Η Τουρκία μοιράζει τη Μεσόγειο,εμείς επικαλούμαστε Διεθνές Δίκαιο

Ο Χαλίφα Χαφτάρ άλλαξε στάση, οι τουρκικές επενδύσεις έκαναν τη δουλειά τους και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο απέκτησε νέα πολιτική στήριξη. Η Αθήνα μπορεί να έχει το Διεθνές Δίκαιο με το μέρος της, αλλά η Άγκυρα έχει κάτι που αποδεικνύεται εξίσου σημαντικό στην πράξη. Την πρωτοβουλία των κινήσεων. Και όσο εμείς εξηγούμε γιατί η Τουρκία παρανομεί, εκείνη φροντίζει να δημιουργεί καταστάσεις που θα είναι ολοένα δυσκολότερο να ανατραπούν.

Ο Ερντογάν δεν έπεισε ξαφνικά τον Χαφτάρ για το δίκαιο των τουρκικών διεκδικήσεων. Του πρόσφερε λόγους να πάψει να ενδιαφέρεται για το δίκαιο. Επενδύσεις, οικονομικές προοπτικές και πολιτική στήριξη αποδείχθηκαν ισχυρότερα επιχειρήματα από τις προηγούμενες εχθρότητες. Κι αυτό είναι μια σοβαρή ήττα για την ελληνική διπλωματία, η οποία είχε θεωρήσει ότι η αντιπαλότητα του Χαφτάρ με την Άγκυρα αποτελούσε επαρκή εγγύηση για την απόρριψη του μνημονίου.

Η Άγκυρα έχει αντιληφθεί ότι μπορεί να αμφισβητεί το Διεθνές Δίκαιο χωρίς να υφίσταται ουσιαστικό κόστος. Υπογράφει συμφωνίες που αγνοούν τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, τις μετατρέπει σε εργαλεία πολιτικής πίεσης και περιμένει τους άλλους να αποδείξουν ότι παρανομεί.

Η αντίδραση είναι προβλέψιμη. Καταδίκες, δηλώσεις, αναφορές στο Δίκαιο της Θάλασσας και διαβεβαιώσεις ότι οι παράνομες συμφωνίες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα εις βάρος τρίτων κρατών.

Όλα σωστά, αλλά τα ξανακούσαμε. Τα ακούμε 52 χρόνια στην Κύπρο αλλά η κατοχή παραμένει κατοχή

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν μπορεί να εξαφανίσει την Κρήτη από τον χάρτη ούτε να στερήσει τα δικαιώματα που της αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο. Μπορεί όμως να δημιουργεί αβεβαιότητα, να αποθαρρύνει ενεργειακές επενδύσεις και να εμποδίζει δραστηριότητες σε περιοχές που η Τουρκία διεκδικεί αυθαίρετα.

Η Άγκυρα δεν επιδιώκει μόνο να αποκτήσει περισσότερη θάλασσα, επιδιώκει να αποκτήσει λόγο σε οτιδήποτε συμβαίνει στη θάλασσα, ακόμη και εκεί όπου δεν έχει δικαιώματα.

Πώς ανατρέπεται αυτή η κατάσταση;
Πρώτα πρέπει να εγκαταλειφθεί η ψευδαίσθηση ότι αρκεί η νομική ορθότητα των ελληνικών θέσεων. Το Διεθνές Δίκαιο είναι το ισχυρότερο όπλο της Ελλάδας, αλλά δεν υποκαθιστά την εξωτερική πολιτική.

Η Αθήνα οφείλει να διεκδικήσει επιρροή στη Λιβύη με τον ίδιο ρεαλισμό που επιδεικνύει η Τουρκία. Να προσφέρει οικονομικές συνεργασίες, πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά και επενδύσεις με πραγματικό όφελος για τους Λίβυους. Να συνομιλεί με όλους, χωρίς να επενδύει αποκλειστικά σε πρόσωπα που αύριο μπορεί να αλλάξουν στρατόπεδο. Μας ήταν αρκετό ότι ο Χαφτάρ είχε αποφοιτήσει από την Σχολή Ευελπίδων και μιλάει ελληνικά. Φαίνεται όμως πως έμαθε και τουρκικά πολύ γρήγορα.

Η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί πολύ πιο αποφασιστικά μαζί με την Αίγυπτο και τους Ευρωπαίους εταίρους της. Η Λιβύη χρειάζεται χρήματα, υποδομές, διεθνή αναγνώριση και πρόσβαση στην Ευρώπη. Είναι παράλογο η Τουρκία να αξιοποιεί αυτές τις ανάγκες και η Ευρωπαϊκή Ένωση, με πολύ μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες, να αρκείται σε ανακοινώσεις διαμαρτυρίας.

Η Ευρώπη διαθέτει μέσα επιρροής. Το ερώτημα είναι αν επιθυμεί να τα χρησιμοποιήσει για την προστασία των συμφερόντων δύο κρατών μελών της, της Ελλάδας και της Κύπρου.

Γιατί η Κύπρος δεν παρακολουθεί μια αδιάφορη ελληνοτουρκική διαφορά. Η ίδια τουρκική αντίληψη εμφανίζεται και στις απαιτήσεις της Άγκυρας για προηγούμενη συνεννόηση ακόμη και για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου. Σήμερα αμφισβητείται η θαλάσσια δικαιοδοσία νοτίως της Κρήτης και αύριο επιχειρείται να καταστεί η Τουρκία υποχρεωτικός συνομιλητής για κάθε σημαντικό έργο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι η λύση βρίσκεται σε μια στρατιωτική αναμέτρηση. Η Τουρκία επιδιώκει ακριβώς να μεταφέρει τις διαφορές από το πεδίο του δικαίου στο πεδίο της ισχύος, όπου πιστεύει ότι διαθέτει πλεονέκτημα.

Η απάντηση πρέπει να είναι πολιτική, οικονομική και διπλωματική. Με συμμαχίες που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα, με ενεργειακά έργα που προχωρούν και με μια Ευρώπη που συνδέει τις σχέσεις της με την Άγκυρα με τον σεβασμό των δικαιωμάτων των μελών της.

Η Τουρκία έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να αλλάζει τους συσχετισμούς στη Λιβύη. Η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να επηρεάζουν τις εξελίξεις και όχι απλώς να τις καταγγέλλουν.

Στο τέλος, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν θα είναι ότι η Τουρκία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, αλλά θα είναι ότι θα έχει πείσει τους υπόλοιπους πως μπορούν να ζουν με αυτή την παραβίαση.

Πηγή – Cyprus Times

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy