Αναμνήσεις υφασμάτων:

Πού πάνε οι μνήμες μας όταν «χάνονται»; Αυτή θα μπορούσε να είναι μια ωραία φιλοσοφική ερώτηση, στην περίπτωση του Cloth Memories όμως έχουμε βρει μια τρυφερή απάντηση και αυτή δεν είναι άλλη από την εξής: οι ιστορίες μας δεν χάνονται, μένουν εκεί καλά κρυμμένες μέσα μας και μια ζωή τις κρατάμε σαν φυλαχτό.

Η ιστορία του Cloth Memories ξεκίνησε όταν η Ευθυμία ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της και είχε αρχίσει να ξεχωρίζει τα πρώτα ρούχα του μεγάλου της γιου τα οποία δεν ήθελε να αποχωριστεί.

«Εκείνη την περίοδο είχα πετύχει στα social media ένα βίντεο από το εξωτερικό, όπου κάποιος μετέτρεπε παιδικά ρούχα σε αναμνηστικά. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να βρω κάποια κοπέλα στην Ελλάδα που να κάνει κάτι αντίστοιχο και να της στείλω τα δικά μου» μου λέει η Ευθυμία στη συζήτηση που είχαμε.

Μέσα σε μια δύνη προσπαθειών και πειραματισμού με τον καιρό η ιδέα της πήρε σάρκα και οστά και το Cloth Memories έγινε μια «πηγή» μνήμης, όπως την αποκαλώ εγώ. Άνθρωποι της εμπιστεύονται ένα κομμάτι τους, το πιο πολύτιμο κομμάτι της ψυχής τους, ρούχα ανθρώπων τους που έχουν φύγει απ’ τη ζωή και εκείνη καταφέρνει με αγάπη και σεβασμό να μετατρέπει τη μνήμη σε αντικείμενα και την ιστορία αιώνια.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Το κορίτσι πίσω από κάθε δημιουργία του Cloth Memories

«Αν έπρεπε να πω κάτι για ‘μένα, μάλλον θα ξεκινούσα από το ότι είμαι ένας άνθρωπος που δύσκολα κάθεται ήσυχος. Έχω πάντα αυτή την ανησυχία να δημιουργήσω κάτι, να μάθω κάτι καινούργιο, να δοκιμάσω κάτι  που δεν έχω ξανακάνει. Αν μπει μια ιδέα στο μυαλό μου, συνήθως θέλω να δω αν μπορώ να την κάνω πράξη.

»Κατά καιρούς έχω περάσει διάφορες δημιουργικές «φάσεις». Έφτιαχνα κοσμήματα από πηλό, μετά κεριά, κάποια στιγμή ξεκίνησα να φτιάχνω σαπούνια, έμαθα μόνη μου να πλέκω και έφτιαξα μέχρι και μια κουβέρτα για τα παιδιά μου. Μπορεί μετά να άφηνα το ένα και να έπιανα κάτι εντελώς διαφορετικό, αλλά αυτή η ανάγκη να δημιουργώ και να δοκιμάζω καινούργια πράγματα υπήρχε πάντα.

»Έγινα μαμά σχετικά μικρή και σήμερα έχω δύο παιδιά. Σπούδασα εργοθεραπεία και, όταν ξεκίνησε το Cloth Memories, ήμουν στο τελευταίο έτος της σχολής μου και παράλληλα έγκυος στο δεύτερο παιδί μου. Οπότε, αν το σκεφτώ τώρα, το ότι κάποια στιγμή πήρα μια ραπτομηχανή χωρίς να ξέρω να ράβω και είπα «θα δοκιμάσω να το φτιάξω μόνη μου», μάλλον δεν ήταν και τόσο έξω από τον χαρακτήρα μου».

Έχεις πει ότι το Cloth Memories ξεκίνησε όταν ήσουν έγκυος στο δεύτερο παιδί σου. Θυμάσαι εκείνη τη στιγμή; Τι ήταν αυτό που έφερε αυτή την ανάγκη σου και έπειτα έγινε τελικά τοCloth Memories;

«Τη θυμάμαι πολύ έντονα. Ήμουν έγκυος στο δεύτερο παιδί μου και είχα αρχίσει να ξεχωρίζω τα πρώτα ρουχαλάκια του μεγάλου μου γιου. Ήταν αυτά τα πολύ μικρά, τα πρώτα του, που ήξερα ότι δεν θα φορούσε ξανά, αλλά δεν ήθελα και να αποχωριστώ. Εκείνη την περίοδο είχα πετύχει στα social media ένα βίντεο από το εξωτερικό, όπου κάποιος μετέτρεπε παιδικά ρούχα σε αναμνηστικό. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να βρω κάποια κοπέλα στην Ελλάδα που να κάνει κάτι αντίστοιχο και να της στείλω τα δικά μου.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

»Έψαξα αρκετά, αλλά δεν βρήκα κανέναν oπότε σκέφτηκα να προσπαθήσω μόνη μου. Δεν είχα ιδέα από ραπτική. Πήρα τη ραπτομηχανή της μαμάς μου και ξεκίνησα να πειραματίζομαι με παλιά σεντονάκια των παιδιών και υφάσματα που είχα στο σπίτι. Στην αρχή ήταν πραγματικά μόνο δοκιμές. Έφτιαχνα, ξήλωνα,  ξαναέφτιαχνα, προσπαθούσα να καταλάβω μόνη μου τι λειτουργεί και τι όχι. Τα πρώτα που κατάφερα να φτιάξω ήταν για ‘μένα και για ανθρώπους από το οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον. Δεν υπήρχε ακόμη στο μυαλό μου η σκέψη της επιχείρησης. Ήθελα απλώς να δω αν μπορώ να κάνω αυτή την ιδέα πραγματικότητα».

Από την ιδέα στα πρώτα βήματα και από τα πρώτα βήματα στο Cloth Memories

«Αφού είχα κάνει αρκετές δοκιμές και είχα αρχίσει να είμαι πιο ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα, άρχισα δειλά – δειλά να ανεβάζω κάποιες δημιουργίες στα social media, περισσότερο για να δείξω την ιδέα και αυτό που είχα καταφέρει να φτιάξω. Και τότε άρχισε να υπάρχει ενδιαφέρον. Άνθρωποι που έβλεπαν τις αναρτήσεις με ρωτούσαν αν θα μπορούσαν να μου στείλουν κι εκείνοι τα ρούχα των παιδιών τους, αν μπορούσα να φτιάξω κάτι αντίστοιχο και για εκείνους.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

»Νομίζω ότι εκεί ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι ίσως αυτό να μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο από ένα δικό μου δημιουργικό project. Οπότε αποφάσισα να το δω πλέον επαγγελματικά, έκανα την έναρξη της επιχείρησης και κάπως έτσι ξεκίνησε επίσημα το Cloth Memories. Και από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα είναι ιστορία».

Τι ακριβώς συμβαίνει όταν ένα ρούχο ή ένα ύφασμα φτάνει στα χέρια σου; 

«Όταν ανοίγω ένα δέμα, πρώτα κοιτάζω όλα τα ρούχα μαζί. Τα χρώματα, τα σχέδια, τα υφάσματα, αλλά κυρίως τις λεπτομέρειες που μπορούν να αξιοποιηθούν στη δημιουργία. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζω την ιστορία πίσω από τα ρούχα. Όταν όμως κάποιος επιλέγει να μου την πει, πολλές φορές με βοηθάει να καταλάβω ποια στοιχεία έχουν πραγματικά σημασία. Για παράδειγμα, ένα πουκάμισο μπορεί για μένα αρχικά να είναι απλώς ένα πουκάμισο. Αν όμως μάθω ότι ο άνθρωπος που το φορούσε διάλεγε πάντα πουκάμισα με τσέπη, γιατί εκεί έβαζε το στυλό και τα τσιγάρα του, τότε αυτή η τσέπη παύει να είναι μια τυχαία λεπτομέρεια. Είναι κάτι που τον χαρακτήριζε, μια μικρή συνήθεια με την οποία τον θυμούνται οι δικοί του άνθρωποι. Και αυτός είναι ο σκοπός μου: να αναγνωρίζω αυτές τις μικρές λεπτομέρειες και, όπου γίνεται, να τις ενσωματώνω στη δημιουργία. Γιατί πολλές φορές είναι ακριβώς αυτές που κάνουν τον άνθρωπο που την παραλαμβάνει να πει “ναι, αυτός ήταν”. Μετά επιλέγονται τα κομμάτια που θα χρησιμοποιηθούν και ξεκινά η κατασκευή, πάντα με πολύ μεγάλη προσοχή, γιατί πρόκειται για ρούχα που δεν μπορούν να αντικατασταθούν».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Όμως όσοι σε προσεγγίζουν δεν σου δίνουν απλώς παλιά ρούχα. Σου εμπιστεύονται κομμάτια της ζωής τους. Αλλάζει ο τρόπος που αντιμετωπίζεις κάθε δημιουργία όταν γνωρίζεις την ιστορία πίσω από το ύφασμα;

«Η εμπιστοσύνη αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη που νιώθω μέσα σε αυτή τη δουλειά. Ειδικά όταν πρόκειται για ρούχα ενός ανθρώπου που έχει φύγει από τη ζωή, ξέρω ότι κάποιος μου στέλνει κάτι που δεν μπορεί να αντικατασταθεί».

»Δεν θα έλεγα ότι αντιμετωπίζω διαφορετικά ένα ενθύμιο επειδή γνωρίζω την ιστορία του. Η προσοχή και η φροντίδα είναι πάντα η ίδια. Αυτό που αλλάζει είναι ότι, όταν έχω μάθει κάποια πράγματα για τον άνθρωπο στον οποίο ανήκαν τα ρούχα, έχω περισσότερα στοιχεία για να δημιουργήσω κάτι που να τον θυμίζει πραγματικά στους δικούς του ανθρώπους. Μπορεί να είναι ένα συγκεκριμένο ρούχο που φορούσε συνέχεια, ο τρόπος που ντυνόταν, ένα κουμπί, ένα κέντημα ή κάποια άλλη λεπτομέρεια που για κάποιον τρίτο δεν θα σήμαινε τίποτα, αλλά για την οικογένειά του σημαίνει πολλά. Οπότε η ιστορία δεν αλλάζει τη φροντίδα με την οποία φτιάχνω μια δημιουργία. Με βοηθά να καταλάβω καλύτερα τι αξίζει να κρατήσω από τα ρούχα, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι όσο γίνεται πιο προσωπικό».

Θα ήθελες να μοιραστείς κάποια ιστορία που σε συγκίνησε ιδιαίτερα και έχει μείνει μέσα σου;

»Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μία. Κάθε ιστορία αφήνει το δικό της αποτύπωμα και πολλές φορές θυμάμαι δημιουργίες που έχω φτιάξει πριν από πολύ καιρό μαζί με την ιστορία που τις συνόδευε. Μία στιγμή όμως που μου έχει μείνει πολύ έντονα ήταν όταν μια γυναίκα, που είχε χάσει τον άντρα της σε πολύ μικρή ηλικία και είχε μείνει με δύο μικρά παιδιά, μου έστειλε τα ρούχα του για να φτιάξουμε τα δικά τους αρκουδάκια.

»Όταν τα παρέλαβαν, μου έστειλε ένα βίντεο από τη στιγμή που ένα από τα παιδιά πήρε το αρκουδάκι του στα χέρια του. Φυσικά είναι μια πολύ προσωπική οικογενειακή στιγμή που δεν δημοσιοποίησα ποτέ, αλλά θυμάμαι το παιδί να το κοιτάζει και να λέει: “Αυτός είναι ο μπαμπάς μου”.

«Αυτό το βίντεο το είδα και το ξαναείδα πάρα πολλές φορές. Και νομίζω ότι ήταν μία από εκείνες τις στιγμές που κατάλαβα ακόμη περισσότερο τη σημασία που μπορεί να αποκτήσει αυτό που φτιάχνω για έναν άλλον άνθρωπο. Σίγουρα με δυσκολεύουν περισσότερο και οι ιστορίες νέων ανθρώπων, εφήβων και παιδιών που έχουν φύγει πολύ νωρίς. Είμαι ευσυγκίνητος άνθρωπος έτσι κι αλλιώς, οπότε είναι αδύνατον να μην με επηρεάσουν κάποιες ιστορίες. Και ως μαμά, όταν μια άλλη μητέρα μού στέλνει τα ρούχα του παιδιού της που δεν είναι πια στη ζωή, αναπόφευκτα σκέφτομαι πόσο δύσκολο πρέπει να ήταν ακόμη και να τα διπλώσει, να τα βάλει σε ένα κουτί και να μου τα στείλει. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει μία ιστορία που να ξεχωρίζω. Υπάρχουν πολλές που, για διαφορετικούς λόγους, έχουν μείνει μαζί μου».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Λες ότι κάθε δημιουργία φεύγει από τα χέρια σου με την ίδια αγάπη και αφοσίωση που θα έφτιαχνες κάτι για τα δικά σου παιδιά. Πόσο προσωπικά βιώνεις τελικά αυτή τη δουλειά και υπάρχει τρόπος να δημιουργείς χωρίς να παίρνεις μαζί σου ένα μικρό κομμάτι από κάθε ιστορία;

«Το βιώνω αρκετά προσωπικά και δεν θα ήθελα να σταματήσει να είναι έτσι. Φυσικά υπάρχουν ιστορίες που είναι πολύ στενάχωρες. Υπάρχουν μηνύματα που με έχουν κάνει να κλάψω και δημιουργίες που με έχουν επηρεάσει περισσότερο από άλλες. Αυτό όμως δεν είναι το συναίσθημα που μου μένει στο τέλος. Αυτό που μένει είναι η στιγμή που ο άλλος παραλαμβάνει το ενθύμιό του. Τα μηνύματα που λαμβάνω μετά, οι φωτογραφίες, οι αντιδράσεις τους. Αυτό που νιώθω ότι μπόρεσα να προσφέρω σε αυτούς τους ανθρώπους είναι για ‘μένα πολύ μεγαλύτερο από τη στεναχώρια που μπορεί να ένιωσα ακούγοντας την ιστορία τους.

Και μόνο η σκέψη ότι κάτι που δημιουργώ σήμερα μπορεί να συνοδεύει έναν άνθρωπο για τόσα χρόνια με κάνει να αντιλαμβάνομαι πολύ διαφορετικά την ευθύνη αυτής της δουλειάς.

»Και πολλές φορές σκέφτομαι ότι αυτό που φτιάχνω σήμερα μπορεί να μείνει σε μια οικογένεια για πάρα πολλά χρόνια. Θυμάμαι, για παράδειγμα, ένα λαγουδάκι που έφτιαξα για ένα κορίτσι στην αρχή της εφηβείας του, που είχε χάσει τη μαμά του σε τροχαίο. Ο μπαμπάς της μου έστειλε τα ρούχα της μητέρας της για να το φτιάξουμε.

«Και τότε σκέφτηκα ότι αυτό το λαγουδάκι μπορεί να την ακολουθήσει για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής της. Σήμερα μπορεί να βρίσκεται στο δωμάτιό της και μέσα από αυτό ο μπαμπάς της να της μιλά για τη μαμά της και για το πώς ήταν. Σε λίγα χρόνια μπορεί να φύγει για σπουδές και να είναι από τα πράγματα που θα βάλει στη βαλίτσα της. Αργότερα μπορεί να φτιάξει το δικό της σπίτι και να συνεχίσει να το έχει μαζί της. Δεν ξέρω φυσικά αν θα συμβούν όλα αυτά. Αλλά και μόνο η σκέψη ότι κάτι που δημιουργώ σήμερα μπορεί να συνοδεύει έναν άνθρωπο για τόσα χρόνια με κάνει να αντιλαμβάνομαι πολύ διαφορετικά την ευθύνη αυτής της δουλειάς. Ίσως θα ήταν πιο εύκολο επαγγελματικά να κρατάω μεγαλύτερη απόσταση. Αλλά δεν θέλω ποτέ το Cloth Memories να γίνει απρόσωπο. Δεν θέλω να φτάσω στο σημείο να βλέπω ένα δέμα σαν άλλη μία παραγγελία που πρέπει να τελειώσει για να περάσω στην επόμενη».

Τι πιστεύεις ότι αναζητούν πραγματικά οι άνθρωποι που σου εμπιστεύονται αυτά τα ρούχα;

«Νομίζω ότι αυτό που αναζητούν δεν είναι ένα καινούργιο αντικείμενο. Η αξία υπάρχει ήδη σε αυτό που έχουν. Ένα βρεφικό φορμάκι μπορεί να σου θυμίζει μια ολόκληρη ηλικία του παιδιού σου. Ένα πουκάμισο μπορεί να είναι τόσο συνδεδεμένο με έναν άνθρωπο, που μόνο που το βλέπεις να τον φέρνει αμέσως στο μυαλό σου. Απλώς πολλές φορές αυτά τα ρούχα καταλήγουν για χρόνια μέσα σε ένα κουτί ή σε μια ντουλάπα, γιατί δεν θέλεις να τα αποχωριστείς αλλά δεν ξέρεις και τι άλλο να τα κάνεις. Νομίζω ότι αυτό που αναζητούν οι άνθρωποι που έρχονται σε εμένα είναι ένας διαφορετικός τρόπος να τα κρατήσουν. Να συνεχίσουν να υπάρχουν στη ζωή τους, απλώς με μια νέα μορφή».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Κοιτάζοντας το Cloth Memories σήμερα, τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;

«Νομίζω ότι εδώ επιστρέφουμε λίγο σε αυτό που είπα στην αρχή για μένα: δεν κάθομαι εύκολα ήσυχη! Συνεχώς σκέφτομαι τι άλλο μπορούμε να κάνουμε, τι μπορούμε να αλλάξουμε, πώς μπορεί να εξελιχθεί το Cloth Memories και τι καινούργιο μπορούμε να προσφέρουμε. Όταν ξεκίνησα υπήρχε ουσιαστικά μόνο το αρκουδάκι. Στην πορεία, μέσα και από αυτά που ζητούσαν οι ίδιοι οι άνθρωποι, προστέθηκαν νέες δημιουργίες και διαφορετικοί τρόποι να αξιοποιούμε τα ρούχα. Και θέλω αυτό να συνεχίσει να συμβαίνει.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

»Αυτή την περίοδο, για παράδειγμα, δουλεύω πάνω σε μια νέα μορφή για τα αρκουδάκια. Αντί να είναι ολόκληρο το αρκουδάκι φτιαγμένο από τα ρούχα, θέλω να δημιουργώ μικρογραφίες των ίδιων των ρούχων και να το ντύνω με αυτά. Ένα συγκεκριμένο πουκάμισο με το παντελόνι που φορούσε κάποιος, ένα γιλέκο, ένα φόρεμα ή μια φούστα. Να μπορεί δηλαδή η τελική δημιουργία να θυμίζει ακόμη περισσότερο, ακόμη και στην εικόνα της, τον άνθρωπο στον οποίο ανήκαν τα ρούχα.

«Δεν βλέπω το Cloth Memories σαν κάτι που έχει φτάσει στην τελική του μορφή. Θέλω να εξελίσσεται μαζί με τις ανάγκες των ανθρώπων και μαζί με τις δικές μου ιδέες. Το μόνο που δεν θέλω να αλλάξει όσο μεγαλώνει είναι ο προσωπικός του χαρακτήρας. Να συνεχίσω να βλέπω πρώτα τον άνθρωπο και μετά την παραγγελία. Γιατί μπορεί οι δημιουργίες να αλλάζουν και να εξελίσσονται, αλλά ο λόγος που υπάρχουν θα παραμένει ο ίδιος: υπάρχει ένα ρούχο που κάποιος δεν θέλει να αποχωριστεί και εμείς βρίσκουμε έναν νέο τρόπο για να συνεχίσει να το έχει κοντά του».

Πηγή – Yperoxes

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ