Ακροδεξιοί μύθοι και κοινωνικά αδιέξοδα

Φάκελος: Σχολεία και φασισμός

Διαρκής είναι η προσπάθεια της ακροδεξιάς και των φασιστικών ομάδων να αποκτήσουν πρόσβαση στον μαθητικό πληθυσμό. Το τελευταίο διάστημα έχει ενταθεί, όχι μόνο με προπαγάνδα, αλλά και με επιθέσεις. Το Πριν ανοίγει τη συζήτηση για το πώς, το γιατί και κυρίως για την αναγκαία αντιφασιστική απάντηση.

Γιώργος Κρεασίδης

Καθώς είναι πλέον ορατή η επίδραση της ακροδεξιάς στα σχολεία, η αναζήτηση της αιτίας θα πρέπει να γίνει με κοινωνικούς όρους. Δεν είναι απλά αποτέλεσμα μιας πετυχημένης καμπάνιας, μιας οργανωμένης επιχείρησης παρακρατικών ομάδων με στηρίγματα και πόρους ή του υλικού που κυκλοφορεί μέσω διαδικτύου. Ασφαλώς και έχουν τη συμβολή τους όλα αυτά, αλλά οι ολοκληρωμένες απαντήσεις θα βρεθούν με όρους κοινωνίας. Η παρατεταμένη κρίση που τσακίζει οικονομικά τα λαϊκά στρώματα και αφήνει κοινωνικά συντρίμμια, οι συνέπειες της καραντίνας την περίοδο της πανδημίας του Covid-19, οι απειλές του πολέμου και της οικολογικής καταστροφής, έχουν φέρει στο προσκήνιο μιας σειρά από αντιδραστικά ιδεολογήματα. Η φιλοπόλεμη και αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, ο θεσμικός αντικομμουνισμός, η συστηματική κατασυκοφάντηση του συνδικαλισμού και μαζί του της συλλογικής δράσης, που στη μαθητική και φοιτητική νεολαία έχει ουσιαστικά ποινικοποιηθεί, έχουν μετατρέψει σε «κανονικές» μια σειρά από αντιλήψεις που στις αρχές του αιώνα καταγράφονταν σαν ακροδεξιές. Η σημερινή γενιά μαθητών βλέπει τα ρατσιστικά παραληρήματα του Πλεύρη σαν κρατικές διαφημίσεις στην τηλεόραση και όχι σαν τον ακραίο λόγο του ΛΑΟΣ.

Στα σχολεία των λαϊκών στρωμάτων υπάρχει οργή και θυμός από την έλλειψη προοπτικών και τον στενό ορίζοντα για το μέλλον

Καταλυτική σημασία έχει το γεγονός ότι στην κοινωνία είναι έντονη η αίσθηση της απουσίας ενός εναλλακτικού οράματος, η προσδοκία για μια άλλη προοπτική, πέρα από αυτό που ζούμε γύρω μας. Στα σχολεία των λαϊκών στρωμάτων υπάρχει οργή και θυμός από την έλλειψη προοπτικών και τον στενό ορίζοντα για το μέλλον. Η οικογένεια σαν στήριγμα περνάει βαθιά κρίση λόγω της φτώχειας και των ατέλειωτων ωρών της δουλειάς, όταν δεν καταρρέει κάτω από το βάρος πιέσεων που μετατρέπονται σε προσωπικά αδιέξοδα και διαλυμένες σχέσεις. Σε μικροαστικές περιοχές και στα μεσοστρώματα είναι έντονη η παρουσία νεοσυντηρητικών αντιλήψεων που μέσα από την «αριστεία» και την πλειοδοσία υπέρ των ανισοτήτων, βλέπουν την υπεράσπιση της θέσης τους από τον κίνδυνο της κοινωνικής υποβάθμισης. Ο ατομισμός και η κανονικοποίηση της βίας έρχονται σε αυτό το περιβάλλον.

Σε αυτό το τοπίο έρχεται να προστεθεί και η βαθιά κρίση του σχολείου. Η συνεχής υποβάθμισή του δεν κρύβεται και δείχνει την κρατική αδιαφορία για τη νεολαία και τη δικαιώματά της. «Να κάνουμε κάθε μέρα το σχολείο καλύτερο», έλεγε η υπουργός Παιδείας Σ. Ζαχαράκη στο μήνυμά της για την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς. Δυο μήνες μετά ανακοινώνει ότι έρχεται η Γ’ φάση αναπληρωτών μετά τις 15/11. Δηλαδή η κάλυψη των πάγιων αναγκών σε εκπαιδευτικό προσωπικό δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα χρειαστούν και νέες φάσεις. Η έλλειψη εκπαιδευτικών και τα κενά, τα πολυπληθή τμήματα, τα παρωχημένα βιβλία που δεν αντιστοιχούν με το σήμερα, τα παλιά κτίρια και υποδομές που τροφοδοτούν με ειδήσεις για ταβάνια που πέφτουν και αίθουσες που πλημμυρίζουν, είναι πλευρές της υποβάθμισης. Μαζί με την απαξίωση των ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών, της ειδικής αγωγής, της ενισχυτικής διδασκαλίας, της εκπαίδευσης των εργαζόμενων μαθητών, των προσφυγόπουλων. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί το σκληρό πρόσωπο των εξεταστικών μηχανισμών, της Τράπεζας Θεμάτων και της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, που οδηγούν σε αποκλεισμούς από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, την ώρα που η ιδιωτικοποίηση χαρίζει πτυχία σε όποιον διαθέτει τα δίδακτρα.

Ο αυταρχικός άνεμος που πνέει στην εκπαίδευση μαζί με την κατασταλτική αντιμετώπιση κάθε σκιρτήματος των μαθητών, πιέζει τους εκπαιδευτικούς, κυρίως μέσα από την αξιολόγηση που επιχειρείται να παγιωθεί, αλλά συναντά αντιστάσεις, να είναι διεκπεραιωτικοί, να κυνηγούν την ύλη, να προσπερνούν τους μαθητές που δεν μπορούν ή δεν εμπνέονται μέσα στο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί η επίδραση του αδιεξόδου στην εποχή μας μιας κοινωνικής νοοτροπίας που απαξίωνε έτσι και αλλιώς τη γνώση και αποθέωνε το «χαρτί», το απολυτήριο ή το πτυχίο, όταν σήμερα αυτό δεν μπορεί να εξασφαλίσει κάτι για το μέλλον.

Οι μαθητές σε μεγάλο βαθμό δεν βλέπουν στον σκοπό της εκπαιδευτικής διαδικασίας κάτι που μπορούν να αγκαλιάσουν, ούτε αναγνωρίζουν σε αυτόν τα δικά τους χαρακτηριστικά, προβλήματα και αγωνίες. Αυτό το πλαίσιο έρχεται να λειτουργήσει σαν ένα δηλητηριώδες περιβάλλον που ευνοεί τον κούφιο αντισυστημισμό της ακροδεξιάς.

Η διεκδίκηση των όρων για μια εκπαίδευση που βάζει μπροστά το δικαίωμα αντί της αξιολόγησης, την ισότητα αντί της αριστείας, με ξεχωριστή μέριμνα για τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, μορφωτική στη στόχευση, βαθιά δημοκρατική στην καθημερινότητα, είναι κομμάτι της λύσης απέναντι στη φασιστική απειλή στα σχολεία και τη νέα γενιά. Μαζί φυσικά με έναν θαρραλέο αντιφασιστικό λόγο που δεν υποκύπτει στην τρομοκρατία, δεν εξωραΐζει, δεν συγκαλύπτει. Μακριά από κάθε ελιτισμό και δεμένη με τις λαϊκές αγωνίες, με άσβεστη την ιστορική μνήμη, με τη δύναμη της αλληλεγγύης και του συλλογικού αγώνα, αυτή η μάχη θα δοθεί για να είναι νικηφόρα.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 7-8 Νοεμβρίου

Πηγή – Prin

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy