«Στούντιο 4» ή «Studio στις 3»: Αντίπαλα στούντιο, κοινό DNA

Το «Studio στις 3» είναι μια αυθεντικά πρωτότυπη συνταγή, που διατηρεί τις ρίζες της στο «JoinUs» ή το «DOT», χωρίς πραγματικά να συνδέονται μεταξύ τους. Από την άλλη, το «Στούντιο 4» αποτελεί πια ένα διαχρονικό brand που ταυτίστηκε με την αναγέννηση της ΕΡΤ1 και μόνο αδιάφορο δεν θα μπορούσε να ήταν στη διοίκηση του Ραδιομεγάρου εν όψει της φετινής σεζόν. Πάμε να δούμε πού ταυτίζονται και πού διαφέρουν οι δύο ανταγωνιστικές εκπομπές της μεσημεριανής ζώνης.

«Studio στις 3»: Αλλαξε κανάλι, όχι ταυτότητα

Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι βλέποντας το «Studio στις 3» είναι ότι η Νάνσυ Ζαμπέτογλου και ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος δεν πήγαν στον ΣΚΑΪ για να ανακαλύψουν ξανά τον τηλεοπτικό εαυτό τους. Πήγαν για να συνεχίσουν αυτό που ήδη ξέρουν πολύ καλά να κάνουν. Μαζί τους μετακόμισε και ένα σημαντικό κομμάτι της φιλοσοφίας που είχε ταυτιστεί τα προηγούμενα χρόνια με το «Στούντιο 4»: η ήρεμη κουβέντα, η καλή συνέντευξη, οι ανθρώπινες ιστορίες, η ψυχαγωγική επικαιρότητα χωρίς την αγωνία να μετατραπεί κάθε θέμα σε τηλεοπτική μάχη.

Βέβαια, αυτή η τηλεοπτική σχολή δεν γεννήθηκε στην ΕΡΤ. Η Νάνσυ και ο Θανάσης είχαν διαμορφώσει πολύ νωρίτερα έναν δικό τους τρόπο να κάνουν τηλεόραση, ήδη από την εποχή του «JoinUs» και του «DOT». Ενα τηλεοπτικό περιοδικό που δεν αισθάνεται την ανάγκη να φωνάξει για να τραβήξει την προσοχή σου. Μία συνέντευξη μπορεί να ξεκινήσει από κάτι εντελώς ανάλαφρο και, χωρίς καν να το καταλάβεις, να φτάσει σε κάτι βαθιά προσωπικό. Και το σημαντικότερο, οι παρουσιαστές δεν μοιάζουν να περιμένουν με το χρονόμετρο την ατάκα που θα γίνει τίτλος την επόμενη μέρα.

Το μεγάλο τους προσόν παραμένει η μεταξύ τους σχέση. Δεν υποδύονται το τηλεοπτικό δίδυμο. Γνωρίζονται τόσο καλά, ώστε πολλές φορές η επικοινωνία τους γίνεται πριν καν ολοκληρώσει ο ένας τη φράση του άλλου. Υπάρχουν πείραγμα, διαφωνία, μικρές αμηχανίες και εκείνη η αίσθηση κανονικότητας που σπανίζει στην τηλεόραση. Οταν μια συνέντευξη πετύχει, έχεις περισσότερο την εντύπωση ότι παρακολουθείς μια καλή κουβέντα στην οποία κάποιος ξέχασε ανοιχτές τις κάμερες.

Το «Studio στις 3» έχει επίσης ένα ακόμη πλεονέκτημα: δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τη χημεία του. Την κουβαλά ήδη μαζί του. Η ομάδα γνωρίζει τον κώδικα της εκπομπής, τον ρυθμό της, ακόμη και τις απαραίτητες σιωπές της. Αυτό δίνει στο πρόγραμμα ωριμότητα που δύσκολα μπορεί να αποκτήσει μία ολοκαίνουργια τηλεοπτική παρέα από τις πρώτες εβδομάδες.

Η πραγματική πρόκληση βρίσκεται αλλού. Η μετακόμιση από την ΕΡΤ σε ένα ιδιωτικό κανάλι αλλάζει αναπόφευκτα το περιβάλλον. Στον ΣΚΑΪ η ίδια τηλεοπτική πρόταση καλείται να λειτουργήσει μέσα σε πιο έντονα εμπορικούς όρους, απέναντι σε μεγαλύτερη πίεση τηλεθέασης και σε μια αγορά που συχνά απαιτεί γρηγορότερους ρυθμούς. Το ενδιαφέρον είναι ότι η εκπομπή δεν δείχνει να έχει φορέσει με το ζόρι ένα διαφορετικό κοστούμι. Παραμένει αναγνωρίσιμη, χωρίς να μοιάζει εγκλωβισμένη στο παρελθόν της. Ισως τελικά αυτό να είναι και το μεγάλο στοίχημα του «Studio στις 3»: να αποδείξει ότι εκείνο που αγαπήθηκε στο προηγούμενο τηλεοπτικό κεφάλαιο της Νάνσυς Ζαμπέτογλου και του Θανάση Αναγνωστόπουλου δεν ήταν ένας τίτλος ή ένα σκηνικό, αλλά ένας συγκεκριμένος τρόπος να αντιλαμβάνονται την καθημερινή ψυχαγωγία. Μέχρι στιγμής, η μετακόμιση δεν τους άλλαξε. Τους άλλαξε απλώς διεύθυνση.

«Στούντιο 4»: Η δεύτερη ζωή ενός δυνατού brand

Απέναντι, το νέο «Στούντιο 4» έχει ίσως την πιο δύσκολη αποστολή. Η ΕΡΤ επέλεξε να κρατήσει έναν τίτλο που είχε ήδη αποκτήσει ισχυρή ταυτότητα, αλλά να τον εμπιστευτεί σε εντελώς διαφορετική παρέα. Αρα η Κατερίνα Καραβάτου και ο Χρήστος Φερεντίνος δεν ξεκινούν από λευκό χαρτί. Κληρονομούν ένα σπίτι στο οποίο το κοινό θυμάται πολύ καλά τους προηγούμενους ενοίκους και καλούνται να το κάνουν δικό τους χωρίς να γκρεμίσουν όσα το έκαναν αγαπητό. Και οι δύο, πάντως, διαθέτουν την εμπειρία για να το επιχειρήσουν. Η Κατερίνα Καραβάτου γνωρίζει εξαιρετικά καλά το ζωντανό μαγκαζίνο. Εχει αντανακλαστικά, συναίσθημα και μια σχεδόν αυθόρμητη ανάγκη να εμπλακεί προσωπικά στην κουβέντα. Ο Χρήστος Φερεντίνος, από την άλλη, έχει το χάρισμα να κάνει την τηλεόραση να φαίνεται εύκολη. Διαθέτει χιούμορ, ταχύτητα, μέτρο και μια οικειότητα που του επιτρέπει να περνά από το σοβαρό στο ανάλαφρο χωρίς να ακούγεται ποτέ σαν να εκτελεί τηλεοπτική άσκηση.

Στην εξίσωση, όμως, πρέπει οπωσδήποτε να μπει και ο Γιάννης Κορδώνης. Η παρουσία του μόνο συμπληρωματική δεν είναι. Λειτουργεί ως ένας ουσιαστικός τρίτος πόλος, με χιούμορ και φυσικότητα, ενώ η ήδη δοκιμασμένη σχέση του με τους παρουσιαστές δίνει από την αρχή στην εκπομπή οικειότητα που διαφορετικά θα χρειαζόταν χρόνο για να κατακτηθεί. Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του νέου «Στούντιο 4»: η ομάδα του. Υπάρχει μια εξαιρετικά ευχάριστη αίσθηση συνόλου μπροστά από τις κάμερες. Οι συνεργάτες έχουν χώρο, ρόλο και προσωπικότητα, χωρίς να δημιουργείται εκείνος ο κουραστικός ανταγωνισμός για το ποιος θα προλάβει να μιλήσει περισσότερο. Επί της ουσίας διατηρείται μια ευγένεια στον τρόπο με τον οποίο παράγεται η τηλεοπτική κουβέντα. Αυτό, ειδικά στη σημερινή ψυχαγωγική τηλεόραση, μόνο μικρό πράγμα δεν είναι.

Το ακόμη πιο θετικό είναι ότι αρχίζει να διακρίνεται χημεία. Οχι η κατασκευασμένη τηλεοπτική χημεία, όπου όλοι γελούν λίγο περισσότερο και συμφωνούν λίγο πιο έντονα για να πείσουν το κοινό ότι περνούν υπέροχα. Εδώ υπάρχει η αίσθηση ότι οι άνθρωποι γύρω από το τραπέζι αρχίζουν πραγματικά να απολαμβάνουν ο ένας τον άλλον. Και όσο περνά ο καιρός αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντικό από οποιαδήποτε προσπάθεια πιστής αναπαραγωγής του προηγούμενου «Στούντιο 4». Γιατί εκεί βρίσκεται και η παγίδα. Το «Στούντιο 4» δεν ήταν ποτέ απλώς ένα φορμάτ. Ηταν ατμόσφαιρα. Και η ατμόσφαιρα δεν κληρονομείται μαζί με τον τίτλο. Η νέα εκπομπή έχει λόγο να κρατήσει όσα στοιχεία αποτελούν μέρος του DNA του brand, αλλά χρειάζεται ταυτόχρονα να αφήσει την Καραβάτου, τον Φερεντίνο, τον Κορδώνη και την υπόλοιπη ομάδα να μετακινήσουν τα έπιπλα και να φτιάξουν το σπίτι στα δικά τους μέτρα.

Κάπως έτσι προκύπτει και το πιο ενδιαφέρον παράδοξο της φετινής μεσημεριανής ζώνης. Ο ΣΚΑΪ έχει τους ανθρώπους που ταυτίστηκαν με το προηγούμενο «Στούντιο 4», χωρίς να έχει το όνομά του. Η ΕΡΤ έχει το όνομα, αλλά έχει επιλέξει να του δώσει νέα πρόσωπα, νέα δυναμική και διαφορετική παρέα. Και κάπως έτσι, κάθε μεσημέρι, δεν έχουμε απλώς δύο εκπομπές απέναντι. Εχουμε δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου τηλεοπτικού DNA.

Πηγή – Ελεύθερος Τύπος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ