Cyprus«Η κοινωνική πρόνοια δεν μπορεί από μόνη της να φέρει αποτελέσματα στα κοινωνικά προβλήματα της χώρας μας. Πρέπει να συμπορευτεί στενά και συστηματικά μαζί με την ψυχική υγεία», ανέφερε η Υφυπουργός, σημειώνοντας ότι και ο τομέας της ψυχικής υγείας στην Κύπρο έχει βιώσει τη δική του παραμέληση όσον αφορά τις παρεχόμενες υπηρεσίες.
Σε ομιλία της στην εκδήλωση με θέμα «Η ιστορική αναδρομή της κοινωνικής πρόνοιας στην Κύπρο», η οποία πραγματοποιήθηκε χθες Δευτέρα, η κ. Παύλου αναφέρθηκε στην εξέλιξη του συστήματος κοινωνικής προστασίας στην Κύπρο, από τις πρώτες μορφές αλληλοβοήθειας και φιλανθρωπικής προσφοράς μέχρι τη δημιουργία οργανωμένων κρατικών υπηρεσιών και του Υφυπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας.
Όπως ανέφερε, «οι σύγχρονες προκλήσεις μιας εξαιρετικά μεταβαλλόμενης κοινωνίας είναι πολλαπλές», προσθέτοντας ότι «τα δύο οφείλουν να συμβαδίσουν, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε σοβαρά και αυξανόμενα κοινωνικά προβλήματα, όπως είναι η χρήση ουσιών, η παραβατικότητα και η βία».
Κάνοντας ιστορική αναδρομή, η Υφυπουργός Πρόνοιας σημείωσε ότι η αφετηρία της κοινωνικής πρόνοιας στην Κύπρο βρίσκεται στην αλληλοβοήθεια, καθώς, πριν από τη δημιουργία κρατικών υπηρεσιών, η φροντίδα περνούσε μέσα από τις προσωπικές σχέσεις, την οικογένεια, τη γειτονιά, την κοινότητα και την Εκκλησία.
Αναφερόμενη στις πρώτες νομοθετικές παρεμβάσεις κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας, σημείωσε ότι θεσπίστηκαν ρυθμίσεις για τα αγαθοεργά ιδρύματα το 1925, την ψυχική υγεία το 1931 και τους ανήλικους παραβάτες το 1935.
Αναφορά έκανε και στη δεκαετία του 1950, όταν, όπως είπε, το 1952 δημιουργήθηκαν οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας και το 1953 εισήχθη σχέδιο δημόσιας βοήθειας, ενώ το 1957 εφαρμόστηκε το πρώτο Σχέδιο Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Σύμφωνα με την Υφυπουργό, μετά την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, οι υφιστάμενες υπηρεσίες αναπτύχθηκαν περαιτέρω, ενώ το 1964 η υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση επεκτάθηκε και στους αυτοτελώς εργαζομένους.
Η τουρκική εισβολή του 1974, συνέχισε, «ανέτρεψε βίαια την πορεία αυτή, δημιουργώντας πρωτοφανείς ανάγκες κοινωνικής στήριξης, καθώς χιλιάδες οικογένειες έχασαν τα σπίτια και τα εισοδήματά τους και βρέθηκαν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα».
Η κ. Παύλου αναφέρθηκε, επίσης, στον ρόλο του εθελοντισμού και του Παγκύπριου Συμβουλίου Ευημερίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1973 και αποτελεί σήμερα το Παγκύπριο Συντονιστικό Συμβούλιο Εθελοντισμού, σημειώνοντας ότι η νομοθετική κατοχύρωσή του το 1989 ενίσχυσε τον συντονιστικό του ρόλο.
Σημαντικό σταθμό στην εξέλιξη της κοινωνικής προστασίας αποτέλεσε, σύμφωνα με την Υφυπουργό, η εισαγωγή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος το 2014, επί υπουργίας της αείμνηστης Ζέτας Αιμιλιανίδου, ως μεταρρύθμιση για τη στήριξη ανθρώπων που δεν διέθεταν επαρκείς πόρους για την κάλυψη των βασικών τους αναγκών.
Το 2021 ιδρύθηκε το Υφυπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας, με στόχο τον καλύτερο συντονισμό και την αναβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών, ώστε η φροντίδα να ανταποκρίνεται αποτελεσματικότερα στις ανάγκες ατόμων, οικογενειών και κοινοτήτων.
Όπως ανέφερε η κ. Παύλου, το έργο του Υφυπουργείου επικεντρώνεται σε τρεις βασικούς πυλώνες και συγκεκριμένα την προστασία των παιδιών και τη στήριξη της οικογένειας, τη διασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης και κοινωνικής ένταξης των ευάλωτων ατόμων και των ατόμων τρίτης ηλικίας, καθώς και την προώθηση της ισότητας και της ανεξάρτητης διαβίωσης των ατόμων με αναπηρίες.
Σε ό,τι αφορά την προστασία των παιδιών, ανέφερε ότι σήμερα 400 παιδιά βρίσκονται υπό τη νομική φροντίδα της Διευθύντριας των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας. Από αυτά, τα 96 φιλοξενούνται σε κρατικές δομές, όπως παιδικές στέγες και εφηβικούς ξενώνες, ενώ τα υπόλοιπα βρίσκονται σε ανάδοχες οικογένειες, σημείωσε.
Για την τρίτη ηλικία, σημείωσε ότι πλέον υπάρχει Εθνική Στρατηγική για την Ενεργό Γήρανση, υπογραμμίζοντας ότι «μια κοινωνία κρίνεται και από τον τρόπο που φροντίζει τα ηλικιωμένα μέλη της».
Καταληκτικά, η Υφυπουργός υπογράμμισε ότι η πρόοδος στον τομέα της κοινωνικής προστασίας αποκτά ουσιαστική αξία όταν γίνεται αισθητή στην καθημερινότητα των πολιτών, όταν γνωρίζουν πού μπορούν να απευθυνθούν, βρίσκουν κάποιον να τους ακούσει και λαμβάνουν εγκαίρως την κατάλληλη στήριξη.
