Η κατάθεση της Κατερίνας Αντωνοπούλου, η οποία επέβαινε στο Β2 βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας των Τεμπών υπήρξε συγκλονιστική και μάλιστα τόσο που η πρόεδρος του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας την ευχαρίστησε για την κατάθεση της αλλά και για όσα έκανε εκείνη τη μέρα.

Η Κατερίνα Αντωνοπούλου ήταν μία από εκείνους που βοήθησαν αρκετούς ανθρώπους εκείνο το βράδυ.

«Άνοιξαν – είπε στην κατάθεσή της – οι πύλες της κόλασης εκείνο το βράδυ. Είμαστε θύματα μιας ψευδούς ασφάλειας των μεταφορικών μέσων που εντέλει μας δολοφονούν. Αυτό το έγκλημα ήταν αναμενόμενο.

Η ζωή μου από εκείνο το βράδυ χωρίζεται στο πριν και στο μετά. Η Κατερίνα η οποία γνώριζα είναι νεκρή και δεν υπάρχει πλέον, και πρέπει να ζω καθημερινά με τη σοβαρότητα της διαταραχής, δυσκολεύομαι να κάνω ακόμα και τα πιο απλά καθημερινά πράγματα.

Το δύσκολο είναι να γνωρίζω πως δεν μπορούσα να βοηθήσω παραπάνω και να κάνω κάτι περαιτέρω κι είναι κάτι που θα πρέπει να ζω με αυτό μια ζωή… να γνωρίζω ότι δυστυχώς κάποιοι άλλοι συνεπιβάτες μου δεν ήταν τόσο τυχεροί όσο εγώ».

«Η ίδια η ψυχραιμία μου ήταν που με βοήθησε να δώσω πρώτες βοήθειες σε πολυτραυματίες, με τη βοήθεια δύο αξιωματικών του πολεμικού ναυτικού.

Προσπαθούσα να βοηθήσω τους πολυτραυματίες να κρατήσουν τις αισθήσεις τους.

Όταν έφτασαν τα ασθενοφόρα και πήραν τους τραυματίες με άφησαν μόνη μου, καθώς νόμιζαν ότι δεν ήμουν τραυματισμένη. Ένας αστυνομικός αντιλήφθηκε ότι τραυματίστηκα. Στο νοσοκομείο άργησαν να μου δώσουν βοήθεια, νόμιζαν ότι δεν ήμουν τραυματίας του τρένου».

Συγκλονιστική υπήρξε και η συνέχεια της κατάθεσης της 22χρονης Κατερίνας Αντωνοπούλου.

«Καθόλη τη διάρκεια της διαδρομής συνομίλησα και γέλασα με ανθρώπους που μετά έχασαν τη ζωή τους», είπε, σημειώνοντας πως συνομίλησε μεταξύ άλλων, με την Εριέτα Μόλχο, την Αφροδίτη Τσιώμα, τη Φραντσέσκα Μπέζα, τη Μάρθη Ψαροπούλου, την Αγάπη Τσακλίδου.

Συνεχίζοντας την κατάθεσή της τόνισε: «Το βαγόνι πέταξε στον αέρα και έπεσε με φόρα στο έδαφος. Επικρατούσε το απόλυτο χάος. Ήμασταν όλοι τρομαγμένοι. Το βαγόνι ήταν σε μεγάλη απόσταση από το έδαφος. Είπα στους συνεπιβάτες μου να πηδήξουν γιατί ο καπνός είχε αρχίσει να γεμίζει το κουπέ μας».

Η Κατερίνα ταξίδευε με το γάτο της, τον οποίο έχασε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Κατέβηκε τελευταία από το βαγόνι.

«Άκουσα φωνές που καλούσαν σε βοήθεια. Η φωτιά ήταν πολύ δυνατή, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να βοηθήσω να απεγκλωβιστούν. Βγήκα τελευταία από το βαγόνι και πήδηξα στο έδαφος. Έξω από το βαγόνι το χάος ήταν ακόμα μεγαλύτερο».

«Βγάλτε μας, έχουμε εγκλωβιστεί, θα πεθάνουμε»
Η Εύη Τσάπαρη ήταν επιβάτης στο βαγόνι Β3. Ήταν μία από τις επιζώσες της τραγωδίας που μίλησε στο αφιέρωμα με αφορμή τη συμπλήρωση 3 ετών από το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα. Κατέθεσε σήμερα ενώπιον του δικαστηρίου, περιέγραψε την κόλαση που έζησε εκείνη τη μέρα, τη φωτιά, τα εγκαύματα που υπέστη, τον αγώνα που δίνει και η ίδια όπως και οι περισσότεροι επιζώντες να ξεφύγουν από εκείνες τις εικόνες, τις μυρωδιές, τον αγώνα να ξεφύγουν από τον ίδιο το θάνατο που έζησαν.

«Έσπασαν τα τζάμια, μπήκε μέσα καπνός και σκόνη, έκλεισαν όλα τα φώτα. Μετά αρχίσαμε να ακούμε κόσμο να φωνάζει “βοήθεια, βγάλτε μας, έχουμε εγκλωβιστεί, τι γίνεται, θα πεθάνουμε”. Νόμιζα ότι ήμουν στη θέση μου, όταν άνοιξα τα μάτια μου είδα ότι είχα βρεθεί στο πάτωμα. Είχε εγκλωβιστεί το χέρι μου ανάμεσα στη θέση και στο τοίχωμα. Δεν μπορούσα να διακρίνω κανέναν από τον καπνό. Αυτό το “βοήθεια”, νομίζω δε θα σβηστεί ποτέ από το μυαλό μου. Μόλις βγήκα από το βαγόνι άκουσα μια μαμά να φωνάζει ότι το παιδί της είναι ανοσοκατεσταλμένο κι αν πάθει κάτι τώρα θα πεθάνει. Άνθρωποι φώναζαν βοήθεια.

Ενώ ήμουν στο λεωφορείο που μας πήρε από το σημείο η μαμά μου με ρωτούσε για ονόματα ανθρώπων που ήταν μέσα στο τρένο, έπαθα υστερία». Η Εύη ανέβηκε στο λεωφορείο για Θεσσαλονίκη ούσα τραυματισμένη. Η πλάτη της ήταν σχεδόν «ανοιχτή» όταν έφτασε στο ΑΧΕΠΑ στη Θεσσαλονίκη όπου και νοσηλεύτηκε.