Ζώντας σε μια πόλη που ένας μισθός δεν φτάνει για το ενοίκιο

Το ενοίκιο στην Αθήνα έχει μετατραπεί πλέον από μια λελογισμένη μηνιαία δαπάνη σε έναν εφιάλτη που καταβροχθίζει το εισόδημα του μέσου εργαζομένου. Τα πρόσφατα στοιχεία της έκθεσης του Deutsche Bank Research Institute αποτυπώνουν με τον πιο ανάγλυφο και αμείλικτο τρόπο αυτό που οι κάτοικοι της ελληνικής πρωτεύουσας βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους: το μέσο κόστος έχει ξεπεράσει πλέον έναν ολόκληρο μέσο καθαρό μισθό.

Όταν το κόστος της στέγης ξεπερνά το σύνολο του μέσου μηνιαίου εισοδήματος, δεν μιλάμε πλέον απλώς για μια ακριβή αγορά ακινήτων, αλλά για μια βαθιά κοινωνική κρίση

Πρόκειται για μια κοινωνική και οικονομική παράνοια, όπου η επιβίωση σε ένα αξιοπρεπές σπίτι καθίσταται πολυτέλεια.

Ενοίκιο… εφιάλτης

Πώς φτάσαμε όμως στο σημείο όπου ένας άνθρωπος που εργάζεται οκτώ, δέκα ή δώδεκα ώρες την ημέρα αδυνατεί να καλύψει ακόμα και το βασικότερο ανθρώπινο δικαίωμα, αυτό της στέγης;

Η απάντηση βρίσκεται στον εκρηκτικό συνδυασμό μιας ασύδοτης, ανεξέλεγκτης αγοράς ακινήτων, της ραγδαίας εξάπλωσης των βραχυχρόνιων μισθώσεων (τύπου Airbnb) και της συστηματικής καθήλωσης των αμοιβών. Η Αθήνα μετατράπηκε βίαια σε ένα τεράστιο «θεματικό πάρκο» τουρισμού. Διαμερίσματα που άλλοτε στέγαζαν οικογένειες, φοιτητές και νέους επαγγελματίες αφαιρέθηκαν μαζικά από τη μακροχρόνια μίσθωση για να τροφοδοτήσουν τις πλατφόρμες, ενώ η «Χρυσή Βίζα» σάρωσε τις συνοικίες, εκτινάσσοντας τις αξίες των ακινήτων στα ουράνια.

Το αποτέλεσμα είναι μια πρωτοφανής κοινωνική ασφυξία. Σήμερα, ένας εργαζόμενος που αμείβεται με τον κατώτατο ή ακόμα και με τον μέσο μισθό, καλείται να διαθέσει το 100% —ή και περισσότερο— των μηνιαίων αποδοχών του μόνο και μόνο για να πληρώσει το μίσθωμα ενός διαμερίσματος με τρία υπνοδωμάτια σε αξιοπρεπή κατάσταση. Και το ερώτημα που προκύπτει αμείλικτο είναι: με τι χρήματα θα καλυφθούν οι λογαριασμοί ρεύματος, το νερό, η θέρμανση, τα τρόφιμα, οι μετακινήσεις, η περίθαλψη; Η απάντηση είναι απλή: δεν καλύπτονται.

Η καθημερινότητα των ανθρώπων της πόλης έχει μετατραπεί σε μια διαρκή εξίσωση επιβίωσης. Νέοι άνθρωποι, επιστήμονες, επαγγελματίες με σπουδές και αξιώσεις, αναγκάζονται να παραμένουν στο παιδικό τους δωμάτιο μέχρι τα τριάντα ή τα σαράντα τους χρόνια, όχι από επιλογή. Άλλοι οδηγούνται σε συγκατοικήσεις υπό άθλιες συνθήκες ή μετακομίζουν σε μακρινές, υποβαθμισμένες περιοχές, χάνοντας αμέτρητες ώρες στις μετακινήσεις. Η αίσθηση της ανεξαρτησίας, της αξιοπρέπειας και της δημιουργίας οικογένειας αναστέλλεται επ’ αόριστον.

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι αμιγώς ελληνικό, καθώς παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται σε μητροπόλεις όπως η Βαρκελώνη, η Μαδρίτη και η Ρώμη. Ωστόσο, στην Αθήνα η κρίση παίρνει δομικές και καταστροφικές διαστάσεις λόγω της τεράστιας απόκλισης μεταξύ του κόστους ζωής και των πραγματικών εισοδημάτων. Όταν το κόστος στέγασης στην Ευρώπη θεωρείται βιώσιμο αν δεν υπερβαίνει το 30% του εισοδήματος, στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό έχει εκτιναχθεί.

Επιδοτήσεις… πυροτεχνήματα

Απέναντι σε αυτή τη δραματική πραγματικότητα, η πολιτεία παραμένει ουσιαστικά θεατής ή αρκείται σε ημίμετρα που απλώς ανακυκλώνουν το πρόβλημα. Οι εξαγγελίες για επιδοτήσεις και προγράμματα νεανικής στέγης αποδεικνύονται σταγόνα στον ωκεανό, καθώς η αυξημένη ζήτηση χωρίς έλεγχο των τιμών οδηγεί απλώς σε νέα αύξηση των ζητούμενων μισθωμάτων από τους ιδιοκτήτες.

Η στεγαστική κρίση δεν λύνεται με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, αλλά με γενναίες, ρυθμιστικές παρεμβάσεις στην αγορά. Απαιτείται άμεσα η επιβολή αυστηρών ορίων και πλαφόν στις βραχυχρόνιες μισθώσεις ανά περιοχή, ώστε να επιστρέψουν ακίνητα στη συμβατική αγορά. Απαιτείται η κατάργηση ή η ριζική αναθεώρηση των κινήτρων τύπου Golden Visa για οικιστικά ακίνητα. Κυρίως όμως, χρειάζεται η δημιουργία ενός ισχυρού αποθέματος δημόσιας και κοινωνικής κατοικίας, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, που θα πιέσει τις τιμές προς τα κάτω και θα προσφέρει προσιτή στέγη σε νέα ζευγάρια και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Μια πόλη που διώχνει τους κατοίκους της, μια πόλη στην οποία η εργασία δεν εξασφαλίζει ούτε τα προς το ζην, είναι μια πόλη χωρίς μέλλον. Όταν το δικαίωμα στη στέγη μετατρέπεται σε προνόμιο, η κοινωνική συνοχή διαλύεται. Η Αθήνα δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως ένα απέραντο real estate κερδοσκοπικό πεδίο. Ήρθε η ώρα να μπει φρένο στην παραλογισμό και να μπει στο επίκεντρο ο άνθρωπος και η αξιοπρεπής διαβίωσή του.

Πηγή – in.gr

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy