρίσεις πίσω, στη Μυρσίνη που ξεκινούσε να ανακαλύπτει τον κινηματογράφο και να φαντάζεται τις πρώτες της ιστορίες, τι πιστεύεις ότι θα αναγνώριζε η σημερινή Μυρσίνη σε εκείνο το κορίτσι; Και τι θα την εξέπληττε περισσότερο στη διαδρομή που ακολούθησε;

«Από μικρή αγαπούσα πολλές μορφές τέχνης, τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τον χορό, τη μουσική. Είχα επίσης μια βαθιά πίστη στον άνθρωπο και στην ικανότητά μας να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Δεν ήξερα τον τρόπο τότε, αλλά ένιωθα αυτή την ευθύνη σχεδόν σαν σκοπό. Κάτι που σήμερα έγινε αξία.

»Ο κινηματογράφος ήρθε αργότερα και, με έναν τρόπο, τα ένωσε όλα. Βρέθηκα να αφηγούμαι προσωπικές ιστορίες που ταξιδεύουν σε ανθρώπους που ίσως δεν γνωρίσω ποτέ. Η συνειδητοποίηση ότι μια ταινία μπορεί να συγκινήσει κάποιον, να μετακινήσει κάτι μέσα του ή να τον φέρει πιο κοντά σε έναν άνθρωπο που αγαπά, είναι ένα ανεκτίμητο δώρο. Ίσως αυτό να εξέπληττε περισσότερο εκείνο το κορίτσι, ότι βρήκα έναν τρόπο να υπηρετώ εκείνη την αρχική μου πρόθεση, χωρίς ποτέ να το έχω σχεδιάσει έτσι.

»Η διαδρομή δεν ήταν εύκολη. Χρειάστηκε υπομονή, επιμονή και, πάνω απ’ όλα, πίστη. Αν μπορούσα να πω κάτι στη μικρή Μυρσίνη, θα ήταν να μη βιάζεται τόσο να φτάσει κάπου και να παραμείνει πιστή σε αυτό που έχει στην καρδιά της. Γιατί συχνά η ζωή διαλέγει τον δρόμο μας, κι εμείς χρειάζεται μόνο να θυμόμαστε τον λόγο για τον οποίο ξεκινήσαμε. Με τον καιρό κατάλαβα πως όσα συμβαίνουν στη διαδρομή, η εσωτερική δουλειά, οι άνθρωποι που συναντάμε, οι μικρές καθημερινές πράξεις, έχουν συχνά μεγαλύτερη σημασία από τον ίδιο τον προορισμό. Συναντάμε καθημερινά τόσους ανθρώπους, χωρίς να συνειδητοποιούμε πόση δύναμη έχουμε να επηρεάσουμε ο ένας τον κόσμο του άλλου. Κάποιες φορές, χωρίς να το μάθουμε ποτέ».

Βρες αναλυτικά το πρόγραμμα του 9ου Παιδικού και Εφηβικού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας powered by ΔΕΗ εδώ

Πηγή – Yperoxes

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy