Κύπρος«Όταν άκουσα τη λέξη καρκίνος φοβήθηκα» – Η συγκινητική εξομολόγηση της Ελένης και η ιστορία που έγινε τραγούδι
Πριν από έξι χρόνια, όταν γνωριστήκαμε με την Ελένη, είμασταν δύο φοιτήτριες που κάναμε τα πρώτα μας δειλά βήματα στον χώρο της δημοσιογραφίας, καθώς πραγματοποιούσαμε την πρακτική μας άσκηση. Μοιραζόμασταν όνειρα, προσδοκίες, και αγωνίες…
21 Νοεμβρίου 2026 · 08:07
Πριν από έξι χρόνια, όταν γνωριστήκαμε με την Ελένη, είμασταν δύο φοιτήτριες που κάναμε τα πρώτα μας δειλά βήματα στον χώρο της δημοσιογραφίας, καθώς πραγματοποιούσαμε την πρακτική μας άσκηση. Μοιραζόμασταν όνειρα, προσδοκίες, και αγωνίες για το μέλλον χωρίς να γνωρίζουμε πού θα μας οδηγούσε η ζωή.
Έξι χρόνια αργότερα, χρειάστηκε να κάνουμε μια συζήτηση πολύ διαφορετική από όσες θα μπορούσα να είχα φανταστεί τότε.
Η Ελένη μου εκμυστηρεύτηκε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της. Μια περιπέτεια υγείας που ξεκίνησε το 2024, από ένα μικρό εξόγκωμα στον λαιμό, μια τυχαία παρατήρηση μιας γιατρού και μια σειρά εξετάσεων που έφεραν στη ζωή της μια διάγνωση που κανείς δεν είναι ποτέ πραγματικά προετοιμασμένος να ακούσει.
Μου μίλησε για τη διάγνωση με τον καρκίνο, μίλησε ανοιχτά για το πρώτο σοκ, τον φόβο για το άγνωστο, τα χειρουργεία, τις θεραπείες και τις στιγμές που ένιωθε πως οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Μου εξομολογήθηκε τις νύχτες που ξυπνούσε και ξεσπούσε σε κλάματα, τις σκέψεις που την βασάνιζαν, αλλά και τις αγκαλιές που έγιναν το μεγαλύτερο καταφύγιο της.

Μου μίλησε για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της αλλά και για εκείνους από τους οποίους περίμενε να είναι παρόντες, αλλά τελικά απουσίασαν.
Ξεχωριστή θέση σε αυτή τη διαδρομή είχε ο σύντροφός της, ο Νέαρχος της, ο οποίος έγινε το στήριγμά της, το αποκούμπι της σε κάθε δύσκολο βήμα, σε κάθε στιγμή πού όλα έμοιαζαν γκρίζα και αβέβαια, εκείνος ήταν εκεί, να της κρατά το χέρι και να προχωρούν μαζί.

Η αγάπη και όσα έζησαν μαζί αποτέλεσαν, την έμπνευση για το τραγούδι «Έρωτας με Χημικά», μέσα από το οποίο ο Νέαρχος αφηγείται τη δική τους κοινή ιστορία, όσα έζησαν, όσα βίωσαν όλο αυτό το διάστημα, το άγνωστο που απλώθηκε μπροστά τους.
Μέσα από το τραγούδι φωτίζεται ταυτόχρονα και η πλευρά όσον ανθρώπων βρίσκονται δίπλα στον ασθενή. Γιατί μια σοβαρή ασθένεια δεν δοκιμάζει μόνο τον άνθρωπο που τη βιώνει, αλλά αγγίζει και όσους τον αγαπούν και στέκονται δίπλα του.
Δύο χρόνια μετά τη διάγνωση, έχοντας αφήσει πίσω της την περιπέτεια της υγείας της, η Ελένη Κοκκίνου, μοιράζεται την ιστορία της , θέλοντας να στείλει ένα μήνυμα δύναμης και αισιοδοξίας σε όσους περνούν τη δική τους δύσκολη δοκιμασία.
Μέσα από την ιστορία της η Ελένη, δεν ισχυρίζεται πως ο φόβος εξαφανίστηκε ούτε πως όλα όσα έζησε ξεχάστηκαν. Αντίθετα, μιλά με ειλικρίνεια για το αποτύπωμα που άφησε αυτή η εμπειρία μέσα της και για τον τρόπο με τον οποίο άλλαξε τις προτεραιότητές της και την αντίληψή της για τη ζωή.
«Μπορείς να φοβάσαι, να λυγίζεις και τελικά να προχωράς», μου είπε, στέλνοντας ίσως το πιο ουσιαστικό μήνυμα μέσα από τη δική της διαδρομή.
Όσο μου μιλούσε, κατάλαβα πώς η δύναμη δεν βρίσκεται πάντα στο να μένεις όρθιος, μερικές φορές βρίσκεται στο να επιτρέπεις στον αυτό σου να λυγίσει και να βρίσκεις ξανά τον δρόμο προς τη ζωή.
Μέσα από την ιστορία της, η Ελένη μας, υπενθυμίζει πόσο απρόβλεπτη μπορεί να γίνει η ζωή από τη μια στιγμή στην άλλη, πόσο εύκολα μπορούν να ανατραπούν όλα και πόσο πολύτιμα είναι τελικά όσα συχνά θεωρούμε αυτονόητα. Πάνω απ’ όλα, η υγεία μας και οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας, ουσιαστικά δίπλα μας.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι της Ελένης
«Το 2024, κατά καιρούς, είχα παρατηρήσει ότι ένιωθα μια μικρή ενόχληση στον λαιμό, σαν κρύωμα. Είχα επίσης μια μικρή δυσκολία στην κατάποση, καθώς και στην αναπνοή όταν ξάπλωνα με τρόπο που πίεζε την περιοχή του λαιμού μου. Δεν ήταν τόσο έντονα τα συμπτώματα, ούτε τα είχα συνδέσει μεταξύ τους, οπότε δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία», εξομολογείται.
Στη συνέχεια, επισκέφθηκε μια γιατρό για έναν τυπικό ιατρικό έλεγχο. Δεν μπορούσε, φυσικά, να φανταστεί πως ένα ραντεβού ρουτίνας και μια τυχαία παρατήρηση θα αποτελούσαν την αρχή μιας τόσο διαφορετικής και πρωτόγνωρης διαδρομής.

«Η γιατρός πρόσεξε ότι φαινόταν σαν να υπήρχε ένα εξόγκωμα στον λαιμό μου, το οποίο εγώ δεν είχα παρατηρήσει ποτέ. Να πω κάπου εδώ ότι την ευχαριστώ τόσο πολύ που νοιάστηκε και μου το ανέφερε, γιατί δεν ξέρω πότε θα το παρατηρούσα αν δεν ήταν εκείνη».
Η γιατρός την παρότρυνε να προχωρήσει σε υπερηχογράφημα, όπου διαπιστώθηκε η ύπαρξη ενός μεγάλου όζου στον θυρεοειδή.
«Στον υπέρηχο μου είπαν ότι έχω έναν “τεράστιο όζο” στον θυρεοειδή, γεγονός που με τρόμαξε πολύ. Δεν είχα ακούσει ποτέ για αυτό μέχρι τότε. Συμβουλεύτηκα διάφορους γιατρούς και όλα έδειχναν ότι επρόκειτο για καλοήθη όζο. Μάλιστα κάποιοι γιατροί μου έλεγαν ότι δεν χρειαζόταν να προχωρήσω σε χειρουργείο, αλλά μπορούσα απλά να το παρακολουθώ. Αποφάσισα όμως να προχωρήσω, σε χειρουργείο, κυρίως λόγω του μεγέθους του, και έτσι αφαιρέσαμε τον μισό θυρεοειδή».
«Η βιοψία μάς εξέπληξε δυσάρεστα»
Παρότι οι μέχρι τότε ενδείξεις έδειχναν πως ο όζος ήταν καλοήθης, τα αποτελέσματα της βιοψίας έφεραν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα, ένα αποτέλεσμα που όπως περιγράφει ούτε η ίδια ούτε ο γιατρός της περίμεναν.

«Η βιοψία μάς εξέπληξε δυσάρεστα, τόσο εμένα όσο και τον γιατρό μου, καθώς έδειξε πως τελικά επρόκειτο για κακοήθεια. Κι εκεί μου είπαν πως έπρεπε να μπω σε δεύτερο χειρουργείο για την αφαίρεση και του υπόλοιπου θυρεοειδούς και κάποιων λεμφαδένων, προληπτικά, καθώς και να προχωρήσω σε θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο», εξομολογείται.
«Στο άκουσμα της λέξης “καρκίνος” γέμισα με φόβο»
Υπάρχουν λέξεις που, όταν τις ακούς να αφορούν εσένα, αποκτούν ξαφνικά ένα εντελώς διαφορετικό βάρος, μία από αυτές ήταν η λέξη «καρκίνος».
«Στο άκουσμα της λέξης “καρκίνος” γέμισα με φόβο και αγωνία για τη συνέχεια, για το πώς και αν θα βγω από αυτό, αλλά και για το πόσο πρόκειται να αλλάξει η ζωή μου από τη μια στιγμή στην άλλη».
Όπως εξομολογείται η διάγνωση ήταν ένα σοκ, καθώς τίποτα από όσα είχαν προηγηθεί δεν την είχε προετοιμάσει για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

«Σοκαρίστηκα, καθώς δεν περιμέναμε ένα τέτοιο αποτέλεσμα, σύμφωνα με τις εξετάσεις που είχα κάνει, αλλά και την εικόνα που είχαμε στο χειρουργείο. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω».
Καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση του πρώτου σοκ διαδραμάτισε και η ενημέρωση από τον γιατρό της σχετικά με τις πολύ καλές πιθανότητες ίασης που παρουσιάζει ο καρκίνος του θυρεοειδούς.
«Ο γιατρός μου με ενημέρωσε για τις πολύ καλές πιθανότητες ίασης που έχει ο καρκίνος του θυρεοειδούς, κάτι το οποίο νομίζω πως έπαιξε αρκετό ρόλο στην αποβολή ενός μέρους του άγχους μου», αναφέρει.
«Ο άνθρωπός μου ήταν το στήριγμά μου»
Σε αυτή τη διαδρομή η Ελένη δεν ήταν ποτέ μόνη. Δίπλα της βρισκόταν ο σύντροφός της, ο Νέαρχος της, ο άνθρωπος της, που έγινε το σταθερό της στήριγμα στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν η αβεβαιότητα και ο φόβος έμοιαζαν να επισκιάζουν τα πάντα.
«Ευτυχώς είχα δίπλα μου τον σύντροφό μου και είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό. Είχα από την πρώτη στιγμή ένα στήριγμα δίπλα μου και αυτό είναι κάτι που εύχομαι να έχει κάθε άνθρωπος που ακούει μια δύσκολη διάγνωση ή βιώνει μια δύσκολη ασθένεια».

Η παρουσία του όπως εξομολογείται η Ελένη, δεν περιορίστηκε στις δύσκολες ιατρικές στιγμές. Ήταν εκεί στις επισκέψεις στους γιατρούς, στα χειρουργεία, στις θεραπείες, αλλά και στις πιο απλές στιγμές της καθημερινότητας, που πολλές φορές αποδεικνύονται οι πιο σημαντικές.
«Ο σύντροφός μου ήταν το σταθερό στήριγμά μου σε όλη αυτή τη διαδρομή, στις επισκέψεις στον γιατρό, στα χειρουργεία, στις θεραπείες και φυσικά στο σπίτι, τις στιγμές που λύγιζα και στις βόλτες που μας αποφόρτιζαν. Σίγουρα η όλη μου εμπειρία θα ήταν πολύ διαφορετική χωρίς εκείνον δίπλα μου»
«Είχα φυσικά δίπλα μου και την οικογένειά μου και κάποιους λίγους αλλά καλούς φίλους, που έβρισκαν πάντα τρόπους να μου δείχνουν ότι είναι εκεί για εμένα. Υπήρξαν φυσικά και άνθρωποι που περίμενα να είναι παρόντες, αλλά τελικά δεν ήταν. Ήταν κάτι που με απογοήτευσε αρκετά εκείνο το διάστημα, αλλά με βοήθησε να καταλάβω ποιοι όντως αξίζουν να είναι δίπλα μου».
Από τις στιγμές που έχουν χαραχτεί βαθιά στη μνήμη της είναι εκείνες που ο φόβος την έκανε να λυγίζει, αλλά υπήρχε πάντα μια αγκαλιά για να την κρατήσει, όπως συγκηνητικά εξομολογείται.
«Δεν θα ξεχάσω τις φορές που ξυπνούσα μέσα στο βράδυ, ξεσπούσα σε κλάματα και είχα πάντα μια ανοιχτή αγκαλιά να μου υπενθυμίζει ότι δεν είμαι μόνη. Σίγουρα, επίσης, εκείνα τα μηνύματα από φίλους και γνωστούς, που θυμούνταν τη μέρα του χειρουργείου ή κάποιο σημαντικό ραντεβού και μου έστελναν ένα όμορφο μήνυμα ή νοιάστηκαν να μάθουν πώς είμαι, είναι κάτι που εκτίμησα απεριόριστα».
Το πρώτο τηλεφώνημα μετά τη διάγνωση
Ανάμεσα στις πιο δύσκολες στιγμές της διάγνωσης ήταν εκείνη, κατά την οποία κλήθηκε να ανακοινώσεις στους ανθρώπους της τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Η Ελένη θυμάται ότι το πρώτο τηλεφώνημα που έκανε ήταν στους γονείς της. Προσπαθούσε, όπως εκμυστηρεύτηκε, να βρει τις σωστές λέξεις και να τους προστατεύσει από τον φόβο που η ίδια μόλις είχε αρχίσει να βιώνει.

«Το πρώτο τηλεφώνημα ήταν στους γονείς μου. Θυμάμαι ότι προσπαθούσα να επιλέξω προσεκτικά τις λέξεις μου, για να το κάνω όσο το δυνατόν λιγότερο επώδυνο και ανησυχητικό για αυτούς. Δυστυχώς, πέραν από τον ίδιο τον ασθενή, μια τέτοια ασθένεια επηρεάζει σίγουρα και τα κοντινά του άτομα, αφού κι εκείνα την περνούν με τον δικό τους τρόπο και αναπόφευκτα βιώνουν κι εκείνα το καθημερινό άγχος γύρω από την ασθένεια».
Η καθημερινότητα μετά τη διάγνωση
Παρά την ανατροπή που έφερε η διάγνωση, η Ελένη προσπάθησε να διατηρήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την καθημερινότητά της. Δεν ήθελε η ασθένεια να γίνει το μοναδικό πράγμα γύρω από το οποίο θα περιστρεφόταν η ζωή της.
«Δουλειά, πανεπιστήμιο, αλλά και χρόνος με τον σύντροφό μου και τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Προσπαθούσα όσο μπορούσα να διατηρώ τη ρουτίνα μου, να μην μένω πίσω από τα μαθήματά μου και να βρίσκω στιγμές μέσα στην ημέρα για να ξεχνιέμαι και να αποφορτίζομαι».
«Σκεφτόμουν αρνητικά σενάρια»
Οι πιο δύσκολες ημέρες, όπως εξομολογείται, ήταν εκείνες από τη στιγμή της διάγνωσης μέχρι και λίγο μετά το δεύτερο χειρουργείο.
Η αβεβαιότητα για το μέλλον την οδήγησε αρκετές φορές στην αναζήτηση πληροφοριών στο διαδίκτυο, κάτι που τελικά, αντί να την καθησυχάζει, συχνά ενίσχυε την αγωνία της, όπως εξομολογείται.
«Δεν θα κρύψω ότι έμπαινα στο τρυπάκι να ψάχνω στο internet πληροφορίες, να διαβάζω πράγματα που αντί να με καθησυχάζουν, ενίσχυαν ακόμη περισσότερο το άγχος μου. Και στα social media, ιδιαίτερα στο TikTok, άρχισαν να μου εμφανίζονται ιστορίες ανθρώπων που περνούσαν το ίδιο. Κάποιες από αυτές αφορούσαν πιο σπάνιες και δύσκολες περιπτώσεις, με όχι τόσο θετική έκβαση, γεγονός που με επηρέαζε ψυχολογικά και με έκανε να σκέφτομαι διάφορα αρνητικά σενάρια».
Ο μεγαλύτερος φόβος και η στιγμή που δεν θα ξεχάσει
Ο μεγαλύτερος φόβος της ήταν το ενδεχόμενο μιας μετάστασης ή άλλων σοβαρών επιπλοκών, όπως εκμυστηρεύτηκε. Ακόμη και όταν γνώριζε πως οι πιθανότητες ήταν με το μέρος της, δεν ήταν πάντα εύκολο να ελέγξει τις σκέψεις της.
«Η αλήθεια είναι πως όσο κι αν γνώριζα ότι οι πιθανότητες ήταν με το μέρος μου, δεν μπορούσα πάντα να ελέγξω αυτές τις σκέψεις», εξομολογείται.
Μια από τις πιο έντονες στιγμές που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη της ήταν όταν ξύπνησε μετά το δεύτερο χειρουργείο.
«Μια στιγμή που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ ήταν όταν ξύπνησα μετά το δεύτερο χειρουργείο. Εκείνη τη στιγμή έπαθα μια έντονη κρίση πανικού. Ήταν σαν να βρήκε επιτέλους διέξοδο όλη η ένταση και το άγχος που είχα συσσωρεύσει όλο αυτό το διάστημα».
«Έρωτας με Χημικά» – Ένα τραγούδι που αφηγείται την ιστορία τους
Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ιστορίας τους, ήταν όταν ο σύντροφος της αποτύπωσε όλα όσα έζησαν εκείνο το διάστημα μέσα από το τραγούδι με τίτλο «Έρωτας με Χημικά». Ένα τραγούδι που αφηγείται την ιστορία τους, την νέα τους καθημερινότητα που ήρθε να αλλάξει, μα εκείνους δεν τους άλλαξε, τους έκανε πιο δυνατούς, πιο δεμένους και πιο αγαπημένους από ποτέ.
Μέσα από το τραγούδι ο Νέαρχος, δεν αποτυπώνει μόνο την περιπέτεια υγείας αλλά και όσα βίωσε ο ίδιος ως άνθρωπος που στάθηκε δίπλα της σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή, φωτίζοντας έτσι και μια άλλη πτυχή, των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα στους ασθενής.
Όπως εξηγεί η ίδια, το τραγούδι δημιουργήθηκε λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας της, όταν είχαν πλέον ενημερωθεί πως ο κίνδυνος είχε ξεπεραστεί.
«Το τραγούδι ήρθε λίγους μήνες μετά από την ολοκλήρωση της θεραπείας μου και αφού μας είπαν πως ξέφυγα τον κίνδυνο. Εκείνη την περίοδο ο Νέαρχος είχε χάσει δύο θείους του από καρκίνο. Ήταν κάτι που τον άγγιξε και τον επηρέασε σίγουρα πολύ»
«Νομίζω πως μέσα από όλα αυτά γεννήθηκε η ανάγκη του να εκφράσει όσα είχε βιώσει και αισθανθεί μέσα από τη μουσική. Το “Έρωτας με Χημικά” διηγείται την ιστορία μας, αλλά περιλαμβάνει και στοιχεία από τις απώλειες που βίωσε ο ίδιος, καθώς και από το συναισθηματικό αποτύπωμα που αφήνει μια τέτοια εμπειρία στον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα στον ασθενή. Αυτή είναι μια πραγματικότητα για την οποία δεν μιλάμε τόσο συχνά, οπότε το τραγούδι δίνει φως και σε αυτή την κάπως πιο “αθέατη” πλευρά της ασθένειας, κάτι που βρήκα εξαιρετικά όμορφο και σημαντικό».
Ακούστε το τραγούδι
«Όταν το άκουσα, δάκρυσα»
Πώς ένιωσες όταν άκουσες για πρώτη φορά το τραγούδι; Την ρώτησα, και η απάντησή της ήταν γεμάτη συναίσθημα.
«Όταν το άκουσα, δάκρυσα. Ήταν σαν να έβλεπα όλο τον περασμένο χρόνο να περνάει ξανά από μπροστά μου. Οι στίχοι αναφέρονται σε πραγματικά γεγονότα και στιγμές που ζήσαμε, οπότε το να ακούω αυτή, τη δική μου ιστορία να γίνεται τραγούδι, έχοντας πλέον αφήσει αυτή την εμπειρία πίσω μου, ήταν έντονο συναισθηματικά»
«Ένιωσα συγκίνηση, αλλά και ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου, αφού είδα την ιστορία και από τη δική του πλευρά. Ένιωσα όμως και δυνατή, γιατί συνειδητοποίησα ξανά όσα πέρασα και ότι κατάφερα να τα ξεπεράσω, βλέποντάς τα πλέον από πιο μακριά», αναφέρει.
«Εκτίμησα περισσότερο όσα πραγματικά αξίζουν στη ζωή»
Κοιτάζοντας πίσω, τη ρώτησα τι θα έλεγε σήμερα στον εαυτό της, εκείνη την ημέρα που έμαθε τη διάγνωση. Τι θα ήθελε να ψιθυρίσει στην Ελένη που φοβόταν για το αύριο και δεν γνώριζε ακόμη πώς θα εξελισσόταν η ζωή της.
«Θα μου έλεγα ότι είμαι πιο δυνατή από όσο νομίζω και ότι μπορώ και θα τα καταφέρω», μου απάντησε
«Θα μου έλεγα ότι όντως όλα θα πάνε καλά, ότι δεν θα αλλάξει η ζωή μου, ότι τίποτα δεν χάλασε. Ότι θα μάθω πολλά μέσα από αυτή την εμπειρία και πως, τελικά, θα βγω από αυτή πιο δυνατή, εκτιμώντας περισσότερο όσα πραγματικά αξίζουν στη ζωή».
Η περιπέτεια της υγείας της την άλλαξε. Όχι απαραίτητα με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς, αλλά μέσα από μια βαθύτερη συνειδητοποίηση για την ίδια τη ζωή και τις προτεραιότητές της.
«Παραδόξως, αισθάνομαι πιο δυνατή, γιατί μου έχω αποδείξει ότι μπορώ να προχωρήσω εκεί που το μυαλό μου έλεγε ότι δεν μπορώ. Έχω σίγουρα απομυθοποιήσει πολλά πράγματα και έχω συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα και απρόβλεπτα μπορεί να αλλάξει ή και να τελειώσει η ζωή, οπότε έχω αλλάξει αρκετά τις προτεραιότητές μου, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο βλέπω πλέον κάποια πράγματα».
«Κουβαλάω ακόμα μέσα μου φόβο και σκέψεις»
Το γεγονός ότι η Ελένη έχει αφήσει πίσω της την περιπέτεια της υγείας της δεν σημαίνει πως όλα όσα έζησε έχουν πάψει να την επηρεάζουν. Η ίδια δεν προσπαθεί να παρουσιάσει μια εικόνα απόλυτης δύναμης, ούτε να κρύψει πως κάποιες σκέψεις εξακολουθούν να υπάρχουν.
«Βέβαια, δεν μπορώ να κρύψω ότι αυτή η εμπειρία άφησε και το αποτύπωμά της μέσα μου. Κουβαλάω ακόμα μέσα μου φόβο και σκέψεις, κατά καιρούς, τις οποίες ακόμη προσπαθώ να διαχειριστώ, καθώς προχωρώ μπροστά».
Ίσως, τελικά, αυτή να είναι και μία από τις πιο ανθρώπινες πλευρές της ιστορίας της, πως η δύναμη δεν σημαίνει ότι δεν φοβάσαι, ούτε ότι πρέπει να ξεχάσεις όσα πέρασες. Σημαίνει ότι μαθαίνεις να συνεχίζεις, ακόμη κι όταν κάποια συναισθήματα παραμένουν.
«Να φροντίζουμε τους εαυτούς μας και να αγκαλιάζουμε σφιχτά τους ανθρώπους μας»
Η Ελένη έστειλε το δικό της ηχηρό μήνυμα μέσα από όσα έζησε. Ένα μήνυμα προς όσους περνούν μια δύσκολη περίοδο, αλλά και προς όλους συχνά αναβάλλουν όσα έχουν πραγματική σημασία.
«Αν έστελνα ένα μήνυμα μέσα από την ιστορία μου, θα ήθελα να είναι ότι είμαστε πιο δυνατοί απ’ ό,τι μας αφήνει το μυαλό μας να πιστέψουμε κάποιες φορές. Πράγματα που μπορεί να μας φαίνονται τεράστια, γίνονται τελικά πιο διαχειρίσιμα κάνοντας μικρά βήματα, με λίγο θάρρος, ακόμη κι εκεί που νιώθουμε πως δεν έχουμε».
Η συμβουλή της είναι απλή, αλλά ίσως πιο πολύτιμη από ποτέ, «Να φροντίζουμε τους εαυτούς μας, να κάνουμε τακτικά τους ελέγχους μας και να αγκαλιάζουμε σφιχτά τους ανθρώπους μας. Να μην πιστεύουμε ότι πρέπει πάντοτε να είμαστε δυνατοί για να τα καταφέρουμε. Ο φόβος, δυστυχώς, είναι μέρος της πορείας. Μπορείς όμως να φοβάσαι, να λυγίζεις και τελικά να προχωράς. Κι εκεί αντιλαμβάνεσαι τη δύναμη που κουβαλάς μέσα σου».
«Να εκτιμάμε την υγεία μας, να εκτιμάμε ότι κάθε μέρα μάς δίνεται άλλη μια ευκαιρία να ζήσουμε και να μην ξεχνάμε όσα όντως έχουν σημασία, όσο κυνηγάμε τα πιο “μεγάλα” σε αυτή τη ζωή».
Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο δυνατό μήνυμα. Ότι η ζωή δεν χρειάζεται να περιμένει μια δύσκολη διάγνωση για να μας θυμίσει πόσο πολύτιμη είναι. Ότι η αγάπη, οι άνθρωποι που μένουν, οι μικρές καθημερινές στιγμές και η υγεία μας αξίζουν την προσοχή και τη φροντίδα μας καθημερινά.
Ακόμη κι όταν μια διαδρομή σε κάνει να λυγίσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσε η δύναμή σου. Μερικές φορές, σημαίνει πως μόλις ανακάλυψες πόση δύναμη έκρυβες μέσα σου, χωρίς να το γνωρίζεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Όταν άκουσα τη λέξη καρκίνος φοβήθηκα» – Η συγκινητική εξομολόγηση της Ελένης και η ιστορία που έγινε τραγούδι
Πανικός τα ξημερώματα από φωτιά σε νυχτερινό κέντρο: 50 θαμώνες παγιδεύτηκαν από τους καπνούς – Άνδρας υπέστη εγκαύματα
Διέρρευσε υγραέριο από κύλινδρο 200 κιλών σε εγκαταλειμμένο κτίριο – Επιχείρηση της Πυροσβεστικής στη Λάρνακα
Τα Χριστουγεννιάτικα χωριά κάνουν πρεμιέρα – Εννέα προορισμοί γεμίζουν φως, μουσική και γιορτινή μαγεία την Κύπρο
ΔΕΠΥ: Οι ενήλικες που ζουν για χρόνια χωρίς διάγνωση – Τα σημάδια που περνούν απαρατήρητα
Οδηγοί Προσοχή: Κλειστό για ώρες τμήμα του αυτοκινητοδρόμου για αναπαράσταση θανατηφόρου – Δείτε σε ποιο σημείο
Πηγή – ThemaOnline










