«Ζητάμε εκπαιδευτικούς, μας στέλνουν αστυνομικούς»: Το σχολείο που έγινε σύμβολο της μαθητικής εξέγερσης στη Γαλλία

Ελλείψεις εκπαιδευτικών, εγκαταλελειμμένα κτίρια, ανύπαρκτες βασικές υπηρεσίες και υποσχέσεις εκατομμυρίων που δεν υλοποιούνται. Στο Σεν-Ντενί, ένα προάστιο του Παρισιού, μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς βρίσκονται στους δρόμους, διεκδικώντας το αυτονόητο: ένα δημόσιο σχολείο που να προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους.

Για περισσότερες από τρεις εβδομάδες, μαθητές σε ολόκληρη τη Γαλλία συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, καταγγέλλοντας την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης και τις τεράστιες ανισότητες που αντιμετωπίζουν. Στο επίκεντρο του κινήματος βρίσκεται το Λύκειο Paul-Eluard, στο Σεν-Ντενί, ένα από τα μεγαλύτερα και κοινωνικά πιο υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού.

Στις 13 Οκτωβρίου, εκατοντάδες μαθητές, εκπαιδευτικοί, δικηγόροι και αλληλέγγυοι συγκεντρώθηκαν έξω από το σχολείο, απαιτώντας άμεσες λύσεις. Ανάμεσά τους βρέθηκε και η Σουηδή ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ, εκφράζοντας τη στήριξή της στον αγώνα των νέων.

Το σύνθημα που ακούγεται στις κινητοποιήσεις συμπυκνώνει ολόκληρη την οργή τους: «Ζητάμε εκπαιδευτικούς, μας στέλνουν αστυνομικούς».

Σχολεία που καταρρέουν και μαθητές χωρίς καθηγητές

Η καθημερινότητα στο Paul-Eluard αποτυπώνει την εγκατάλειψη που βιώνουν χιλιάδες μαθητές στις φτωχότερες περιοχές της Γαλλίας.

Τα σχολικά κτίρια παρουσιάζουν σοβαρές φθορές, παράθυρα έχουν σφραγιστεί για λόγους ασφαλείας και εργασίες ανακαίνισης δημιουργούν πρόσθετα προβλήματα. Σε προσωρινές αίθουσες, η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους 40 βαθμούς Κελσίου το καλοκαίρι, ενώ τον χειμώνα η θέρμανση δεν επαρκεί.

Οι καταγγελίες περιλαμβάνουν αρουραίους, κατσαρίδες, προβλήματα με τα ταβάνια και ελλείψεις σε βασικό σχολικό εξοπλισμό.

Όμως τα προβλήματα δεν σταματούν στις κτιριακές εγκαταστάσεις. Οι μαθητές χάνουν διδακτικές ώρες επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί, ακόμη και σε βασικά μαθήματα όπως τα μαθηματικά. Το σχολείο δεν διαθέτει βιβλιοθήκη ούτε κοινωνικό λειτουργό, ενώ μία μόνο νοσηλεύτρια καλείται να εξυπηρετήσει περίπου 2.000 μαθητές.

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τις επίσημες διακηρύξεις περί ισότητας στην εκπαίδευση.

Τα 40 εκατομμύρια που άργησαν να γίνουν έργα

Η κατάσταση στο σχολείο δεν προέκυψε ξαφνικά. Τον Ιανουάριο του 2025, το προσωπικό είχε ήδη προχωρήσει σε κινητοποιήσεις, καταγγέλλοντας σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια μαθητών και εργαζομένων.

Από τον Δεκέμβριο του 2024, αρμόδια επιτροπή ασφαλείας είχε εκφράσει αρνητική γνώμη για τη συνέχιση της λειτουργίας του σχολείου χωρίς τις αναγκαίες παρεμβάσεις. Το 2023 είχαν καταρρεύσει τμήματα οροφών εξαιτίας της υγρασίας.

Οι αρχές ανακοίνωσαν πρόγραμμα ανακαίνισης ύψους 40 εκατομμυρίων ευρώ. Ωστόσο, οι εργασίες ξεκίνησαν μόλις το καλοκαίρι του 2026, με καθυστέρηση μεγαλύτερη των δύο ετών.

Την ίδια στιγμή, μαθητές και εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι δαπανώνται χρήματα για κάμερες ασφαλείας, ενώ παραμένουν άλυτες βασικές ανάγκες, όπως η πρόσληψη κοινωνικού λειτουργού.

Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν πόροι για την ενίσχυση της επιτήρησης, αλλά να μην εξασφαλίζονται εγκαίρως οι στοιχειώδεις συνθήκες για τη μόρφωση των παιδιών;

Η φτώχεια καθορίζει τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες

Το Σεν-Σεν-Ντενί, όπου βρίσκεται το σχολείο, είναι η φτωχότερη διοικητική περιφέρεια της μητροπολιτικής Γαλλίας. Οι κοινωνικές ανισότητες αποτυπώνονται άμεσα στην εκπαίδευση.

Κοινοβουλευτικές εκθέσεις προηγούμενων ετών έχουν καταγράψει σοβαρές αδυναμίες στις δημόσιες υπηρεσίες της περιοχής, μεταξύ των οποίων αστάθεια στο εκπαιδευτικό προσωπικό, απουσίες εκπαιδευτικών και μαθητές που εγκαταλείπουν το σχολείο.

Σύμφωνα με στοιχεία της ένωσης γονέων FCPE 93, οι χαμένες διδακτικές ώρες μπορούν, αθροιστικά, να αντιστοιχούν σε ένα ολόκληρο σχολικό έτος κατά τη διάρκεια της φοίτησης ενός παιδιού.

Με άλλα λόγια, η διεύθυνση κατοικίας και η κοινωνική θέση μιας οικογένειας μπορούν να επηρεάσουν καθοριστικά τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες ενός παιδιού.

Όταν ένα σχολείο δεν διαθέτει επαρκείς εκπαιδευτικούς, κατάλληλες αίθουσες και υπηρεσίες υποστήριξης, οι μαθητές δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία. Η ανισότητα δεν είναι πλέον μια αφηρημένη έννοια, αλλά μια καθημερινή εμπειρία.

Οι μαθητές απαιτούν πραγματικές λύσεις

Οι μαθητικές κινητοποιήσεις συνδέονται και με την αντίθεση στο Parcoursup, το σύστημα που χρησιμοποιείται στη Γαλλία για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και το οποίο πολλοί μαθητές θεωρούν πηγή άγχους και κοινωνικών διακρίσεων.

Το μαθητικό κίνημα διεκδικεί την κατάργηση του συστήματος, καλύτερες συνθήκες φοίτησης και ένα πρόγραμμα επενδύσεων ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ για τα λύκεια.

Ο υπουργός Παιδείας Εντουάρ Ζεφρέ είχε υποσχεθεί την επείγουσα διάθεση 3.000 αναπληρωτών εκπαιδευτικών στα σχολεία με τις μεγαλύτερες ανάγκες. Οι μαθητές, ωστόσο, θεωρούν ότι οι εξαγγελίες δεν αρκούν και ζητούν συγκεκριμένες δεσμεύσεις που θα αλλάξουν την καθημερινότητά τους.

Στις 8 Οκτωβρίου, αντιπροσωπεία μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων συναντήθηκε με εκπροσώπους της εκπαιδευτικής διοίκησης. Οι συμμετέχοντες υποστήριξαν ότι δεν έλαβαν ουσιαστικές απαντήσεις στα αιτήματά τους.

Για τους ίδιους, η υπομονή έχει εξαντληθεί. Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μπορούν να παρακολουθούν μαθήματα σε ασφαλείς αίθουσες, με επαρκές προσωπικό και χωρίς να στερούνται ευκαιρίες εξαιτίας της κοινωνικής τους προέλευσης.

Ένας αγώνας πέρα από τα κομματικά σύνορα

Οι κινητοποιήσεις έχουν αποκτήσει ευρύτερη κοινωνική και πολιτική διάσταση, με τη συμμετοχή συνδικάτων, εκπαιδευτικών, φοιτητών και πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς.

Η παρουσία του δημάρχου του Σεν-Ντενί, Μπαλί Μπαγκαγιόκο, ο οποίος υποστηρίζεται από την Ανυπότακτη Γαλλία (La France Insoumise), προκάλεσε αντιδράσεις από πολιτικούς αντιπάλους του, που τον κατηγόρησαν ότι επιχειρεί να αξιοποιήσει πολιτικά τις κινητοποιήσεις.

Οι μαθητές, όμως, επιμένουν ότι ο αγώνας τους δεν αποτελεί εργαλείο κανενός κόμματος. Όπως υπογραμμίζουν, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να ακουστούν και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που υπονομεύουν το μέλλον τους.

Η στάση τους αναδεικνύει μια βασική διάσταση του κινήματος: οι νέοι δεν διεκδικούν απλώς καλύτερες εγκαταστάσεις ή περισσότερους καθηγητές. Αμφισβητούν ένα σύστημα που τους ζητά να πετύχουν, χωρίς να τους εξασφαλίζει τις απαραίτητες προϋποθέσεις.

Όταν η κοινωνική ανισότητα γίνεται σχολική πραγματικότητα

Η υπόθεση του Paul-Eluard ξεπερνά τα όρια ενός σχολείου και μιας γαλλικής περιφέρειας. Φέρνει στο προσκήνιο το ερώτημα ποιος έχει πραγματικά πρόσβαση σε μια αξιοπρεπή δημόσια εκπαίδευση.

Η ισότητα δεν εξασφαλίζεται με διακηρύξεις. Απαιτεί εκπαιδευτικούς στις αίθουσες, ασφαλή κτίρια, επαρκή χρηματοδότηση και δημόσιες υπηρεσίες που στηρίζουν τους μαθητές και τις οικογένειές τους.

Όταν οι νέοι ζητούν μόρφωση και συναντούν καθυστερήσεις, ελλείψεις και αστυνομικές δυνάμεις, η κρίση δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση. Αφορά τις προτεραιότητες της πολιτείας και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις κοινωνικές ανάγκες.

Γιατί ένα δημόσιο σχολείο δεν κρίνεται από τις υποσχέσεις που δίνονται για το μέλλον του, αλλά από τις ευκαιρίες που προσφέρει σήμερα σε κάθε παιδί. Και όταν η φτώχεια μετατρέπεται σε εκπαιδευτικό μειονέκτημα, η ισότητα παραμένει σύνθημα στα χαρτιά.

Πηγή – Le Monde

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy