Ο λόφος στον οποίο θα πεθάνω: Το καραόκε δεν είναι καραόκε εκτός αν τραγουδάς με αγνώστους

Γνώμη | The Guardian

Ένα ζοφερό βράδυ Τετάρτης, ο καλύτερός μου φίλος κι εγώ αποφασίσαμε ότι θέλαμε να ικανοποιήσουμε την επιθυμία μας για τραγούδι. Ψάξαμε για μια παμπ που διοργάνωνε καραόκε, αλλά δεν βρήκαμε τίποτα στην περιοχή μας. Έτσι, κατευθυνθήκαμε στο τοπικό υποκατάστημα ενός γνωστού μπαρ καραόκε με ιδιωτικό περίπτερο. Αλλά δεν ήταν μόνο η εκπληκτική χρέωση των 18 λιρών ανά ώρα (ανά άτομο!) ή η κακή ποιότητα ήχου που έκαναν όλη την εμπειρία τόσο βαθιά θλιβερή.

Τα ιδιωτικά καραόκε είναι μικρά, κολλώδη καμπινέδες για άτομα που τους αρέσει να τραγουδούν αλλά δεν θέλουν να τους βλέπουν. Είναι μέρη όπου πληρώνεις ένα ασφάλιστρο για να αποφύγεις την επαφή με αγνώστους ή τη δημιουργία νέων γνωριμιών. Το όλο θέμα είναι να αποφύγεις την έκθεση στον πραγματικό κόσμο, ο οποίος ουσιαστικά παρερμηνεύει τη δύναμη του καραόκε.

Μεγάλωσα σε μια πρώην πόλη χαλυβουργίας. Δύο φορές την εβδομάδα, η μητέρα μου διοργάνωνε καραόκε σε μια τοπική παμπ και, επειδή δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα για μπέιμπι σίτερ, πηγαίναμε μαζί της εγώ και η αδερφή μου. Όταν οι ευθύνες φροντίδας της μητέρας μου για τον πατέρα μου αυξήθηκαν, παρέδωσε τη θέση σε εμένα, στα 17 μου, για να βγάλω λίγα χρήματα και να κρατήσω ζωντανή την οικογενειακή επιχείρηση. Καθισμένη με αγνώστους από γενιές, ακούγοντας τις ιστορίες πίσω από τις επιλογές τραγουδιών τους, μοιράζοντας ποτά και πολιτικές απόψεις, ένιωθα σαν σφουγγάρι, απορροφώντας διαφορετικά κοινωνικά στρώματα.

Γι’ αυτό, όταν μιλάω για καραόκε, δεν φαντάζομαι αυτά τα ιδιωτικά, ωρομίσθια κελιά. Σκέφτομαι τις παμπ και τα κλαμπ της εργατικής τάξης της Βρετανίας, όπου το να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με την κοινότητά σου ήταν κάτι παραπάνω από το νόημα.

Το καραόκε σε παμπ είναι η κοινωνική συνοχή σε δράση. Η ρίζα του σοσιαλισμού είναι να υποστηρίζεις τον συνάνθρωπό σου, να τον υποστηρίζεις και να εργάζεσαι συλλογικά. Ενώ η παραδοσιακή performance art είναι συχνά ακριβή, επίσημη και περιφραγμένη από πλούτο, ιδιωτική εκπαίδευση και γούστα ελίτ, το καραόκε ήταν πάντα για τον λαό.

Ο θάνατος αυτών των χώρων, σε συνδυασμό με την άνοδο των ιδιωτικών θαλάμων καραόκε, μας στερεί αυτή τη συνοχή. Ο συνδικαλισμός γεννήθηκε στην παμπ – η συλλογική σκέψη πηγάζει από το να είσαι με ανθρώπους, να ανταλλάσσεις ιδέες και να τραγουδάς τα κλασικά. Όταν ακούς έναν υδραυλικό από το Κέτερινγκ να τραγουδάει το Careless Whisper του George Michael, ένας άγγελος αποκτά φτερά. Όταν ένα κοινό ενώνεται για να υποστηρίξει ένα άτομο που δεν γνωρίζει, σπέρνονται οι σπόροι του συλλογικισμού.

Όλοι λαχταράμε την επαφή, και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί στον περιορισμένο χώρο ενός περιπτέρου γεμάτου μπύρα μπροστά σε ένα μικροσκοπικό, επιμελημένο κοινό ανθρώπων που ήδη γνωρίζουμε. Μην υποκύπτετε στον απομονωτισμό που μας επιβάλλουν αυτές οι εταιρείες – αντίθετα, ας επιστρέψουμε στην παμπ, χέρι-χέρι, τραγουδώντας το “Sweet Caroline” και διαφημίζοντας τους συνανθρώπους μας.

• Η Κέλι Μπλάνσετ είναι ανεξάρτητη συγγραφέας, ακτιβίστρια με αναπηρία και μουσικός.

Πηγή – The Guardian

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy