GreeceΕμμανουήλ Μπενάκη και Σόλωνος, 53 χρόνια μετά
Όλγα Τσιλιμπάρη Όχι που ήτανε και τίποτα πολύ σπουδαίο. Μικρό ήτανε, πολύ μικρό το σημερινό, τόσο δα μικρούτσικο, αν το βάλεις δίπλα στη μεγαλοσύνη του Νοέμβρη. Αλλά έπρεπε να γίνει. Ακούς εκεί αποφασίσανε και…
22 November 2026 · 09:40
Όλγα Τσιλιμπάρη
Όχι που ήτανε και τίποτα πολύ σπουδαίο. Μικρό ήτανε, πολύ μικρό το σημερινό, τόσο δα μικρούτσικο, αν το βάλεις δίπλα στη μεγαλοσύνη του Νοέμβρη. Αλλά έπρεπε να γίνει. Ακούς εκεί αποφασίσανε και διατάξανε να «εξορθολογίσουνε» και το γιορτασμό του Πολυτεχνείου! Να πάνε να εξορθολογίσουνε το σπίτι τους, που βρομοκοπάει από παντού γδάρσιμο του εργαζόμενου, πλιατσιφικέισιον, παιδοβιαστίλα και κασιδιαρίλα. Έχουνε πάρει πολύ αέρα τα καθεστωτικά κνώδαλα, να μην τα πω καθίκια και προσβάλω τα καθίκια, πολύ αέρα, και πρέπει να τους τον κόψουμε, γιατί, αν τους αφήσουμε να συνεχίσουν, θα μας λιανίσουνε μια μέρα…
Έτσι είναι πάντα αυτά τα πράματα, φτάνει κάποια στιγμή ο κόμπος στο χτένι, στα μικρά και στα μεγάλα, έρχεται η ώρα που μπαίνει ξεκάθαρα το δίλημμα: ή εμείς ή αυτοί. Και καταλαβαίνει ο πάσα ένας ότι πρέπει να λήξει η εκκρεμότητα, να κοπεί ο γόρδιος δεσμός, να ξεκαθαρίσει ο ορίζοντας. Αν στην προκειμένη περίπτωση ο πάσα ένας υπήρξε ένα σύνολο φοιτητικών συλλογικοτήτων και οργανώσεων «του χώρου», που λέγαμε και παλιά, καλοδεχούμενο, μέσα στις παρούσες συνθήκες. Οι συγκεκριμένες συλλογικότητες και οργανώσεις αναλάβανε την ευθύνη που τους αναλογούσε και πράξανε το αυτονόητο. Υπερασπίστηκαν, δηλαδή, τον ανοιχτό, μαζικό και αγωνιστικό γιορτασμό του Πολυτεχνείου, χωρίς υποσημειώσεις και εκπτώσεις. Ξαναθυμήθηκαν και ξαναθύμισαν σε όλους το πραγματικό νόημα του Νοέμβρη, τη λάμψη την εξεγερτική που φώτισε τη ζωή μας και μας έκαμε ανθρώπους, πολίτες, όντα με αρχές, με αξιοπρέπεια και με ελπίδα για ένα καλύτερο συλλογικό μέλλον. Αυτό, πάνω απ΄ όλα, είναι που ενοχλεί τα καθεστωτικά κνώδαλα, αυτό κυνηγάνε με μανία και θέλουνε να το σβήσουνε από προσώπου γης κι από προσώπου μνήμης. Αλλά δεν τους βγαίνει, ευτυχώς…
Σκοτάδι ακόμα, αξημέρωτα, στα στενά των Εξαρχείων, με τα συνθήματα να αντηχούν μέσα στην ερημιά της νύχτας. Εμμανουήλ Μπενάκη και Σόλωνος, καθώς η πορεία έστριβε αριστερά, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει. Σκέφτηκα ότι θα κάναμε κι εμείς ένα μικρό κομμάτι της διαδρομής των «300 προβοκατόρων», που κατηφορίσανε από τη Νομική στο Πολυτεχνείο και το καταλάβανε, σαν σήμερα, 53 χρόνια πριν. Εντάξει, συμβολική ήτανε αυτή η είσοδος στο Πολυτεχνείο, αλλά ήταν το ελάχιστο που οφείλαμε να κάνουμε. Έτσι, για να τους σπάσουμε τον τσαμπουκά και τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», που θέλουνε να μας το παίξουνε και επίδοξα παπαδοπουλάκια… Μια κίνηση όχι στη μνήμη του Νοέμβρη, αλλά στην υγειά του Νοέμβρη και στης κάθε γενιάς τα Πολυτεχνεία. Έτσι, για να βρούμε και την υγειά μας, δηλαδή…
15/11/2026
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στο φύλλο 21-22 Νοέμβρη 2026
Πηγή – Prin











