Ο Γονίδης έχει παλιό κινητό, η Χάιδω κέρδισε το ΣΚ και η Αθήνα αποφάσισε ξαφνικά να αρχίσει να τρέχει

Υπάρχουν Δευτέρες που ανοίγεις τον υπολογιστή και ξεκινάς να δουλεύεις. Και υπάρχουν και Δευτέρες που χρειάζεσαι πρώτα δέκα λεπτά με τους συναδέλφους σου για να επεξεργαστείς συλλογικά όσα συνέβησαν από την Παρασκευή και μετά.

Αυτή ήταν μία από αυτές. Γιατί μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο είδαμε έναν καταδικασμένο πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής να δέχεται θερμό καλωσόρισμα από πίστα νυχτερινού κέντρου, έναν άνδρα να δαγκώνει το αυτί μιας γυναίκας οδηγού ταξί, μια γιαγιά να γίνεται -δικαίως- μασκότ ιστορικής ομάδας και, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ανακαλύψαμε ότι το ελληνικό Instagram έχει σταματήσει να πηγαίνει για brunch και έχει αρχίσει να τρέχει.

Το κινητό του Γονίδη είναι παλιό. Η ιστορική μας μνήμη δεν χρειάζεται να είναι

Ο Ηλίας Κασιδιάρης βρέθηκε το Σαββατοκύριακο στο νυχτερινό κέντρο όπου εμφανίζεται ο Σταμάτης Γονίδης και ο τραγουδιστής αποφάσισε να τον καλωσορίσει από την πίστα. Όχι απλώς να πει ένα «καλησπέρα». Τον αποκάλεσε «φίλο», τον ευχαρίστησε που επέλεξε εκείνον για να γιορτάσει την αποφυλάκισή του και του ευχήθηκε να δει μπροστά του όσα ονειρεύεται.

Και επειδή, όπως ήταν αναμενόμενο, ακολούθησαν αντιδράσεις, ο Σταμάτης Γονίδης έδωσε σήμερα την εξήγησή του: δεν τα πάει καλά με την πολιτική, δεν παρακολουθεί τι γράφεται στα social media και, άλλωστε, το κινητό του είναι «το παλιό». Εξήγησε ακόμη ότι ο Κασιδιάρης ήταν «ένας πολιτικός που ήταν στη φυλακή» και πως, αφού επέλεξε από όλα τα νυχτερινά σχήματα το δικό του, θεώρησε ευγενικό να τον ευχαριστήσει.

Μάλιστα. Μόνο που εδώ δεν χρειάζεται να τα πηγαίνεις καλά με την πολιτική. Δεν χρειάζεται Twitter, Instagram, TikTok, smartphone τελευταίας γενιάς ή καν smartphone. Χρειάζεται απλώς να θυμάσαι.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν είναι «ένας πολιτικός που ήταν στη φυλακή». Έχει καταδικαστεί για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής.

Και κάπως έτσι φτάνουμε ακριβώς στην ουσία του προβλήματος. Γιατί η κανονικοποίηση δεν έρχεται πάντοτε με μια πολιτική ομιλία ή ένα τηλεοπτικό πάνελ. Μπορεί να έρθει μέσα από μια πίστα, ένα «φίλε μου», μερικά χειροκροτήματα και μια αποφυλάκιση που μετατρέπεται σε γεγονός άξιο εορτασμού. Και ύστερα, όταν υπάρξουν αντιδράσεις, μέσα από ένα «εγώ δεν ξέρω από πολιτική».

Εν τω μεταξύ, μια γυναίκα πήγε να κάνει τη δουλειά της και κατέληξε στο νοσοκομείο με κομμένο αυτί

Στη Νέα Ιωνία, ένας 35χρονος επιβάτης επιτέθηκε σε 54χρονη οδηγό ταξί. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η ένταση ξεκίνησε όταν εκείνος θέλησε να πληρώσει με κάρτα και το POS δεν λειτουργούσε. Ο άνδρας φέρεται να την άρπαξε από τον λαιμό και να τη δάγκωσε στο αυτί, αποκόπτοντας μέρος του. Η γυναίκα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και εκείνος συνελήφθη.

Για ένα POS. Το γράφω ξανά γιατί δυσκολεύομαι ακόμη να επεξεργαστώ την αναλογία αιτίας και αποτελέσματος. Για. Ένα. POS.

Και ναι, πρόκειται για μια ακραία πράξη ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Αλλά δεν μπορούμε κάθε φορά να κοιτάμε το κάθε περιστατικό σαν να συνέβη μέσα σε κενό. Στις Υπέροχες Γυναίκες γράφουμε ξανά και ξανά για γυναίκες που δολοφονούνται, ξυλοκοπούνται, απειλούνται, κακοποιούνται από συντρόφους και πρώην συντρόφους, δέχονται επιθέσεις στον δρόμο ή -όπως εδώ- κάνουν τη δουλειά τους.

Πρέπει να προσέξουμε κάτι ακόμη. Να μη συνηθίσουμε. Να μη γίνει η έμφυλη βία άλλη μία κατηγορία στο καθημερινό news feed. Άλλη μία είδηση που διαβάζουμε, εξοργιζόμαστε για δύο λεπτά και μετά κάνουμε scroll στην επόμενη. Να μη φτάσουμε να θεωρούμε σχεδόν αναμενόμενο ότι κάθε λίγες ημέρες θα υπάρχει άλλη μία γυναίκα, άλλη μία επίθεση, άλλη μία ιστορία για να γράψουμε.

Και ειλικρινά, δεν ξέρω πόσες ακόμη γυναίκες πρέπει να γίνουν είδηση μέχρι να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την έμφυλη βία ως μια σειρά από «μεμονωμένα περιστατικά» και να αρχίσουμε να μιλάμε σοβαρά για το περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτή η βία επαναλαμβάνεται. Το «τι σκ@τ@ συμβαίνει;» είναι ίσως η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση. Το ερώτημα είναι τι σκ@τ@ θα κάνουμε γι’ αυτό.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Και μετά ήρθε η Χάιδω και κάπως μας έφτιαξε τη διάθεση

Ευτυχώς, το Σαββατοκύριακο μάς έδωσε και τη Χάιδω. Ο Ηρακλής παρουσίασε τη νέα του μασκότ στην πρεμιέρα της Basket League και αντί για κάποιον μπλε υπερήρωα, λιοντάρι, αετό ή οποιοδήποτε άλλο αναμενόμενο αθλητικό πλάσμα, έβγαλε στο παρκέ μια γιαγιά. Τη Χάιδω.

Και η ιδέα είναι καλύτερη όσο περισσότερο μαθαίνεις την ιστορία της. Ο Ηρακλής είναι ο «Γηραιός», οι οπαδοί του έχουν αγκαλιάσει εδώ και χρόνια το «γριές» και η μασκότ πήρε τη μορφή και το όνομα της πραγματικής κυρίας Χάιδως, μιας από τις πιο αναγνωρίσιμες και πιστές φιλάθλους της ομάδας, που βρίσκεται επί χρόνια στις εξέδρες. Και φυσικά ήταν εκεί για να γνωρίσει το μασκότ alter ego της.

Ειλικρινά, εξαιρετικό. Γιατί είναι αστείο χωρίς να κοροϊδεύει τη γυναίκα που βρίσκεται πίσω από το αστείο. Αντίθετα, την κάνει πρωταγωνίστρια. Παίρνει ένα παρατσούκλι, αυτοσαρκάζεται και ταυτόχρονα τιμά έναν από εκείνους τους ανθρώπους που είναι η πραγματική ψυχή μιας ομάδας: όχι τον πρόεδρο, όχι τον σταρ παίκτη, όχι τον χορηγό. Τη γιαγιά που είναι πάντα εκεί.

Δέκα στα δέκα. Καμία παρατήρηση.

Και μια απορία: Πότε ακριβώς αρχίσαμε όλοι να αθλούμαστε;

Υπήρξε όμως και ένα άλλο φαινόμενο αυτό το Σαββατοκύριακο που χρειάζεται κάποιος να μου εξηγήσει. Άνοιγα Instagram και έτρεχε κόσμος. Κολυμπούσε. Ποδηλατούσε. Τερμάτιζε. Πανηγύριζε. Πόζαρε με μετάλλιο συμμετοχής.

Spetses Mini Marathon στις Σπέτσες. Greece Race for the Cure στο Πεδίον του Άρεως. Τρίαθλο στο Moraitis Beach στον Σχινιά. Αγώνες, χιλιόμετρα, χρονόμετρα, bib numbers, αθλητικά παπούτσια και άνθρωποι υπερβολικά χαρούμενοι για το γεγονός ότι ξύπνησαν Κυριακή στις 6 το πρωί για να ιδρώσουν. Και ναι, όντως όλα αυτά συνέβαιναν το ίδιο Σαββατοκύριακο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Δεν ξέρω πότε συνέβη η μετάβαση. Κάποτε τα κυριακάτικα stories ήταν καφές, αυγά Benedict και μια φωτογραφία θάλασσα με το «Sunday mood». Τώρα είναι smartwatch screenshot και «new PB». Τι πάθαμε;

Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν πρόκειται για το καλύτερο πράγμα που μας συνέβη ή αν έχουμε περάσει συλλογικά σε κάποια νέα φάση κρίσης μέσης ηλικίας όπου αντί να αγοράζουμε κάμπριο (προφανώς Φιλαράκια reference, μιλένιαλς) δηλώνουμε συμμετοχή σε ημιμαραθώνιο.

Προς το παρόν κλίνω προς το πρώτο. Γιατί, αν μη τι άλλο, βγαίνουμε από το σπίτι. Βλέπουμε ανθρώπους. Κινούμαστε. Συμμετέχουμε. Και στην περίπτωση του Race for the Cure, το κάνουμε και για έναν πολύ σοβαρό σκοπό: τη στήριξη των γυναικών με καρκίνο του μαστού και την ενημέρωση για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση. Αλήθεια, έχετε διαβάσει ποτέ τα μηνύματα που γράφουν στις μπλούζες τους οι συμμετέχοντες; Χωρίς να βάλετε τα κλάματα εννοώ.

Βέβαια, «βγαίνουμε από το σπίτι» όσοι έχουμε καταφέρει ακόμη να παραμείνουμε όρθιοι. Γιατί άνοιξαν τα σχολεία και, όπως κάθε Οκτώβριο, η μισή Αθήνα είναι τέζα και η άλλη μισή κυκλοφορεί αγκαλιά με ένα πακέτο χαρτομάντηλα.

Greece Race for the Cure 2025 Μηνύματα ζωής. Μηνύματα ελπίδας. Όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί από τον καρκίνο του μαστού. @Άλμα Ζωής

Εν τω μεταξύ, η Εθνική συνεχίζει να μας κάνει να πιστεύουμε

Και παραμένοντας σε αθλητικό mood, η Εθνική Ελλάδας συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της στο Nations League – ακόμη κι αν αυτή τη φορά δεν κέρδισε. Τουλάχιστον έχει κάνει τόσο κόσμο να παρακολουθεί τους αγώνες της (βάζω και εμένα μέσα).

Το 0-0 απέναντι στη Γερμανία μπορεί να μην είχε γκολ, είχε όμως έναν πολύτιμο βαθμό, κράτησε την Ελλάδα ισόβαθμη με την Ολλανδία στην κορυφή του ομίλου και, κυρίως, την πρόκριση στα προημιτελικά στα χέρια της.

Δεν θέλω να το γρουσουζέψω, οπότε δεν θα πω τίποτα περισσότερο. Απλώς συνεχίστε ό,τι κάνετε εκεί στην Εθνική. Έχω έτοιμο το outfit πανηγυρισμού.

Dua Lipa και Shakira: Ναι, ήταν υπέροχες. Ναι, το είδαμε

Αν πάλι δεν είδατε την Dua Lipa να ανεβαίνει στη σκηνή της Shakira στη Μαδρίτη για να τραγουδήσουν μαζί το «Antología», θα ήθελα πραγματικά να μάθω πώς το καταφέρατε.

Γιατί εγώ το είδα. Και μετά το ξαναείδα. Και μετά το είδα από άλλη γωνία. Και μετά από πιο κοντά. Και μετά από κάποιον που το είχε ανεβάσει από κάποιον που το είχε ανεβάσει από κάποιον άλλον.

Ναι, ήταν εξαιρετικές και οι δύο. Ναι, το «Antología» είναι από εκείνα τα τραγούδια της Shakira που αρκούν για να μεταφέρουν μια ολόκληρη γενιά κάπου στις αρχές των 00s. Και ναι, η Dua Lipa να το τραγουδά στα ισπανικά μαζί της ήταν μια πραγματικά όμορφη pop στιγμή.

Αλλά νομίζω ότι μέχρι το βράδυ της Κυριακής την είχαμε παρακολουθήσει περισσότερο κι από όσους είχαν αγοράσει εισιτήριο για τη συναυλία. Instagram, ευχαριστούμε. Το είδαμε.

Και για μία ημέρα το Instagram γέμισε με αυτούς που πραγματικά το αξίζουν

Η 4η Οκτωβρίου ήταν Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων και, αν υπάρχει κάτι που δεν με ενοχλεί ποτέ να βλέπω σε υπερβολική ποσότητα στα social media, είναι μουσούδες και πατούσια.

Σκύλοι με μπαντάνες. Γάτες που κοιτάζουν τους ανθρώπους τους με τη γνωστή περιφρόνηση. Πρώην αδέσποτα που κατέλαβαν καναπέδες. Πατούσες, μουσούδες, ουρές και τετράποδα που έχουν αποκτήσει περισσότερους followers από εμάς και πιθανότατα δικαίως.

Μια μικρή παρατήρηση μόνο, μιας και ήταν η ημέρα τους. Να τα αγαπάτε και τις υπόλοιπες 364. Να μην τα εγκαταλείπετε όταν μεγαλώσουν, όταν αρρωστήσουν, όταν έρθει ένα παιδί, όταν μετακομίσετε ή όταν ανακαλύψετε ότι τελικά ένα κουτάβι δεν είναι λούτρινο αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται φροντίδα για χρόνια.

Και κάτι ακόμη. Την επόμενη φορά που θα θέλετε να προσβάλετε κάποιον, μη λέτε «είσαι ζώο». Προσβάλλετε τα ζώα. Γιατί ενσυναίσθηση έχουν. Αγάπη έχουν. Αφοσίωση έχουν. Και, όπως μας υπενθυμίζει αρκετά συχνά η επικαιρότητα, πολλές φορές έχουν και αισθητά καλύτερους τρόπους από εμάς.

Αυτά. Καλή εβδομάδα σε όλους. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Πηγή – Yperoxes

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy