ΕλλάδαΕπιθέσεις κατά του Τύπου, καταστολή, τεχνολογική παρακολούθηση… 7 σημάδια της αυταρχικής διολίσθησης της Γαλλίας
Καταστολή των κοινωνικών κινητοποιήσεων, αποδυναμωμένα θεσμικά αντίβαρα… Η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί για την εξάπλωση αυταρχικών πρακτικών στη Γαλλία, σε έκθεσή της που δημοσιεύθηκε στις 29 Οκτωβρίου. Μαζικές συλλήψεις μαθητών, ποινικοποίηση ακτιβιστών, πιέσεις σε δημοσιογράφους,…
3 Νοεμβρίου 2026 · 10:15
Καταστολή των κοινωνικών κινητοποιήσεων, αποδυναμωμένα θεσμικά αντίβαρα… Η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί για την εξάπλωση αυταρχικών πρακτικών στη Γαλλία, σε έκθεσή της που δημοσιεύθηκε στις 29 Οκτωβρίου.
Μαζικές συλλήψεις μαθητών, ποινικοποίηση ακτιβιστών, πιέσεις σε δημοσιογράφους, απειλές κατά δικαστικών λειτουργών… Οι τελευταίες εβδομάδες αποτυπώνουν τη διάβρωση του κράτους δικαίου στη Γαλλία. Στην έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 29 Οκτωβρίου, η Διεθνής Αμνηστία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την κλιμάκωση των αυταρχικών πρακτικών στη «χώρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Πρόκειται για μια αυστηρή προειδοποίηση ενόψει των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων.
Η οργάνωση εντοπίζει στη Γαλλία επτά αυταρχικές πρακτικές, χαρακτηριστικές των ανελεύθερων καθεστώτων: επιθέσεις κατά της ελευθεροτυπίας, καταστολή των κοινωνικών αντιδράσεων, τεχνολογική παρακολούθηση, διακυβέρνηση μέσω του φόβου, στοχοποίηση αποδιοπομπαίων τράγων, εκμετάλλευση των ανισοτήτων και αποδυνάμωση των θεσμικών αντίβαρων.
Από το μαθητικό κίνημα έως τις οικολογικές κινητοποιήσεις, η Διεθνής Αμνηστία περιγράφει την ίδια λογική: καταστολή της διαμαρτυρίας και αποτροπή της κοινωνικής συμμετοχής. Οι οργανώσεις που πρωτοστατούν σε αυτές τις κινητοποιήσεις βρίσκονται επίσης στο στόχαστρο, με απειλές διάλυσης ή περικοπές των κρατικών επιχορηγήσεων. Παράλληλα, οι πιέσεις στους δημοσιογράφους και η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης υπονομεύουν την ικανότητα του Τύπου να ελέγχει την κρατική εξουσία.
Η μονιμοποίηση των έκτακτων μέτρων
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, η στοχοποίηση των αλλοδαπών ως υπευθύνων για την κοινωνική και οικονομική ανασφάλεια επιτρέπει στην κρατική εξουσία να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες για την όξυνση των ανισοτήτων. Έτσι, η οργή στρέφεται εναντίον όσων υφίστανται τις συνέπειες των πολιτικών, την ώρα που οι πλουσιότεροι συνεχίζουν να επωφελούνται. Όσο για τους δικαστές, που υποχρεώνουν τους κυβερνώντες να λογοδοτούν για τις πράξεις τους, κατηγορούνται ότι εμποδίζουν το κυβερνητικό έργο.
Η υποχώρηση των ελευθεριών συντελείται επίσης σταδιακά, σε βάθος χρόνου: μέτρα που θεσπίστηκαν στο όνομα της έκτακτης ανάγκης αποκτούν πλέον μόνιμο χαρακτήρα. Ό,τι θα έπρεπε να παραμείνει εξαίρεση καταλήγει να θεωρείται κανονικότητα, με απώτερο σκοπό να αποθαρρυνθούν οι πολίτες από το να διαδηλώνουν, να οργανώνονται ή να αμφισβητούν την κρατική εξουσία.
l’Humanité
Πηγή – Commonality









