Λιβύη – Τουρκία και Ελλάδα:Επικίνδυνες κόντρες για τη μοιρασιά της Μεσογείου

Ισχυρό χαστούκι δέχθηκε η κυβέρνηση της ΝΔ και ευρύτερα η κρατική εξωτερική πολιτική από την ομόφωνη έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή που εδρεύει στην ανατολική Λιβύη. Εδώ και πολλά χρόνια η Αθήνα επένδυε στον προσεταιρισμό των δυνάμεων που ελέγχουν τη Βεγγάζη, υπό τον Χαφτάρ, και οι οποίες βρίσκονταν σε κόντρα με την κυβέρνηση της Τρίπολης, η οποία είχε υπογράψει το μνημόνιο με την Τουρκία. Η επικύρωση του μνημονίου δημιουργεί νέα δεδομένα, καθώς γίνεται πλέον θέση της Λιβύης συνολικά.

Η κυβέρνηση της ΝΔ προφανώς αιφνιδιάστηκε. Κατέφυγε στην υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την Κάγια Κάλας να δηλώνει πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο «παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συνάδει με το Δίκαιο της Θάλασσας. Είναι άκυρο και στερείται νομικής ισχύος». Οι ΗΠΑ κράτησαν ίσες αποστάσεις από Ελλάδα και Τουρκία, που «είναι αμφότερες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ», και «τις ενθαρρύνουμε να συζητήσουν σε διμερές επίπεδο». Μεγάλη επιτυχία η επίσκεψη Ρούμπιο…

Ο Γ. Γεραπετρίτης προσπαθεί να συγκροτήσει κοινό μέτωπο με την Αίγυπτο, που θίγεται κι αυτή από το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Μιλώντας τηλεφωνικά με τον ΥΠΕΞ Μπαντρ Αμπντελάτι, έθεσε θέμα επέκτασης του γεωγραφικού πεδίου εφαρμογής της Συμφωνίας του 2020 για την οριοθέτηση ΑΟΖ. Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από τα ακροδεξιά έως τα κεντροαριστερά και αριστερά, κατηγορούν την κυβέρνηση για αποτυχία προστασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων, που τα θεωρούν όλοι δεδομένα. Κανείς δεν αναρωτιέται μήπως οι ανταγωνισμοί για τα όσο το δυνατόν μεγαλύτερα «κυριαρχικά δικαιώματα» είναι η βάση του προβλήματος…

Είναι αυτονόητο ότι η αντίθεση της Ελλάδας στο τουρκολιβυκό μνημόνιο συνδέεται με ευρύτερα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, καθώς η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί πεδίο σφοδρών ανταγωνισμών για τον έλεγχο θαλάσσιων ζωνών, κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, εμπορικών διαδρομών και στρατηγικών υποδομών. Καμία σχέση δεν έχει η ελληνική αντίδραση, όπως εκφράστηκε από τις δηλώσεις του Γεραπετρίτη και του Μαρινάκη, με την εθνική κυριαρχία και τα λαϊκά συμφέροντα. Το «δίκαιο της θάλασσας» όπως το αντιλαμβάνονται δεν είναι παρά το δίκαιο της Chevron, των αστικών τάξεων, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των πολυεθνικών.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 24-25 Οκτωβρίου

Πηγή – Prin

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy