Ελλάδα

2006: Η απεργία έξι εβδομάδων των δασκάλων που διεκδίκησε το αναγκαίο

Λουκάς Καβακλής Πέρασαν 20 χρόνια από τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2006, και τη συγκλονιστική απεργία έξι εβδομάδων των δασκάλων, για δημόσια δωρεάν παιδεία, για δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και 12χρονο…

9 Οκτωβρίου 2026 · 06:00

Λουκάς Καβακλής

Πέρασαν 20 χρόνια από τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2006, και τη συγκλονιστική απεργία έξι εβδομάδων των δασκάλων, για δημόσια δωρεάν παιδεία, για δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και 12χρονο ενιαίο σχολείο χωρίς ταξικούς φραγμούς και κατηγοριοποιήσεις και για βασικό μισθό 1.400 ευρώ καθαρά για όλο τον λαό! Η απεργία έφερε στο προσκήνιο τις πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών και του εργαζόμενου λαού. Η θεσμοθέτηση του δίχρονου νηπιαγωγείου ήταν καρπός αυτού του αγώνα.

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται από την ιστορική απεργία των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης το 2006. Είχαμε τότε κυβέρνηση ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κ. Καραμανλή, ήταν λίγο μετά την πραγματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, την επέλαση της ευρωπαϊκής ιδέας της ΟΝΕ, στη χαραυγή για την Ελλάδα της τρίτης εποχής του καπιταλισμού, του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Ήταν Ιούνης του 2006 στη Γενική Συνέλευση αντιπροσώπων της ΔΟΕ, όταν πάνω από 30 Σύλλογοι προτείνουν πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες με την αρχή του νέου σχολικού έτους. Στη θυελλώδη Γ.Σ. η πρόταση για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες υπερψηφίζεται από τις Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις, που είχαν και την αρχική πρόταση της απεργίας διάρκειας, την ΠΑΣΚΕ, που αρχικά είχε προτείνει μια τριήμερη απεργία και την Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΝ).

Η κυβερνητική ΔΑΚΕ είχε αποχωρήσει από το συνέδριο βάζοντας ζήτημα νομιμότητας, ενώ οι δυνάμεις του ΚΚΕ καταψήφισαν λέγοντας ότι είναι μαξιμαλιστικά τα αιτήματα, ότι δεν υπάρχει η κατάλληλη προετοιμασία και ότι αυτή η απεργία εξυπηρετεί τα προεκλογικά σχέδια του ΠΑΣΟΚ.

Για την απεργία συγκροτήθηκαν απεργιακές επιτροπές μέσα από Γενικές Συνελεύσεις σε αρκετούς συλλόγους κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, υπήρξε κοινός συντονισμός των απεργιακών επιτροπών διαδραματίζοντας ρόλο όχι μόνο τοπικά αλλά και κεντρικά αφού διεκδίκησαν την παρουσία τους στις όποιες διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση και στη διαμόρφωση-μετεξέλιξη των αιτημάτων.

Έγιναν εκατοντάδες συσκέψεις με γονείς στα σχολεία σε όλη την Ελλάδα, βγήκαν και μοιράστηκαν χιλιάδες γράμματα προς τους γονείς. Υπήρξε απεύθυνση για συντονισμό κοινό απεργιακό βηματισμό κυρίως στην ΟΛΜΕ, στους φοιτητές τους μαθητές αλλά και σε άλλα εργατικά σωματεία και ομοσπονδίες.

Η απεργία ξεκίνησε στις 18 Σεπτέμβρη με το σύνθημα «Σήμερα το μάθημα αρχίζει από Α» (Απεργία, Αγώνας, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια) και κράτησε έξι εβδομάδες ως τις 26/27 Οκτώβρη. Κάθε εβδομάδα υπήρχε συλλαλητήριο, τοπικές Γενικές Συνελεύσεις των σωματείων για εκτίμηση της πορείας της απεργίας και για αποφάσεις για συνέχιση της.

Από τη μεριά της κυβέρνησης αντιμετωπίστηκε με τη βία των ΜΑΤ, τη συκοφαντία και την προσπάθεια δημιουργίας κοινωνικού αυτοματισμού. Όμως η απεργία υπονομεύτηκε και από τις δυνάμεις της τότε αντιπολίτευσης.

Το ΠΑΣΟΚ προσέφερε την καλύτερη συμπολίτευση στη ΝΔ. Αναλαμβάνει τις ημέρες της απεργίας πρωτοβουλία για την αποδοχή της αξιολόγησης στην εκπαίδευση, κάνει πρόταση για αναβολή της συζήτησης για την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος για να μην διευρυνθεί το αγωνιστικό μέτωπο, κριτικάρει την κυβέρνηση για ανικανότητα και έλλειψη αποφασιστικότητας να ανοίξει τα σχολεία.

Ο τότε Συνασπισμός αρνείται κατηγορηματικά να ψηφίσει απεργία σε άλλους χώρους αφήνοντας μόνους τους τους εκπαιδευτικούς της Π.Ε.

Όσο για το ΚΚΕ, αφού αναγκάστηκε να ψηφίσει την απεργία μετά τη δεύτερη εβδομάδα, ουδέποτε άνοιξε το απεργιακό ζήτημα σε εργασιακούς χώρους που είχε δυνάμεις ή πλειοψηφία. Το τραγελαφικό ήταν ότι ο Ριζοσπάστης την ημέρα του μεγαλύτερου συλλαλητηρίου ενός κλάδου στην Αθήνα βγαίνει με πρωτοσέλιδο «Βαρυσήμαντη παρέμβαση του ΚΚΕ, με επερώτηση στη Βουλή»! Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Το ζήσαμε πρόσφατα και με τους αγρότες. Το δόγμα του, ποτέ μην ενισχύεις κάτι που δεν ελέγχεις απόλυτα εσύ και μπορεί να γίνει πολιτικά επικίνδυνο.

Χέρι βοήθειας στην κυβέρνηση έδωσε και ο υποταγμένος, αστικοποιημένος συνδικαλισμός.

Στην ΟΛΜΕ, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έδωσαν λυσσαλέα μάχη για να μην υπάρξει απεργιακή συμπόρευση. Καταψήφιζαν την πρόταση των Παρεμβάσεων για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, ψηφίζοντας μόνο στάσεις εργασίας για συμμετοχή στα συλλαλητήρια και μια 48ωρη απεργία.

ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ τις ημέρες της απεργίας έθεταν το ζήτημα του κοινωνικού διαλόγου με την κυβέρνηση «χωρίς προαπαιτούμενα» για την εκπαίδευση, τη δια βίου εκπαίδευση και την κατάρτιση με όλους τους κοινωνικούς εταίρους! Η ΓΣΕΕ αρνήθηκε ακόμα και την προκήρυξη έστω μιας απεργίας, όταν το ποτάμι των απεργών φούσκωνε.

Με αυτό τον συνδικαλισμό που αναδεικνύεται σε αναπόσπαστο εξάρτημα του αστικού μπλοκ εξουσίας αναμετρήθηκε, έστω πρωτόλεια αυτή η απεργία. Με τη μορφή της, την οργάνωση της, το περιεχόμενο των αιτημάτων της.

1.400 ευρώ μισθό για όλο τον λαό, βασικό αίτημα του αγώνα

Η διατύπωση του αιτήματος βασικός καθαρός μισθός 1.400 ευρώ όχι μόνο για τον εκπαιδευτικό αλλά για όλο τον λαό, κόντρα στη λογική του υποταγμένου συνδικαλισμού, ήταν η κορωνίδα του αγώνα. Κόντρα στη δικτατορία του οικονομικού συντάγματος των ΕΕ και κυβερνήσεων, κόντρα στις λογικές του εφικτού και των «αντοχών» της οικονομίας. Μπήκε το ζήτημα να διεκδικηθεί από το κίνημα όχι μόνο ένα κομμάτι από τα κέρδη τους αλλά να παρθεί πίσω ένα κομμάτι από την υπεραξία που καρπώνεται το κεφάλαιο, να αυξηθούν οι μισθοί πάνω από την παραγωγικότητα εργασίας. Αν δούμε ότι σήμερα ακόμα και το ΠΑΜΕ μιλάει για 1.100 μικτά, αναλογιζόμαστε την αξία του αιτήματος για 1.400 ευρώ καθαρά, αίτημα των ίδιων των απεργών.

Ο αγώνας για δημόσια δωρεάν παιδεία, για δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και 12χρονο ενιαίο δημόσιο δωρεάν σχολείο χωρίς ταξικούς φραγμούς και κατηγοριοποιήσεις, ενάντια στην αξιολόγηση μαθητών, σχολείων και εκπαιδευτικών την εποχή της επέλασης του ιδιωτικού, της εμπορευματοποίησης της εκπαίδευσης όχι ως σύνθημα αλλά ως μάχιμο αίτημα (που οδήγησε και στην κατάκτηση του δίχρονου νηπιαγωγείου) έδωσε τις αναγκαίες κοινωνικές συμμαχίες με εργαζόμενους γονείς και μαθητές αλλά λειτούργησε και ως τροφοδότης του κινήματος ενάντια στην αξιολόγηση ως σήμερα.

Η εναντίωση από τη σκοπιά του περιεχομένου αλλά και της συμπίεσης της ύλης από τις μεγαλύτερες προς τις μικρότερες τάξεις στα τότε νέα βιβλία και αναλυτικά προγράμματα κατέδειξε ότι ένα κίνημα ανατροπής και χειραφέτησης οφείλει να ασχολείται και με το περιεχόμενο της εργασίας του.

«Όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου», έγραφε ο Γ. Σεφέρης. Κι αυτό που φαίνεται ως θαύμα, αυτό που μοιάζει αδύνατο γίνεται δυνατό, γίνεται πράξη, πραγματικότητα μέσα από την πράξη και την κίνηση χιλιάδων ανθρώπων. Αυτή ήταν η απεργία του 2006. Εικόνες από τα νικηφόρα κινήματα του (όχι τόσο μακρινού) μέλλοντος.