Γιάννης Μάγγος: Και όταν νικάμε, πάλι θα πολεμάμε!

«Το γεγονός ότι ακούστηκε η λέξη “ένοχοι”, και πέντε αστυνομικοί καταδικάστηκαν από τη δικαιοσύνη για τον βασανισμό του παιδιού μας είναι πολύ σημαντικό. Δίνει άλλη διάσταση στην εικόνα που προσπάθησαν να δημιουργήσουν για τον Βασίλειο και την υπόθεση, την οποία θέλησαν να συγκαλύψουν και να την κλείσουν ως απλό πλημμέλημα. Αυτή η προσπάθεια των σκοτεινών μηχανισμών απέτυχε», δηλώνει στο Πριν ο Γιάννης Μάγγος.

Συνέντευξη στη Λίτσα Φρυδά  

Ποια είναι τα συναισθήματά σας μετά την απόφαση του δικαστηρίου και την καταδίκη των βασανιστών του Βασιλείου;

Εμείς, μετά τη σημαντική αυτή απόφαση του δικαστηρίου, γυρίσαμε σπίτι μας και αντικρίσαμε βέβαια πάλι τις φωτογραφίες του παιδιού μας. Δεν άλλαξε τίποτα στην ουσία για εμάς, όσον αφορά τον χαμό του παιδιού μας. Όμως, θεωρούμε την απόφαση ιστορική, γιατί δικαίωσε το παιδί μας και τον εξαετή αγώνα που δώσαμε ενάντια στη συγκάλυψη και στις μεθοδεύσεις, που επιχειρήθηκαν από την πρώτη στιγμή σε αυτή την υπόθεση. Αγώνα για δίκαιη δίκη και για τιμωρία των βασανιστών του. Είναι ιστορική και γιατί στα ελληνικά χρονικά σπάνια αστυνομικοί κρίνονται ένοχοι από το δικαστήριο και τιμωρούνται για βασανιστήρια. Για μας είναι λύτρωση, ανακούφιση, επιστροφή στο πένθος, αλλά και αποφόρτιση.

Θα θέλατε την καταδίκη και του έκτου κατηγορούμενου αστυνομικού ή την επιβολή βαρύτερων ποινών;

Ο καθένας οφείλει να ξεσηκωθεί. Να βγει στους δρόμους, να διεκδικήσει, να φωνάξει, να απαιτήσει και κυρίως να διασφαλίσει το μέλλον των παιδιών του

Το γεγονός ότι ακούστηκε η λέξη «ένοχοι», και πέντε αστυνομικοί καταδικάστηκαν από τη δικαιοσύνη για τον βασανισμό του παιδιού μας είναι πολύ σημαντικό. Δίνει άλλη διάσταση στην εικόνα που προσπάθησαν να δημιουργήσουν για τον Βασίλειο και την υπόθεση, την οποία θέλησαν να συγκαλύψουν και να την κλείσουν ως απλό πλημμέλημα. Αυτή η προσπάθεια των σκοτεινών μηχανισμών απέτυχε, λόγω του δικού μου αγώνα, που δόθηκε μαζί και με την στήριξη της κοινωνίας και του κινήματος, είτε με την παρουσία τους στα δικαστήρια, είτε με μηνύματα συμπαράστασης από όλη την Ελλάδα. Πραγματικά θαυμάζω αυτά τα παιδιά που επί 30 μέρες δεν έλλειψαν μέρα… Δεν με νοιάζει αν από τους έξι ο ένας αθωώθηκε. Την ώρα μάλιστα που το δικαστήριο τον αθώωνε και του είπαν «βγες απ’ τη θέση του κατηγορούμενου», ξεχάστηκα και τον συμπόνεσα, ως έναν άνθρωπο που είχαν στον λαιμό του περασμένη την θηλιά για να τον κρεμάσουν, και του χάρισαν τη ζωή. Αυτόν που ακόμα και τώρα θεωρώ πως ήταν βασανιστής του παιδιού μου. Γιατί είμαστε άνθρωποι με άλλες αξίες, όχι σαν αυτούς. Ούτε οι κατηγορούμενοι, ούτε οι δικηγόροι τους που άσκησαν ένα είδος παραδικηγορίας μπορούν να διανοηθούν τον δικό μας κόσμο. Οι ποινές θα μπορούσαν να είναι πιο αυστηρές, μην ξεχνάμε όμως ότι απέναντι έχουμε έναν από τους πιο ισχυρούς και συνθλιπτικούς μηχανισμούς που υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία. Μου αρκεί ότι κηρύχτηκαν ένοχοι και δικαιώθηκε το παιδί μου και ο αγώνας μας. Ο αγώνας που δίνεται είναι κερδισμένος. Ακόμα κι αν δεν κερδίζεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κερδήθηκε κιόλας. Επιμένω ιδιαίτερα στη δικαίωση του Βασίλειου. Το παιδί μας στο παρελθόν ήταν χρήστης εξαρτησιογόνων ουσιών. Τα τελευταία δύο χρόνια, όπως αποδείχτηκε στο δικαστήριο, ήταν καθαρό και δυστυχώς εξαιτίας των βασανιστηρίων που υπέστη επέστρεψε στη χρήση. Μια πρόσφατη ψυχιατρική έκθεση πραγματογνώμονα που όρισε το διοικητικό δικαστήριο Βόλου, απέδειξε με επιστημονικό τρόπο, με βάση μια τεράστια βιβλιογραφία, τα ευρήματα των ιατρικών εξετάσεων και την αγωγή που δόθηκε στον Βασίλειο, την αιτιώδη σχέση ανάμεσα στον θάνατό του και στα βασανιστήρια που υπέστη. Επομένως είναι τεράστια δικαίωση για εμάς που κατέρρευσαν όλες αυτές οι βρωμιές στις οποίες προσπαθούσαν να στηρίξουν τα επιχειρήματά τους, ειδικά στο δικαστήριο.

Θεωρείτε ότι αυτή η απόφαση θα είναι κομβική και για άλλες αντίστοιχες υποθέσεις αστυνομικής βίας;

Πιθανώς, αν αποκτήσουν και αυτές κινηματικά χαρακτηριστικά για να μπορέσουν να αναδειχθούν. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος να αναδείξεις μια τέτοια υπόθεση, παρά μόνο αν της δώσεις κοινωνικά, πολιτικά, χαρακτηριστικά. Με αυτή την έννοια βγήκα μέσα στο κίνημα, στις πορείες, στους αγώνες και ενσωμάτωσα σε αυτά την υπόθεση του Βασίλειου. Και μαζί ενσωματώθηκαν και όλες οι άλλες υποθέσεις που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία και πίσω από τις οποίες ο υπαίτιος είναι κοινός. Είναι πολιτικά τα αίτια.

Πώς βλέπετε τη συνέχιση αυτού του αγώνα;

Νομίζω ότι είναι μια καλή παρακαταθήκη ανάμεσα σε άλλες, όπως ας πούμε, η άλλη μεγάλη απόφαση, η καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Χρειάζεται όλοι μας να σκεφτούμε ότι ενωμένοι και με επιμονή μπορούμε να επιτύχουμε περισσότερα πράγματα και να συναντηθούμε στα σημεία που μας ενώνουν: στην αντιμετώπιση της αστυνομικής βίας και της φασιστικής απειλής. Πρέπει να αντιδράσουμε, να δείξουμε αντανακλαστικά, πολίτες, συλλογικότητες, συνελεύσεις, κόμματα, πολιτικές οργανώσεις, όλοι.

Πώς σχολιάζεις το πρόσφατο χτύπημα της αντιφασιστικής κινητοποίησης στη Θεσσαλονίκη από την αστυνομία;

Η Χρυσή Αυγή είναι φασιστική οργάνωση και αποτελεί το σκοτεινό χέρι του συστήματος. Το σύστημα στηρίζει και αυτό τους σκοτεινούς υποστηριχτές του που το στηρίζουν. Αν κανείς μελετήσει την παρουσία της στο ελληνικό κοινοβούλιο, θα διαπιστώσει ότι η Χρυσή Αυγή υπερψήφιζε όλες τις αποφάσεις που στηρίζουν το κεφάλαιο και το σύστημα. Είναι το δεκανίκι τους. Γι’ αυτό χτυπάει τους αντιφασίστες. Και το χτύπημα στον Βασίλειο και στους αγωνιστές εκείνης της περιόδου είχε άμεση σύνδεση με το κεφάλαιο και το σύστημα που το εξυπηρετεί. Στις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στη Lafarge συμμετείχε έντονα και ενεργά ο Βασίλειος, ο οποίος για το σύστημα, τα τσιράκια του και τους εκφραστές του δεν ήταν παρά ένας πρώην χρήστης ναρκωτικών. Δεν δέχονταν πως ένα παιδί μπορούσε να ξεφύγει από την χρήση, να συμμετέχει σε κινητοποιήσεις και να μην το ελέγχουν. Σε όλες τις κινητοποιήσεις ήταν πάντα μπροστά. Και βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που έχει φάει ξύλο, αλλά εκείνη τη φορά είχε παραγίνει.

Εσείς σήμερα σε τι θα καλούσατε τον κόσμο;

Ο κόσμος να καταλάβει ότι όλα όσα γίνονται, τα μέτρα που παίρνονται, η λιτότητα, τώρα πια αφορούν τους πάντες, και κυρίως το μέλλον των παιδιών μας. Άρα λοιπόν ο καθένας οφείλει να ξεσηκωθεί. Να βγει στους δρόμους, να διεκδικήσει, να φωνάξει, να απαιτήσει και κυρίως να διασφαλίσει το μέλλον των παιδιών του. Όσο μας αφορά, ξέρω ότι ο αγώνας δεν έχει τελειώσει. Και δεν πρόκειται να το βάλουμε κάτω. Κι ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα. Όμως και όταν νικάμε, πάλι θα πολεμάμε.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 7-8 Νοεμβρίου 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Πηγή – Prin

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ Ή
ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΣΑΣ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣΕΛΚΥΣΤΙΚΑ ΠΑΚΕΤΑ ΓΙΑ 3 - 6 - 12 ΜΗΝΕΣinfo@aftoforo.com | www.aftoforo.com