Πασχάλης Αναστάση: Στο πλήθος ανθρώπων, βλέπω τον εαυτό μου

Ο Κύπριος ζωγράφος μιλά για τη νέα του έκθεση «Belonging», τη διαδρομή από το Λονδίνο στην Κύπρο, τη δύναμη της επιστροφής στις ρίζες και τη διαρκή ακατάπαυστη ανάγκη να μετατρέπει τα εσωτερικά του συναισθήματα σε εικόνες.

Έχει αναπτύξει, μέσα από ένα μεγάλο και πολυσχιδές ζωγραφικό έργο, ιδιαίτερη ευαισθησία στην ανθρώπινη μορφή, τις εκφράσεις, τις κινήσεις και τις μικρές χειρονομίες. Στα έργα του Πασχάλη Αναστάση, οι άνθρωποι, όπως λέει, είναι φορείς συναισθημάτων, ιστοριών και αναζητήσεων, μέσα στις οποίες ο ίδιος αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Στη νέα του έκθεση στρέφει το βλέμμα σ’ αυτά που μας συνδέουν με το αίσθημα της οικειότητας και της ασφάλειας, ξεκινώντας απ’ το συμπέρασμα πως στη ζωή γεννιόμαστε όλοι οπαδοί.

–Η νέα σας έκθεση φέρει τον τίτλο «Belonging» — «Ανήκειν». Πότε γεννήθηκε η ιδέα και τι ήταν εκείνο που σας ώθησε να επιλέξετε το συγκεκριμένο θέμα; Πριν από πολλά χρόνια, άκουσα έναν πολύ σοφό άνθρωπο να εξηγεί ότι όλοι γεννιόμαστε οπαδοί. Είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι στη φύση μας να ακολουθούμε. Για παράδειγμα τις ιδέες μας, τις φιλοδοξίες μας, κάποιο άτομο, ποδοσφαιρική ομάδα, ένα πολιτικό κόμμα ή πολλά άλλα πράγματα. Επομένως, αν πρόκειται να ακολουθήσουμε κάτι, τι είναι αυτό που θα έπρεπε πραγματικά να ακολουθούμε; Μήπως ακολουθούμε εκείνα τα πράγματα που μας κάνουν να νιώθουμε αποδεκτοί και μας προσφέρουν μια αίσθηση του ανήκειν; Μήπως η οικογένειά μας, οι φίλοι μας, ή ακόμα και η ίδια η ζωή, μπορούν να μας χαρίσουν αυτό το αίσθημα της οικειότητας και της ασφάλειας; Αυτά είναι τα ερωτήματα που με ώθησαν να ξεκινήσω αυτό το εγχείρημα, το οποίο βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Ως ηθοποιοί πάνω σε μια σκηνή, προσπαθούμε να ορίσουμε τους ρόλους μας. Με τη βοήθεια του θεατρικού προβολέα που μας φωτίζει, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο ρόλος μας είναι σημαντικός – ίσως όχι για αυτό τον κόσμο, αλλά για εμάς θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά σημαντικός. Το φως του θεατρικού προβολέα αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο αυτής της σειράς έργων τα τελευταία χρόνια.

–Στα έργα σας συναντούμε ανθρώπους σε καθημερινές στιγμές, στον δρόμο, στη θάλασσα, μέσα στο φυσικό περιβάλλον. Πώς επιλέγετε τις εικόνες που ζωγραφίζετε; Είναι δύσκολο να το εξηγήσω, αλλά ξέρω πότε κάτι που βρίσκεται μπροστά μου είναι το κατάλληλο θέμα για ζωγραφική. Μπορεί να είναι το πιο απλό πράγμα κι όμως μου προκαλεί κάτι που με κάνει να θέλω να το αποτυπώσω. Αντιθέτως, μια πραγματικά εντυπωσιακή σκηνή μπροστά μου μπορεί να μην με εμπνέει καθόλου να τη ζωγραφίσω. Όπως ένας φωτογράφος, οφείλω να διασφαλίσω ότι η σύνθεση θα είναι αισθητικά άρτια, δίνοντας προσοχή στο φως και τα χρώματα.

–Τι είναι αυτό που σας γοητεύει περισσότερο στην ανθρώπινη παρουσία; Σε εκείνη την έκφραση του προσώπου, σε εκείνο το πλήθος ανθρώπων, βλέπω τον εαυτό μου. Αυτό είναι που μου προκαλεί ένα αίσθημα συμπόνιας. Τι σκέφτεται αυτό το άτομο; Γιατί βιάζεται και ποιος τον περιμένει; Γιατί χαμογελάει ή γιατί είναι συνοφρυωμένος; Πώς να μη βάλω τον εαυτό μου στη θέση τους, αφού είμαι κι εγώ το ίδιο;

–Τι είναι αυτό που σας κρατά τόσο δημιουργικά ενεργό όλα αυτά τα χρόνια; Είναι η συνεχής ανάγκη να εκφράζω τα εσωτερικά μου συναισθήματα. Αυτό δεν πεθαίνει ποτέ, αλλά δυναμώνει καθώς μεγαλώνω και ωριμάζω.

–Πόσο έχει μεταβληθεί ο τρόπος με τον οποίο βλέπετε και αποτυπώνετε τον κόσμο από τα πρώτα σας έργα μέχρι σήμερα; Δεν μπορώ να πω ότι ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τους ανθρώπους έχει αλλάξει, αλλά χάρη στην εμπειρία και την εξέλιξη της τεχνικής μου ικανότητας, είμαι σε θέση να αποτυπώνω την κίνησή τους με περισσότερο έλεγχο και βεβαιότητα.

–Γεννηθήκατε στο Λονδίνο από Κύπριους γονείς, μεγαλώσατε στη Δερύνεια, επιστρέψατε στην Αγγλία και αργότερα εγκατασταθήκατε ξανά στην Κύπρο. Πώς διαμόρφωσε αυτή η διαδρομή την ταυτότητά σας ως ανθρώπου και ως ζωγράφου; Αν ήμουν ικανός συγγραφέας, θα μπορούσα να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα γράφοντας ένα ολόκληρο βιβλίο! Προς το παρόν, μπορώ να πω ότι εκείνη την περίοδο, η διαβίωση σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία στο Λονδίνο, μού άνοιξε τον δρόμο να εξερευνήσω την ύπαρξή μου και να την αμφισβητήσω, έναντι να αποδέχομαι απλώς ότι παρουσιάζεται μπροστά μου. Αυτό με έκανε πιο δυνατό εσωτερικά. Η επιστροφή στην Κύπρο με/για κάποιον τρόπο, με έκανε να την εκτιμήσω πολύ περισσότερα από ότι αν δεν είχα φύγει ποτέ.

–Η εμπειρία της επιστροφής στην Κύπρο άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε το τοπίο και τους ανθρώπους; Η μετάβαση στην Αγγλία δεν ήταν δική μου επιλογή. Με πήγαν εκεί σε ηλικία 8 ετών, ως συνέπεια της Τουρκικής εισβολής του 1974, αλλά η επιστροφή στην Κύπρο μετά από 16 χρόνια ήταν δική μου επιλογή, καθώς ένιωθα ότι οι ρίζες μου βρίσκονταν πάντα εδώ. Η επιστροφή μου ήταν σαν να καθόμουν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και ξαφνικά να τραβήχτηκαν οι κουρτίνες, αφήνοντας το φως να πλημμυρίσει τον χώρο! Το άρωμα της Κύπρου και η αίσθηση της επιστροφής στο τόπο μου ήταν κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια. Τα ελληνικά μου ήταν λίγα και κάποιοι με θεωρούσαν «ξένο», μα δε με ενοχλούσε αυτό – το τι σκέφτεται ο άλλος για εμένα δεν είναι δουλειά δική μου. Το πιο σημαντικό είναι ότι ενώθηκα ξανά με την Κύπρο και τον κόσμο της.

–Τι εξακολουθεί να σας ξαφνιάζει στη ζωγραφική; Πάντα είχα τον φόβο ότι κάποια στιγμή θα «κολλήσω». Να κολλήσω με τις ιδέες ή να βρεθώ σε αδιέξοδο, ανίκανος να προχωρήσω. Ωστόσο, πάντα βρίσκω τρόπο να το ξεπεράσω και να συνεχίσω. Εφόσον πρόκειται για το επάγγελμά μου, δεν έχω την πολυτέλεια να το πολυσκέφτομαι και πρέπει απλώς να προχωρήσω με τη δουλειά. Η θέληση είναι πάντα εκεί, η έμπνευση είναι πάντα εκεί, και νιώθω πολύ τυχερός που ακόμη έχω αυτά τα εργαλεία.

• INFO Η έκθεση του Πασχάλη Αναστάση, παρουσιάζεται στην γκαλερί Γκλόρια μέχρι τις 17 Νοεμβρίου (Τρίτη–Παρασκευή, 10.30π.μ.–12.30μ.μ. και 6–7.30μ.μ., Σάββατο 10.30π.μ.–12.30μ.μ.)

Ελεύθερα, 08.11.2026

Πηγή – Φιλελεύθερος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy