Ο ΔΗΣΥ ανάμεσα στο 28 και τους παλιούς λογαριασμούς του 23

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι ανοίγει πρόωρα η προεδρική κούρσα, αλλά ότι κινδυνεύει να μετατραπεί η διαδικασία σε αναμέτρηση για παλιούς λογαριασμούς, αντί σε συζήτηση για το τι θέλει να γίνει ο ΔΗΣΥ τα επόμενα χρόνια.

Στην Πινδάρου παραμένουν ακόμη εκκρεμότητες από τις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Πικρίες, κατηγορίες, προσωπικές αναγνώσεις, στρατόπεδα και άνθρωποι που εξακολουθούν να αναζητούν απάντηση στο ερώτημα ποιος έφταιξε και ποιος αδικήθηκε. Αυτό που φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται είναι ότι η κοινωνία έχει ήδη προχωρήσει. Έχει άλλα προβλήματα, άλλες αγωνίες και πολύ περιορισμένη διάθεση να παρακολουθεί επί ενάμιση χρόνο μια εσωκομματική αναπαράσταση όσων συνέβησαν το 2023.

Η διαδικασία για την επιλογή υποψηφίου ξεκινάει ασυνήθιστα νωρίς. Οι υποψηφιότητες θα υποβληθούν στις 26 Οκτωβρίου και η εσωκομματική κάλπη θα στηθεί στις 28 Νοεμβρίου, περίπου δεκαπέντε μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές. Θεωρητικά υπάρχει λογική. Ξεκαθαρίζεις νωρίς ποιος θα ηγηθεί της προσπάθειας, κλείνεις τις εσωτερικές εκκρεμότητες και έχεις μπροστά σου χρόνο για να ξαναμιλήσεις στην κοινωνία.
Όλα αυτά θεωρητικά.

Γιατί υπάρχει και το άλλο ενδεχόμενο. Να επιλεγεί υποψήφιος τον Νοέμβριο και ο ΔΗΣΥ να περάσει το 2027 συζητώντας ποιος έχασε, ποιος κέρδισε, ποιος στήριξε ποιον και ποιος δεν πρόκειται ποτέ να συγχωρήσει τον άλλον (τον όποιον άλλο). Συναρπαστικά πράγματα για όσους ζουν καθημερινά στους κομματικούς διαδρόμους και αδιάφορα για εκείνους που πληρώνουν ενοίκιο, λογαριασμό ηλεκτρισμού και δόση στεγαστικού δανείου.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου επιστρέφει στη μάχη έχοντας πίσω του μακρά πολιτική διαδρομή. Υπήρξε για χρόνια πρόεδρος του κόμματος και ήταν ο υποψήφιός του στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές, όταν έμεινε εκτός δεύτερου γύρου με 26,11%. Η ήττα εκείνη δεν αποτελεί ασφαλώς πολιτική απαγόρευση για μια δεύτερη ευκαιρία,αποτελεί όμως δεδομένο που ο ίδιος πρέπει να υπερβεί. Ο Αβέρωφ έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί ότι δικαιούται δεύτερη ευκαιρία. Η υποψηφιότητά του όμως κουβαλάει αναπόφευκτα τη σύγκρουση που προηγήθηκε, τη διάσπαση της εκλογικής βάσης και όσα ακολούθησαν. Το πιο δύσκολο για τον ίδιο δεν είναι να αποδείξει ότι αυτή τη φορά θα μπορέσει. αλλά να πείσει ότι επιστρέφει για να προτείνει κάτι καινούργιο και όχι για να κλείσει έναν παλιό προσωπικό λογαριασμό.

Ο Γιώργος Παμπορίδης επιχειρεί να τοποθετηθεί διαφορετικά. Μιλάει για τερματισμό της εσωστρέφειας και της διχόνοιας, για επανένωση της βάσης και για άνοιγμα πέρα από τα παραδοσιακά όρια της παράταξης. Μιλώντας πολιτικά θα έλεγε κάποιος πως είναι μια λογική αφετηρία. Χρειάζεται όμως περιεχόμενο. Κανείς δεν ενώνει ένα κόμμα επειδή δηλώνει ότι μπορεί να το ενώσει. Αν ήταν τόσο απλό, τα κόμματα θα έλυναν τα προβλήματα τους με καλές προθέσεις.

Και τέλος η Αννίτα Δημητρίου.
Ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ έχει ίσως τον δυσκολότερο ρόλο. Πρέπει να εγγυηθεί μια διαδικασία η οποία δεν θα αφήσει πίσω της νέες πληγές και ταυτόχρονα διεκδικεί η ίδια το χρίσμα. Πρέπει δηλαδή να είναι συγχρόνως πρόεδρος της παράταξης και παίκτης στην εσωκομματική αναμέτρηση.
Για την Αννίτα Δημητρίου η πρόκληση είναι διαφορετική. Δεν αρκεί να εμφανιστεί ως η φυσική συνέχεια της σημερινής ηγεσίας. Αν θέλει να μετατρέψει την κομματική προεδρία σε ευρύτερη πολιτική πρόταση, οφείλει να δείξει τι ακριβώς θέλει να αλλάξει, ποιους θέλει να εκφράσει και με ποια πρόταση θα απευθυνθεί σε ανθρώπους που δεν συγκινούνται ιδιαίτερα από το εσωτερικό παρασκήνιο του ΔΗΣΥ.

Το κόμμα δεν βρίσκεται σε πολιτική άμυνα και συρρίκνωση. Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές παρέμεινε πρώτο με 27,10% και 17 έδρες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει ξαναβρεί πλήρως τον παλιό του βηματισμό. Το πολιτικό τοπίο αλλάζει, νέες δυνάμεις διεκδικούν χώρο και ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας αντιμετωπίζει τα παραδοσιακά κόμματα με δυσπιστία.

Η μάχη του Νοεμβρίου θα έχει αξία μόνο αν τελειώσει τον Νοέμβριο.
Αν ο νικητής περάσει τους επόμενους δεκαπέντε μήνες προσπαθώντας να ελέγξει τους ηττημένους και οι ηττημένοι άλλους τόσους εξηγώντας γιατί αδικήθηκαν, τότε ο ΔΗΣΥ θα έχει επιλέξει υποψήφιο χωρίς να έχει λύσει κανένα από τα πραγματικά του προβλήματα.

Το θέμα είναι αν ο ΔΗΣΥ θέλει να ξανακερδίσει ανθρώπους που απομακρύνθηκαν από αυτόν ή αν προτιμά πρώτα να τακτοποιήσει τους παλιούς οικογενειακούς λογαριασμούς.
Το πρώτο είναι πολιτική, ενώ το δεύτερο είναι ανθρώπινη αδυναμία. Οι ψηφοφόροι όμως δεν προσέρχονται στις κάλπες για να κάνουν οικογενειακή ψυχοθεραπεία στα κόμματα.

Πηγή – Cyprus Times

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy