Διεθνής Συνδιάσκεψη: Η οργή να γίνει οργανωμένη δράση, ενάντια στον πόλεμο και το κεφάλαιο

Θοδωρής Μαγκλάρας

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η Διεθνής Συνδιάσκεψη Νεολαίας ενάντια στον πόλεμο, η οποία έλαβε χώρα την Κυριακή 25/10 με σημαντική συμμετοχή νέων από όλο τον κόσμο. Η συνδιάσκεψη, που πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά, συνδιοργανώθηκε από τη νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, την Ένωση Νεολαιών για τον Σοσιαλισμό – Εργατικό Κόμμα (Αργεντινή), τον Μαρξιστικό Όμιλο Ιδεών – SEP (Τουρκία), την Ανώνυμη Νεολαία – Δρόμοι της Ανεξαρτησίας (Τουρκοκυπριακή κοινότητα), την Διεθνιστική Επαναστατική Τάση (Ιταλία), το Σπουδαστικό Συνδικάτο – Επαναστατική Αριστερά (Ισπανία) και την Επαναστατική Νεολαία – GAR (Μεξικό). Πέραν των συνδιοργανωτών, στην συνδιάσκεψη συμμετείχαν πολλές οργανώσεις από όλο τον κόσμο, όπως από τη Σερβία, τον Καναδά, τη Χιλή, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία.

Κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης, δόθηκε η ευκαιρία να μεταφερθεί πολύτιμη εμπειρία από τους νεολαιίστικους αγώνες που ξεσπούν διεθνώς, καθώς επίσης έγινε αναλυτική συζήτηση για τα καθήκοντα των επαναστατών στις συνθήκες διεθνούς κρίσης του καπιταλισμού και εισόδου σε μια πολεμική περίοδο. Η συζήτηση αυτή, μάλιστα, κατέληξε και σε δύο κείμενα-ψηφίσματα, το πρώτο εκ των οποίων θέτει με συνολικό τρόπο τις εκτιμήσεις για την περίοδο και την αναγκαία αντιπολεμική δράση και αντεπίθεση της εργατικής νεολαίας, ενώ το δεύτερο συνοψίζει τις κεντρικές τάσεις της αστικής πολιτικής στην εκπαίδευση και την αναγκαία συμπόρευση των μαθητικών και φοιτητικών κινημάτων με τους αγώνες του εργατικού κινήματος.

Η εργατική νεολαία βρίσκεται στο επίκεντρο της επίθεσης του συστήματος στην προσπάθεια να υπερβεί την κρίση του. Στο κεντρικό ψήφισμα, η συνδιάσκεψη κάνει την εκτίμηση, πως «γινόμαστε μάρτυρες της απάντησης της γενιάς μας στην καταστροφή στην οποία μας οδηγεί παγκοσμίως το παρακμάζον καπιταλιστικό σύστημα. Εν μέσω μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις επιδιώκουν να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση επιτιθέμενες στους εργαζόμενους γενικά, και στην εργατική νεολαία». Ειδικότερα, το κείμενο τονίζει: «οι προϋπολογισμοί για την εκπαίδευση περικόπτονται παγκοσμίως, όπως και οι προϋπολογισμοί για την υγειονομική περίθαλψη. Η στεγαστική κρίση είναι ευρεία… η ανεργία αυξάνεται παράλληλα με την επισφάλεια της εργασίας και την ‘’ουμπεροποίηση’’ των θέσεων εργασίας μέσω της επέκτασης του freelancing. Είναι σαφές ότι η κύρια συνέπεια της κρίσης της καπιταλιστικής υπερπαραγωγής είναι η ένταση των τάσεων προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο αγώνας για την παγκόσμια ηγεμονία –στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα είναι οι κύριοι διεκδικητές– δεν έχει ειρηνική λύση εντός του καπιταλισμού.»

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, για τον οποίο η συνδιάσκεψη αποφάσισε πως «δεν υπάρχει ‘‘προοδευτική’’ πλευρά ανάμεσα στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τη Ρωσία», και η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού «είναι τα πιο προχωρημένα παραδείγματα, αλλά δεν είναι τα μόνα. Μιλάμε για μια παγκόσμια τάση, την οποία οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν εντός των συνόρων τους μέσω της επιβολής της στράτευσης, μέτρων λιτότητας και της πολεμικής οικονομίας».

Η νεολαία δεν μένει αμέτοχη σε αυτές τις εξελίξεις, με πολλά παραδείγματα χωρών στις οποίες οι νέοι δίνουν τον τόνο απέναντι στην υποχρεωτική στράτευση και τον μιλιταρισμό, αλλά και ενάντια στη συνολική αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος, στον απόηχο του οποίου «ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και οι φασιστικές τάσεις αυξάνονται εντός των συνόρων κάθε χώρας – αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο τα κράτη εξαπολύουν πόλεμο ενάντια στον ίδιο τους τον λαό: με στόχο να τσακίσουν κάθε είδους αντίσταση και να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει καμία αντίσταση στα σχέδιά τους για μαζική σφαγή.»

Με βάση αυτά, «η συνδιάσκεψη υποστηρίζει την επείγουσα ανάγκη της νεολαίας να παρέμβει στην πολιτική κατάσταση. Είμαστε αυτοί που στρατεύονται υποχρεωτικά σε έναν πόλεμο που όχι μόνο δεν είναι δικός μας, αλλά αντίθετα αποτελεί την πιο βάρβαρη έκφραση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης».

Οι αγωνιστικές εμπειρίες διαμορφώνουν σαφή καθήκοντα για τη νεολαία: «Πρέπει να μετατρέψουμε την οργή μας σε οργανωμένη δράση και διεθνιστική συνεργασία» και μέσα στον Νοέμβριο «κάθε χώρος εργασίας, κάθε πανεπιστήμιο, κάθε γειτονιά πρέπει να γίνει κέντρο αντίστασης κατά της λιτότητας, της καταστολής, των πολέμων των καπιταλιστών και της στράτευσης».

ΕΙΔΙΚΟ ΨΗΦΙΣΜΑ

«Αγώνας για μια εκπαίδευση που εξυπηρετεί τις ανάγκες μας»

Στην πολεμική περίοδο που βρισκόμαστε, η δημόσια εκπαίδευση και τα μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας γίνονται βορά προς όφελος της πολεμικής οικονομίας και των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Σύμφωνα με το ξεχωριστό ψήφισμα που κατέληξε η διεθνής συνδιάσκεψη για την εκπαίδευση, «οι κατευθύνσεις του κεφαλαίου, του ΟΟΣΑ και της ΕΕ» έχουν ως κεντρικούς άξονες «την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, την υποχρηματοδότηση και υποβάθμιση των δημόσιων εκπαιδευτικών δομών, την υποταγή της εκπαίδευσης στις ανάγκες της αγοράς, την επισφάλεια στην εκπαιδευτική εργασία, τη μαζική αύξηση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση, την όξυνση του αυταρχισμού και την καταστολή των αγώνων, τον ιδεολογικό έλεγχο στην εκπαίδευση και τη σύνδεση των πανεπιστημίων με την πολεμική βιομηχανία», με προεξάρχουσα την περίπτωση των συνεργασιών των πανεπιστημίων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.

Η επίθεση έχει ταξικό χαρακτήρα και βρίσκεται στον πυρήνα της αστικής πολιτικής• συνεπώς, απαιτείται κοινή πάλη των φοιτητικών συλλόγων με το εργατικό κίνημα

Οι πλευρές αυτές είναι γνώριμες για το μαθητικό, το φοιτητικό και το εκπαιδευτικό κίνημα στην Ελλάδα και αποδεικνύεται, πως δεν πρόκειται απλώς για πολιτικές της σημερινής κυβέρνησης, αλλά για κεντρικές οδηγίες και στρατηγικές κατευθύνσεις που εφαρμόζονται διεθνώς από το κεφάλαιο. Είναι σαφές με βάση αυτό, πως «η εκπαίδευση αποκτά στρατηγική σημασία για το κεφάλαιο και, επομένως, αποτελεί κρίσιμο πεδίο πολιτικής σύγκρουσης για τις επαναστατικές δυνάμεις διεθνώς». Η εκτίμηση των συμμετεχόντων είναι κοινή: «Τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι προφανές ότι στον καπιταλισμό δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ένα καθολικό, απελευθερωτικό εκπαιδευτικό σύστημα που να προάγει την ολόπλευρη ανάπτυξη και την κριτική σκέψη.»
Τα παραδείγματα νεολαιίστικων κινημάτων που αγωνίζονται ενάντια στην αστική πολιτική για την εκπαίδευση είναι πολλά, γι αυτό και τώρα «ο αγώνας για μια εκπαίδευση που εξυπηρετεί τις ανάγκες μας μπορεί να πετύχει μόνο εάν συνδεθεί με ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα και σταθεί δίπλα στο εργατικό κίνημα. Η επίθεση έχει ταξικό χαρακτήρα και βρίσκεται στον πυρήνα της αστικής πολιτικής• συνεπώς, η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από κοινή ευθυγράμμιση των φοιτητικών συλλόγων με το εργατικό κίνημα στον αγώνα ενάντια στον πόλεμο, τη φτώχεια, την καπιταλιστική κερδοφορία, τον φασισμό και τον σεξισμό».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 31/10-1/11/2026

Πηγή – Prin

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy