Πέρασε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, αλλά αναγκάστηκε να φύγει για την Κρήτη – Καταγγελία μητέρας φοιτήτριας με αναπηρία

Σοβαρά ερωτήματα για την προσβασιμότητα των φοιτητικών εστιών του Πανεπιστημίου Κύπρου προκαλεί καταγγελία μητέρας φοιτήτριας με κινητική αναπηρία, η οποία υποστηρίζει ότι η κόρη της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προοπτική φοίτησης στην Κύπρο, καθώς δεν εξασφαλίστηκε κατάλληλος χώρος διαμονής. Η οικογένεια κατέληξε στην Κρήτη, όπου, σύμφωνα με τη μητέρα, προσφέρθηκε δωρεάν προσβάσιμο δωμάτιο, με τις αναγκαίες διευκολύνσεις.

Μια καταγγελία που αναδεικνύει το χάσμα ανάμεσα στις διακηρύξεις περί συμπερίληψης και στις πραγματικές δυνατότητες πρόσβασης των ατόμων με αναπηρία στην ανώτατη εκπαίδευση βλέπει το φως της δημοσιότητας.

Μητέρα φοιτήτριας, η οποία χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο και χρειάζεται καθημερινή υποστήριξη από συνοδό, περιγράφει στο SigmaLive την προσπάθεια της οικογένειάς της να εξασφαλίσει κατάλληλη διαμονή στις εστίες του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Παρότι η κόρη της είχε εξασφαλίσει θέση στο Πανεπιστήμιο, η μητέρα υποστηρίζει ότι οι διαθέσιμες επιλογές δεν ανταποκρίνονταν στις ανάγκες της, με αποτέλεσμα να αναζητήσουν λύση εκτός Κύπρου.

Σύμφωνα με την καταγγελία, η οικογένεια επιθυμούσε η νεαρή να σπουδάσει στην Κύπρο, έχοντας τη μητέρα της στο πλευρό της, ώστε να μπορεί να τη βοηθά στις καθημερινές της ανάγκες.

Αρχικά, όπως αναφέρει, είχε λάβει ενημέρωση από σύμβουλο ότι θα μπορούσε να διαμένει μαζί με την κόρη της. Ωστόσο, όταν απευθύνθηκε στο Πανεπιστήμιο, ενημερώθηκε ότι δεν επιτρεπόταν η συγκατοίκηση γονέα και φοιτητή στις εστίες.

Η μητέρα υποστηρίζει ότι ακολούθησαν επανειλημμένες επικοινωνίες με διάφορες υπηρεσίες του Πανεπιστημίου, χωρίς να εξευρεθεί κατάλληλη λύση.

Όπως περιγράφει, επί τρεις εβδομάδες προσπαθούσε να εξασφαλίσει μια σαφή απάντηση, ενώ η οικογένεια παραπεμπόταν από τη μία υπηρεσία στην άλλη.

Μία από τις επιλογές που της προτάθηκαν, σύμφωνα με την ίδια, ήταν η ενοικίαση ιδιωτικού καταλύματος στην περιοχή, με κόστος που ξεκινούσε από περίπου 600 ευρώ μηνιαίως.

Η μητέρα αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια ενημερωτικής επίσκεψης στο Πανεπιστήμιο άκουσε αναφορές για τη διαφορετικότητα και την υποστήριξη που παρέχεται στους φοιτητές.

Αποφάσισε τότε να θέσει δημόσια το ζήτημα της κόρης της, ζητώντας να μάθει γιατί δεν υπάρχουν κατάλληλες υποδομές φιλοξενίας για φοιτητές που χρειάζονται τη συνεχή παρουσία συνοδού.

Όπως καταγγέλλει, η απάντηση που έλαβε ήταν «δεν το προνοήσαμε».

Η συγκεκριμένη αναφορά εγείρει ερωτήματα για τον σχεδιασμό των φοιτητικών υποδομών και το κατά πόσο έχουν ληφθεί υπόψη οι διαφορετικές ανάγκες των φοιτητών με αναπηρία.

Μετά τη δημόσια παρέμβασή της, η μητέρα υποστηρίζει ότι υπήρξε νέα επικοινωνία από το Πανεπιστήμιο και περίπου δέκα ημέρες αργότερα έλαβε ενημέρωση ότι είχε εξευρεθεί δωμάτιο.

Η πρόταση αφορούσε, σύμφωνα με την ίδια, χώρο στην εστία Δ, με μηνιαίο κόστος 160 ευρώ και πρόσθετη εγγύηση.

Ωστόσο, όπως καταγγέλλει, το δωμάτιο διέθετε κοινόχρηστο μπάνιο, το οποίο δεν ήταν κατάλληλα διαμορφωμένο για χρήση από άτομο σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Η μητέρα διερωτήθηκε πώς θα μπορούσε η κόρη της να εξυπηρετείται με ασφάλεια, επισημαίνοντας ότι θα αναγκαζόταν να τη μεταφέρει στα χέρια της.

Το περιστατικό αναδεικνύει ότι η εξασφάλιση ενός δωματίου δεν συνεπάγεται αυτομάτως και εξασφάλιση προσβάσιμης διαμονής. Για έναν φοιτητή με κινητική αναπηρία, η κατάλληλη διαμόρφωση του μπάνιου και των υπόλοιπων εγκαταστάσεων αποτελεί βασική προϋπόθεση καθημερινής διαβίωσης.

Καθώς δεν κατέστη δυνατό να εξευρεθεί κατάλληλη λύση, η οικογένεια αποφάσισε τελικά να μεταβεί στην Κρήτη, όπου η νεαρή είχε επίσης εξασφαλίσει θέση σε πανεπιστήμιο.

Σύμφωνα με τη μητέρα, εκεί τους παραχωρήθηκε δωρεάν ευρύχωρο δίκλινο δωμάτιο, με ειδικά διαμορφωμένο μπάνιο και δυνατότητα πρόσβασης με αναπηρικό αμαξίδιο.

Η ίδια υπογραμμίζει ότι δεν επιθυμούσε να φύγει από την Κύπρο, καθώς στόχος της ήταν η κόρη της να σπουδάσει κοντά στην οικογένειά της.

Η διαφορετική αντιμετώπιση που περιγράφει στις δύο περιπτώσεις δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τις δυνατότητες του κυπριακού δημόσιου πανεπιστημίου να ανταποκριθεί σε εξατομικευμένες ανάγκες προσβασιμότητας.

Η μητέρα ξεκαθαρίζει ότι επέλεξε να δημοσιοποιήσει την εμπειρία της όχι μόνο για την κόρη της, αλλά και για άλλους νέους με αναπηρία που ενδέχεται να αντιμετωπίζουν αντίστοιχα εμπόδια.

Αναφέρεται μάλιστα σε άλλη περίπτωση φοιτητή με κινητικές δυσκολίες, ο οποίος, σύμφωνα με όσα γνωρίζει, αναγκάζεται να μετακινείται καθημερινά από τη Λάρνακα προς το Πανεπιστήμιο.

Η καταγγελία φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη ουσιαστικής προσβασιμότητας στην ανώτατη εκπαίδευση, όχι μόνο στις αίθουσες διδασκαλίας, αλλά και στη φοιτητική στέγαση.

Παράλληλα, τίθενται ερωτήματα για τον αριθμό των κατάλληλα διαμορφωμένων δωματίων στις εστίες, τις δυνατότητες φιλοξενίας συνοδών και τις διαδικασίες εξατομικευμένης υποστήριξης.

Στο δημοσίευμα δεν παρατίθεται απάντηση του Πανεπιστημίου Κύπρου επί των συγκεκριμένων καταγγελιών. Ως εκ τούτου, παραμένει αναγκαίο να διευκρινιστεί ποιες επιλογές προσβάσιμης διαμονής υπάρχουν σήμερα και ποιες πρόσθετες διευκολύνσεις μπορούν να προσφερθούν σε φοιτητές που χρειάζονται συνεχή υποστήριξη.

Η ουσιαστική ισότητα στην εκπαίδευση δεν εξαντλείται στην εξασφάλιση μιας θέσης σε πανεπιστήμιο. Προϋποθέτει και τη δυνατότητα κάθε φοιτητή να παρακολουθεί τις σπουδές του χωρίς να αντιμετωπίζει εμπόδια που θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί και αντιμετωπιστεί.

Πηγή – Διάλογος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy