42 χλμ στην Αθήνα, 203 εκατ. χρέη στη Θεσσαλονίκη, Maestro τέλος και η πρώτη γυναίκα στο τιμόνι της Balenciaga

Τρέχετε; Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Γιατί αυτό το Σαββατοκύριακο έτρεχε όλη η Αθήνα. Και όσοι δεν έτρεχαν, ήταν εκεί να πανηγυρίσουν για κάποιον που έτρεχε.

Χθες έγινε ο 43ος Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας και συνέβη πάλι αυτό το περίεργο πράγμα που συμβαίνει κάθε χρόνο: για λίγες ώρες μια πόλη που υπό κανονικές συνθήκες κορνάρει αν αργήσεις μισό δευτερόλεπτο να ξεκινήσεις στο πράσινο, στάθηκε στην άκρη του δρόμου και χειροκροτούσε αγνώστους.

Μου αρέσει αυτή η Αθήνα.

Ο Αιθίοπας Μαναζότ Σιγιούμ Ταφέρι τερμάτισε πρώτος σε 2 ώρες, 10 λεπτά και 3 δευτερόλεπτα, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ της διοργάνωσης. Δύο ώρες και δέκα λεπτά. Εγώ τόσο κάνω για 10χλμ με το αυτοκίνητο Δευτέρα πρωί στην Εθνική Αθηνών-Λαμίας.

Βέβαια, ο Μαραθώνιος δεν είναι μόνο ο πρώτος που τερματίζει. Είναι ο άνθρωπος που τρέχει πέντε ώρες. Αυτός που κάποια στιγμή περπατάει αλλά συνεχίζει. Εκείνος που στο 35ο χιλιόμετρο έχει μετανιώσει για κάθε απόφαση που τον οδήγησε ως εκεί και παρ’ όλα αυτά προχωράει. Οι άνθρωποι που περιμένουν στο Καλλιμάρμαρο έναν συγκεκριμένο δρομέα για όσο χρειαστεί.

Κάθε χρόνο βλέπω τις φωτογραφίες από τον τερματισμό και κάθε χρόνο σκέφτομαι «του χρόνου». Δεν ξέρω αν θα έρθει ποτέ αυτό το «του χρόνου». Χαίρομαι και θαυμάζω όμως όσους το κάνουν είτε μια φορά είτε κάθε χρόνο.

Θεσσαλονίκη: 203 εκατ. ευρώ χρέη, «αχυράνθρωποι» και εταιρείες-φαντάσματα

Στη Θεσσαλονίκη πάλι, τρέχουν για άλλους λόγους. Αν δεν ακούσατε για το τεράστιο κύκλωμα φοροδιαφυγής στη Θεσσαλονίκη, να πούμε ότι η ιστορία είναι εντυπωσιακή ακόμη και για τα ελληνικά δεδομένα.

Η έρευνα αφορά ένα δίκτυο εταιρειών-φαντασμάτων και «αχυρανθρώπων» στον χώρο της εστίασης και της νυχτερινής διασκέδασης. Περισσότερες από 2.000 επιχειρήσεις, περίπου 1.300 «αχυράνθρωποι», εκατοντάδες υποκρυπτόμενα πρόσωπα, χιλιάδες ΑΦΜ και εκατοντάδες σημεία επιχειρηματικής δραστηριότητας στη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική και αλλού.

Συνολικά χρέη; Πάνω από 203 εκατομμύρια ευρώ.

Ξέρω ότι δεν βλεφάρισες γιατί τα ακούς συχνά αυτά. Το να αναζητούν ανθρώπους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως διαχειριστές των εταιρειών και φέρεται να έφταναν ακόμη και έξω από νοσοκομεία για να προσεγγίσουν ευάλωτους ανθρώπους προσφέροντάς τους μικρά ποσά για να εμφανιστούν ως διαχειριστές, όμως; Το ακούς συχνά;

Οι εταιρείες συσσώρευαν χρέη, έκλειναν και η δραστηριότητα συνεχιζόταν αλλού. Δικηγόρος συλληφθέντων δήλωσε ότι, όταν αποκαλυφθούν τα ονόματα των εμπλεκομένων, «θα γκρεμιστεί η νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης».

Μα δεν έχει μείνει και τίποτα όρθιο καλέ μου. Μέχρι τις εκλογές, οι μισοί θα είναι φυλακή για φοροδιαφυγή και οι άλλοι μισοί ταμείο ανεργίας. Σαν νέα σειρά του Netflix έχει γίνει η ελληνική επικαιρότητα τον τελευταίο μήνα.

Εγώ μέχρι σήμερα νόμιζα ότι το πιο περίπλοκο πράγμα στη νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης ήταν να βρεις τραπέζι Σάββατο βράδυ. Τελικά ήταν τα ΑΦΜ.

Δήμητρα Καραγκιαούρη: Η 29χρονη Ελληνίδα οδοντίατρος στο Forbes 30 Under 30

Συμβαίνουν και ευχάριστα πράγματα στη Θεσσαλονίκη, όμως. Όπως η Δήμητρα Καραγκιαούρη. Είναι 29 ετών, οδοντίατρος και ερευνήτρια στην Αναγεννητική Οδοντιατρική και είναι ένα από τα πρόσωπα που μπήκαν στην ελληνική λίστα Forbes 30 Under 30 2027, στην κατηγορία Υγεία & Βιοτεχνολογία.

Το πιο ενδιαφέρον, βέβαια, δεν είναι η λίστα. Είναι η έρευνά της. Η Καραγκιαούρη ερευνά πώς τα κύτταρα μπορούν να αποκτήσουν μια νέα «αποστολή» και να βοηθήσουν στην αναγέννηση του νεύρου ενός κατεστραμμένου δοντιού. Ο στόχος είναι, αντί να αντικαθιστούμε τον κατεστραμμένο ιστό μόνο με τεχνητά υλικά, να μπορούμε κάποια στιγμή να τον αναγεννούμε, ώστε το δόντι να παραμένει ζωντανό.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που μου αρέσει πολύ. Όλη αυτή η έρευνα γίνεται εδώ. Στη Θεσσαλονίκη. Όχι στο Λονδίνο, όχι στη Βοστώνη, όχι σε κάποιο εργαστήριο που θα μας έκανε να πούμε για ακόμη μία φορά «τα ελληνικά μυαλά διαπρέπουν στο εξωτερικό». Στη Θεσσαλονίκη.

Η ίδια έχει ξεκινήσει διδακτορική έρευνα στην Ενδοδοντία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, συνδυάζοντας την έρευνα με την κλινική πράξη.

Πάντα υπάρχει και ένα «αλλά» και αυτό είναι ότι η έρευνα χρειάζεται χρηματοδότηση. Χρειάζεται επενδύσεις. Χρειάζεται εργαστήρια και ανθρώπους που μπορούν να δουλεύουν χωρίς να αναρωτιούνται διαρκώς από πού θα βρεθούν τα χρήματα για το επόμενο βήμα. Στο σχετικό ρεπορτάζ, άνθρωποι του χώρου της βιοτεχνολογίας επισημαίνουν ακριβώς αυτό: ότι το επιστημονικό δυναμικό υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά η χρηματοδότηση παραμένει κρίσιμο ζήτημα.

Και η ίδια η Καραγκιαούρη είπε κάτι που επίσης αξίζει να κρατήσουμε: όταν βλέπουμε μια τέτοια διάκριση, βλέπουμε την κορυφή του παγόβουνου. Δεν βλέπουμε τις θυσίες που έχουν προηγηθεί.

Ούτε η ίδια, πάντως, αντιμετωπίζει το Forbes σαν τερματισμό. Το βλέπει περισσότερο σαν κίνητρο για το τι θα έχει καταφέρει σε δέκα χρόνια.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Martine Rose: Η πρώτη γυναίκα στο τιμόνι της Balenciaga μετά από 109 χρόνια

Μιλώντας για γυναίκες που ξεχωρίζουν, πάμε στη Martine Rose.

Η Βρετανίδα σχεδιάστρια αναλαμβάνει Creative Director της Balenciaga και γίνεται η πρώτη γυναίκα στην ιστορία του οίκου που φτάνει σε αυτή τη θέση. Μετά από 109 χρόνια.

Τόσο χρειάστηκε για να καθίσει γυναίκα στην καρέκλα του Creative Director ενός από τους μεγαλύτερους οίκους μόδας στον κόσμο.

Και δεν πρόκειται για κάποια ασφαλή, αναμενόμενη επιλογή. Η Rose έχει το δικό της label από το 2007, έχτισε μεγάλο μέρος της ταυτότητάς της μέσα από subcultures, μουσική και streetwear και έχει παίξει σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο άλλαξε το σύγχρονο menswear. Έχει μάλιστα ήδη περάσει από την Balenciaga, δουλεύοντας ως consultant την περίοδο του Demna.

Οπότε ναι. 109 χρόνια αργότερα, μια γυναίκα αναλαμβάνει επιτέλους τα δημιουργικά ηνία της Balenciaga. Δεν θα πω «κάλλιο αργά παρά ποτέ». 109 χρόνια είναι πάρα πολύ αργά.

Παιδικό & Εφηβικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας: «Κοίτα με»

Και μιας και μιλάμε για πράγματα που αξίζουν λίγο περισσότερο χώρο, σήμερα ξεκινά το 9ο Παιδικό & Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας.

Το φετινό του μότο είναι «Κοίτα με» και η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά τα κοιτάμε συνέχεια, τα βλέπουμε όμως;

Το Φεστιβάλ απευθύνεται σε παιδιά και εφήβους, με σχολικές προβολές μέσα στην εβδομάδα και οικογενειακό πρόγραμμα το επόμενο Σαββατοκύριακο. Και φέτος στις Υπέροχες μιλήσαμε με τρεις ανθρώπους που ξέρουν πολύ καλά γιατί έχει σημασία τι ιστορίες δείχνουμε στα παιδιά.

Η εμπνεύστρια και διευθύντρια του Φεστιβάλ, Καλλιόπη Χαραλάμπους Κριέφ, μας είπε κάτι που αξίζει να κρατήσουμε: το σημαντικό σε μια ταινία που απευθύνεται σε παιδιά είναι να μην τους κάνει κήρυγμα.

Μιλήσαμε επίσης με τη σκηνοθέτιδα Μυρσίνη Αριστείδου, που το έθεσε κάπως αλλιώς: δεν ξέρει αν μια ταινία μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου, «σίγουρα όμως ανοίγει μια πόρτα».

Και ο σκηνοθέτης Λουκάς Παλαιοκρασάς, που συμμετέχει στο Φεστιβάλ με το ντοκιμαντέρ Bugboy, μας μίλησε για έναν έφηβο που δυσκολεύεται να βρει τη θέση του ανάμεσα στους συνομηλίκους του και βρίσκει καταφύγιο στον κόσμο των εντόμων. Η ταινία του έχει ήδη ξεκινήσει το διεθνές ταξίδι της και βρίσκεται στη shortlist των 15 ντοκιμαντέρ που διεκδικούν μια θέση στις υποψηφιότητες των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου.

Αλλά αυτό που μου έμεινε περισσότερο από τη συνέντευξή του ήταν κάτι πολύ απλούστερο: «Μια μικρή πράξη ενδιαφέροντος ή αποδοχής μπορεί να σημαίνει πάρα πολλά για κάποιον». Και κάπως έτσι οι τρεις συζητήσεις καταλήγουν, χωρίς να το προσπαθούν ιδιαίτερα, περίπου στο ίδιο σημείο. Να κοιτάμε λίγο περισσότερο. Να ακούμε λίγο περισσότερο.

Και να μην αντιμετωπίζουμε τα παιδιά και τους εφήβους σαν ένα κοινό στο οποίο πρέπει συνεχώς να εξηγούμε τον κόσμο, αλλά σαν ανθρώπους που μπορούν να τον παρατηρήσουν, να τον αισθανθούν και να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει και το «Κοίτα με». Όχι απλώς να κοιτάξεις. Να δεις.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Χριστόφορος Παπακαλιάτης: Τέλος το Maestro, επιστροφή στον κινηματογράφο

Κλείνω με λίγη ακόμα Θεσσαλονίκη αφού από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου ήρθε και μια είδηση που για όσους έχουμε παρακολουθήσει Maestro από την πρώτη σεζόν έχει κάτι λίγο bittersweet.

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης ανακοίνωσε ότι ο τέταρτος κύκλος θα είναι ο τελευταίος. Το φινάλε έρχεται τον Δεκέμβριο και μετά θέλει να επιστρέψει στον κινηματογράφο και στην ταινία που είχε αφήσει στην άκρη όταν ξεκίνησε το Maestro.

Ρε σεις, ξέρω. Υπάρχουν πολλά αστεία για τον Παπακαλιάτη αλλά πρέπει να παραδεχθούμε ότι το Maestro έγινε η πρώτη ελληνική σειρά που μπήκε στο Netflix, ταξίδεψε έξω από την Ελλάδα, μας έκανε να συζητάμε για τους Παξούς, για κακοποίηση, για οικογένεια, για έρωτες που δεν θα έπρεπε αλλά έγιναν, για την Χάρις Αλεξίου και τη Μαρία Καβογιάννη – και τώρα κλείνει τον κύκλο του.

Ήταν μια πραγματικά καλή σειρά, από εκείνες που πετυχαίνεις τυχαία στο Netflix και κάνεις binge-watching σαν τρελός. Με μυστήριο, χιούμορ, ανατροπές, κοινωνικά μηνύματα, ταμπού.

Αυτά τα λίγα, καλή εβδομάδα και με λιγότερη κίνηση να ευχηθώ. Και όσοι τρέξατε χθες 42 χιλιόμετρα, σήμερα έχετε επίσημη άδεια να μη σηκωθείτε από τον καναπέ.

Πηγή – Yperoxes

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy