Η Αλβανία στις φλόγες, ο κρατικός πανικός και η μετατροπή της αστυνομίας σε «πραιτωριανή φρουρά»

Η πολύμηνη «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» μετεξελίσσεται σε ανοιχτή εξέγερση. Ο Αλβανός πρωθυπουργός απαντά στη γενικευμένη κοινωνική οργή με ακραία αστυνομική βία και προκλητικές αυξήσεις στους ένστολους, βλέποντας την ευρωπαϊκή του βιτρίνα να καταρρέει υπό το βάρος της διεφθαρμένης πραγματικότητας.

Πίσω από τη λουστραρισμένη εικόνα της πολιτικής σταθερότητας που πασχίζει να φιλοτεχνήσει η κυβέρνηση του Έντι Ράμα, με το βλέμμα στραμμένο στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, το πραγματικό πρόσωπο της Αλβανίας φλέγεται. Η λεγόμενη «Επανάσταση των Φλαμίνγκο», η οποία ξεκίνησε πριν από πέντε μήνες ως ένα αυστηρά ειρηνικό κίνημα διαμαρτυρίας της νεολαίας, έχει πλέον μετατραπεί σε μια μετωπική, βίαιη σύγκρουση με το κράτος. Οι φλόγες που τύλιξαν το υπουργείο Παιδείας στα Τίρανα και τα οδοφράγματα που στήνονται στους δρόμους δεν αποτελούν έργο «ξένων πρακτόρων» ή «χουλιγκάνων», όπως επιχειρεί να πείσει ο Αλβανός πρωθυπουργός, αλλά το αναπόφευκτο ξέσπασμα μιας γενιάς που συνειδητοποιεί πως το θεσμικό και οικονομικό οικοδόμημα της χώρας δεν έχει να της προσφέρει κανένα απολύτως μέλλον.

Η κυβερνητική ρητορική περί δήθεν υποκίνησης των επεισοδίων συντρίβεται πάνω στην ίδια την πραγματικότητα. Για περισσότερες από 135 ημέρες, οι φοιτητές και οι μαθητές διαδήλωναν ειρηνικά, εισπράττοντας από την πολιτεία την απόλυτη απαξίωση. Η επιστροφή τους στα πανεπιστημιακά ιδρύματα με την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους επιβεβαίωσε την πλήρη εγκατάλειψη: υποδομές υπό κατάρρευση, ενδημική διαφθορά στο εκπαιδευτικό σύστημα και η βεβαιότητα πως η μόνη διέξοδος για επιβίωση είναι η μετανάστευση. Όταν μαθητές γυμνασίου σπάνε τις πύλες των σχολείων τους για να ενωθούν με τους φοιτητές, αρνούμενοι να συνεχίσουν τα μαθήματά τους, δεν το κάνουν από επαναστατικό ρομαντισμό. Το πράττουν επειδή αντιλαμβάνονται τη ματαιότητα ενός συστήματος που τους προετοιμάζει αποκλειστικά για εξαγωγή φθηνού εργατικού δυναμικού.

Ο τρόπος με τον οποίο το καθεστώς Ράμα διαχειρίζεται αυτή την κρίση αποκαλύπτει τον βαθύτατο θεσμικό του εκφυλισμό. Σε μια επίδειξη πρωτοφανούς πανικού, ο πρωθυπουργός επέλεξε να απαντήσει στα αιτήματα για παιδεία και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης με την απροκάλυπτη εξαγορά των δυνάμεων καταστολής. Η ανακοίνωσή του ότι οι μηνιαίες αποδοχές των αστυνομικών θα εκτοξευθούν στα 2.500 ευρώ ως επιβράβευση για την «αντοχή και το θάρρος» τους, συνιστά μνημείο πολιτικού κυνισμού. Σε μια χώρα όπου οι μισθοί παραμένουν από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη και η ακραία φτώχεια μαστίζει τα λαϊκά στρώματα, η κυβέρνηση δεν επενδύει στην κοινωνική συνοχή, αλλά στη δημιουργία μιας ακριβοπληρωμένης «πραιτωριανής φρουράς». Ο Έντι Ράμα μετατρέπει ουσιαστικά την αστυνομία σε μισθοφορικό στρατό απέναντι στους ίδιους του τους πολίτες, προκαλώντας την εύλογη απορία των διαδηλωτών: «Εσείς είστε έτοιμοι να δώσετε τη ζωή σας για 2.500 ευρώ; Εμείς είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε για την Αλβανία».

Η ρωγμή στο αφήγημα της έννομης τάξης βαθαίνει καθημερινά από την υπέρμετρη κρατική βία. Η χρήση πλαστικών σφαιρών, δακρυγόνων και αντλιών νερού απέναντι σε ανήλικους, καθώς και οι εικόνες αστυνομικών να σέρνουν φοιτητές με σπασμένα άκρα, καταδεικνύουν ένα κράτος που έχει απολέσει κάθε νομιμοποίηση. Ακόμη πιο ενδεικτική της κυβερνητικής απόγνωσης είναι η απόφαση να επιστρατευτούν εκσκαφείς μέσα στη νύχτα, προκειμένου να ξηλώσουν τα λιθόστρωτα πεζοδρόμια των Τιράνων, στερώντας έτσι από τους διαδηλωτές τα «πολεμοφόδιά» τους. Ωστόσο, η απόπειρα «αφοπλισμού» των δρόμων γυρίζει μπούμερανγκ: η εικόνα ηλικιωμένων πολιτών να σκάβουν τις πέτρες για να τις παραδώσουν στα χέρια των νέων, πιστοποιεί πως το χάσμα δεν είναι πλέον ταξικό ή ηλικιακό, αλλά ένας καθολικός πόλεμος της κοινωνίας απέναντι σε μια διεφθαρμένη ελίτ. Το σύνθημα «Κάψτε την Αλβανία, εμείς θα πεθάνουμε μαζί με τους νέους» αποτελεί την απόλυτη απόδειξη της ρήξης του κοινωνικού συμβολαίου.

Το πλέον κρίσιμο, ωστόσο, στοιχείο αυτής της εξέγερσης είναι η συνολική απόρριψη του πολιτικού κατεστημένου. Η οργή της νεολαίας δεν περιορίζεται στο πρόσωπο του Έντι Ράμα, αλλά στρέφεται ισότιμα και προς την αξιωματική αντιπολίτευση, με το σύνθημα «Ράμα στη φυλακή, Μπερίσα στη φυλακή» να κυριαρχεί. Η γενιά αυτή έχει κατανοήσει βαθιά πως το πρόβλημα δεν είναι η εναλλαγή των προσώπων στην εξουσία, αλλά η δομική διαφθορά ενός πελατειακού κράτους που λειτουργεί ως τσιφλίκι των ντόπιων ολιγαρχών και των ξένων συμφερόντων. Η απόρριψη του καθιερωμένου δικομματισμού δείχνει πως η νεολαία δεν αναζητά απλώς μια κυβερνητική αλλαγή, αλλά την πλήρη ανατροπή ενός συστήματος που έχει ιδιωτικοποιήσει τον πλούτο της χώρας και έχει κοινωνικοποιήσει την απόγνωση.

Καθώς η εξέγερση εξαπλώνεται σε πόλεις όπως το Ελμπασάν, η Σκόδρα και η Κορυτσά, και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι συντάσσονται πλέον ανοιχτά με τους φοιτητές τους, η αδυναμία του αλβανικού κράτους δεν μπορεί πια να κρυφτεί κάτω από το χαλί της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Το ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από τα Τίρανα δεν είναι μόνο το αν θα αντέξει ο Έντι Ράμα, αλλά το τι θα ακολουθήσει την ενδεχόμενη πτώση του. Χωρίς τη δημιουργία ενός νέου, άφθαρτου πολιτικού φορέα, ικανού να εκφράσει τα ριζοσπαστικά αιτήματα των μαζών και να συγκρουστεί με τον πυρήνα των οικονομικών συμφερόντων, ο κίνδυνος να αφομοιωθεί η οργή από το ίδιο το σάπιο κατεστημένο παραμένει ορατός. Όμως, το μήνυμα έχει ήδη σταλεί με τον πιο ηχηρό τρόπο: όταν μια ολόκληρη γενιά νιώθει πως δεν έχει απολύτως τίποτα να χάσει, κανένας κρατικός προϋπολογισμός και κανένας μισθοφορικός στρατός καταστολής δεν είναι ικανός να επιβάλει τη σιωπή.

Πηγή – in.gr

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy