Όταν ο Harry συνάντησε τον Thom − Δύο γενιές σε μία υπέροχη κουβέντα για τη μουσική και τα παρελκόμενα της επιτυχίας

«Ταξιδεύεις με laptop;», ρωτά ο Thom Yorke. «Το laptop μου είναι νεκρό εδώ και περίπου έξι χρόνια. Δεν ξέρω πού βρίσκεται ο φορτιστής», απαντά ο Harry Styles. Ο Yorke γουρλώνει τα μάτια και λέει «we can fix that», πριν τον ρωτήσει «και πού κρατάς τις ιδέες σου;». Στο κινητό, στο GarageBand και στα voice notes, απαντάει ο Harry. «Ξέρεις ότι το τηλέφωνό σου είναι βασικά ένας υπολογιστής;» επιμένει ο Yorke, πριν θυμηθεί πως κάποτε δούλευε με το MiniDisc. Ο Styles του λέει ότι το θυμάται από το δημοτικό και κάπου εκεί οι δυο τους λύνονται στα γέλια.

Αυτή η στιχομυθία δίνει το κάδρο αυτής της απρόσμενης για χιλιάδες fans συνάντησης. Δύο γενιές βρετανών δημιουργών και ένα χάσμα ηλικίας που εξαφανίζεται μέσα στο κοινό τους άγχος για το πώς γεννιέται ένα τραγούδι. Η συζήτησή τους ανέβηκε χθες στο YouTube του Rolling Stone και συνοδεύει το κοινό τους cover story αυτό τον μήνα. Γυρίστηκε τον Ιούλιο, σε ένα τόσο ζεστό Λονδίνο ώστε ακόμη και ο συνήθως χλωμός – σχεδόν διάφανος – Yorke εμφανίζεται για πρώτη φορά μαυρισμένος.

Οι δυο τους είχαν γνωριστεί τυχαία το 2024 σε ένα στενό της Ρώμης, χωρίς ασφάλεια γύρω τους. Τώρα ο Styles παραδέχεται ότι ο Yorke ήταν πάντα ο άνθρωπος που φοβόταν να συναντήσει. Οι Radiohead, άλλωστε, κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους έναν χρόνο πριν γεννηθεί και παραμένουν το αγαπημένο του συγκρότημα. Τον Μάιο, όταν τίμησε τον Yorke στα Ivor Novello Awards, αποκάλυψε ότι έχασε την παρθενιά του με soundtrack το “Talk Show Host” ή, όπως διόρθωσε, την εισαγωγή του κομματιού μόνο.

Μπροστά στον ήρωά του, ο Styles χρειάζεται να κρύψει τα νοητά γουρλωμένα μάτια του. Δεν μένει, όμως, στον ρόλο του fan. Έχει προετοιμαστεί και ουσιαστικά παίρνει συνέντευξη από τον Yorke, ο οποίος ανταποκρίνεται με σπάνια γενναιοδωρία: ανοιχτός, αστείος, αυτοσαρκαστικός και σχεδόν πατρικός. Όχι ως αυθεντία, αλλά ως κάποιος που έχει περάσει από τις ίδιες ανασφάλειες.

«Κανείς δεν νοιάζεται για το ότι σου είναι δύσκολο»

Ο Styles μιλά για το impostor syndrome που τον οδηγεί να κλείνεται εμμονικά στο στούντιο, σαν να μπορεί μόνο εκεί να αποδείξει ότι εργάζεται αρκετά. Ο Yorke του προτείνει να σταματήσει να απολογείται για τη δυσκολία της δημιουργίας. Αν σε καταβάλλει, λέει, «βγες, περπάτησε, πήγαινε να χορέψεις. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το πόσο βασανίστηκες για τους στίχους και άσε που το να ξεκινάς κάθε φορά από την αρχή είναι μέρος της απόλαυσης».

Για τον Yorke, το περπάτημα δεν είναι διάλειμμα αλλά κομμάτι του process. Το “A Wolf at the Door” γράφτηκε μέσα σε δυόμισι ημέρες περιπλάνησης, με βροχή και ένα σημειωματάριο στο χέρι. Παρατηρώντας περαστικούς, ο δημιουργός “βγαίνει από το κεφάλι του”, λέει.

Το 1995, όταν οι Radiohead περιόδευαν με τους R.E.M., ο Michael Stipe έβλεπε τον Yorke χωμένο στο καμαρίνι του και άρχισε να τον τραβάει έξω. Του έμαθε ένα απλό τέχνασμα: «Αν δεν δίνεις εσύ σημασία, δεν δίνουν ούτε εκείνοι (το κοινό). Αν δεν κοιτάζεις, δεν σε κοιτάζουν».

Ο Yorke μοιάζει εντυπωσιασμένος που ο Styles εφαρμόζει εδώ και χρόνια αυτή την αρχή, τρέχοντας και κυκλοφορώντας ανάμεσα στον κόσμο, σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο. Για δύο ανθρώπους τόσο αναγνωρίσιμους, η κουβέντα για το περπάτημα αφορά τελικά την ελευθερία: Πώς παραμένεις μέσα στην «κανονική» ζωή, όταν η φήμη σε ενθαρρύνει να κλείνεσαι.

Οι στίχοι δεν οφείλουν να εξηγούν τα πάντα

Η πιο όμορφη ανταλλαγή τους αφορά το γράψιμο. Ο Styles περιγράφει εβδομάδες κατά τις οποίες πιστεύει ότι δεν έχει τίποτα, ώσπου εμφανίζεται μια μελωδία ή τρεις λέξεις που ακούγονται σωστά χωρίς να ξέρει γιατί. Ο Yorke τον διαβεβαιώνει ότι αυτή είναι η σωστή διαδικασία. Η εξήγηση μπορεί να ακολουθήσει ή και να μην έρθει ποτέ.

Ο Styles ομολογεί ότι γράφει υπερβολικά πολλούς στίχους και μετά αφαιρεί, συμπυκνώνοντας τρεις στροφές σε μία. Ο Yorke θέλει να τον απελευθερώσει: Οι στίχοι δεν χρειάζεται πάντοτε να αποτελούν το κέντρο ενός τραγουδιού, ούτε να προσφέρουν καθαρό νόημα. Η φωνή μπορεί να λειτουργεί ως ένα ακόμη όργανο, ένας ανθρώπινος ήχος ανάμεσα στις κιθάρες και τις ηλεκτρονικές υφές.

Θυμάται τον Michael Stipe των πρώτων R.E.M., όταν οι λέξεις έμοιαζαν περισσότερο με ροή συνείδησης παρά με δήλωση, αλλά και τη δική του μετάβαση από τον τραγουδοποιό με την ακουστική κιθάρα του The Bends στις αποσπασματικές φωνητικές ιδέες του Kid A.

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές είναι αυτή που ο Harry ρωτάει τον Yorke τι συμβαίνει με την αμφιβολία, την αυτο-αμφισβήτηση, όταν φθάνει κάποιος στο καλλιτεχνικό του μέγεθος. Ο Yorke ισχυρίζεται ότι μάλλον την ξεπέρασε και μάλλον νιώθει πιο άνετα πλέον με την αναγνώριση της δουλειάς του από τους ομότεχνούς του.

Κλείνω με την ομολογία πως για μία groupie του Yorke και believer του Styles, αυτή η συνάντηση τα είχε όλα. Την έκπληξη που δύο φαινομενικά ασύμβατοι μουσικοί κόσμοι συνομιλούν με τόση χάρη. Τη συμπάθεια που νιώθεις για έναν εμφανώς συγκινημένο μαθητή που αποδεικνύεται ουσιαστικός συνομιλητής. Την ανακούφιση να ανακαλύπτεις πως ο εσωστρεφής, δύστροπος επικοινωνιακά, ήρωας σου είναι γεμάτος χιούμορ, ειλικρίνεια και, πάνω απ’ όλα, γενναιοδωρία.

Αξία ανεκτίμητη, που λέει και το brand.  

Πηγή – Avopolis

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy