Όσο γουργουρίζεις, θα σ’ αγαπάω

Ξημερώματα Κυριακής 4ης Οκτωβρίου, της Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων.

Μια υγρή μύτη κατάφερε να χωθεί μέσα στα σκεπάσματα και να βρει κάποιο γυμνό μέρος του σώματός μου. Στόχος της να με ξυπνήσει, όπως κάνει κάθε μέρα εδώ και τρία χρόνια.

Αντιστέκομαι και γυρίζω πλευρό. Ακολουθεί μια ροζ πατούσα με αρκετά πια μαύρα στίγματα ενηλικίωσης που καταφέρνει πάντα να διεισδύει μέσα σε μαλλιά. Δηλαδή μια πατούσα ενοχλητική… Δεν ενδίδω.

Και έρχεται το επίμονο, παρακλητικό νιαούρισμα που χτυπάει κατευθείαν σε νευρωνικά κυκλώματα του εγκεφάλου μου και μου λέει: «Άνθρωπε ξύπνησα… και θα ξυπνήσεις κι εσύ γιατί σε χρειάζομαι».

Έξι στις δέκα φορές όλες αυτές οι προσπάθειές της είναι επιτυχείς. Ωστόσο, αυτά τα πλάσματα έχουν ένα υπερόπλο: όταν όλες οι οχλήσεις τους δεν κινητοποιούν τον «άνθρωπό» τους, έρχεται το γουργουρητό. Κι κάπου εκεί τελειώνουν όλα.

Το γουργουρητό της γάτας είναι η πιο αναγνωρίσιμη ένδειξη ικανοποίησης και τρυφερότητας, λένε οι έρευνες.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο όρος για το μητρικό ένστικτο ή αν γεννιέσαι με αυτό. Ξέρω πόσο με άλλαξε το γουργουρητό ενός πλάσματος που από μόνο του έρχεται πάνω στο στήθος μου…  κάθε μέρα το πρωί να μου πει… ξύπνα!

Αυτή είναι η Μπέτα από το Τζαναμπέτα. Το Μπετί ή Μπετάκι είναι μια «μηχανή γουργουρίσματος» που γεμίζει το σπίτι με ήχους τρυφερότητας εδώ και τρία χρόνια. Το αδεσποτάκι που έγινε η πρώτη και η τελευταία μου σκέψη κάθε μέρα. Το παιδί που δεν απέκτησα ποτέ. Μπέτα, μου σήμερα Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, είμαστε τυχεροί όσοι ζούμε δίπλα σας.

Πηγή – Yperoxes

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ