Όταν η ελίτ της ελληνικής μουσικής γέμισε το ΟΑΚΑ στη συναυλία που έσπασε τα κοντέρ 43 χρόνια πριν

Η μεγαλειώδης συναυλία της Άννας Βίσση που γέμισε ασφυκτικά το ΟΑΚΑ στις 26 Σεπτεμβρίου έγραψε ιστορία, «κόβοντας» 95.000 εισιτήρια, αριθμό ρεκόρ για την εγχώρια μουσική βιομηχανία. Το ρεκόρ αυτό, όπως ήταν αναμενόμενο, έδωσε το έναυσμα να σκαλίσουμε το παρελθόν, προκειμένου να διαπιστωθεί, αν τελικά η «απόλυτη» πέτυχε το απόλυτο.

Μπαίνοντας στη χρονομηχανή, γυρίσαμε στο 1983, μία μέρα σαν σήμερα 30 Σεπτεμβρίου. Στη σκηνή του ΟΑΚΑ ανέβηκε ο Γιώργος Νταλάρας, εποχή κατά την οποία βρισκόταν στο απόγειό του. Ήταν η χρονιά που είχε κυκλοφορήσει ο δίσκος του «Ο τραγουδιστής» σε μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν και ο προγραμματισμός μίας δεύτερης συναυλίας ήταν πλεόν μονόδρομος, καθώς η ζήτηση ήταν τεράστια.

Εκείνη τη χρονιά σημειώθηκε και το εξής μουσικό ιστορικό: Στις 25 Ιουλίου και στις 19 Σεπτεμβρίου, τόσο ο Λουκιανός Κηλαηδόνης με το Πάρτυ στη Βουλιαγμένη, όσο και ο Διονύσης Σαββόπουλος στο ΟΑΚΑ ήταν δύο από τις πιο δυνατές συναυλίες του καλοκαιριού. Ευχή και κατάρα για τον Νταλάρα, που όπως έγραφε ο Τύπος της εποχής, αφενός είχε δει και γνώριζε τι θα μπορούσε να αποφύγει σε σχέση με τις δύο προηγούμενες, αφετέρου κινδύνευε να θεωρηθεί ότι μιμείται ή ότι πάει να σπάσει τα ρεκόρ τους. Κι αυτό γιατί ήδη ο Σαββόπουλος με μία πρωτοποριακή συναυλία είχε γεμίσει με 80.000 θεατές το ΟΑΚΑ και ο Κηλαηδόνης πάνω από 50.000 στο «Πάρτυ» που χαρακτηρίστηκε το ελληνικό Woodstock.

Όμως, τα κατάφερε χωρίς να κάνει τίποτα παραπάνω από αυτό που ήξερε. Ένωσε ανθρώπους κάθε ηλικίας, χωρίς να απογοητεύσει και ενθουσιάζοντας το κοινό. Το συγκυριακό παράδοξο; Η συναυλία πραγματοποιήθηκε μία ημέρα μετά τα γενέθλιά του, οπότε και ο Γιώργος Νταλάρας συμπλήρωνε τα 34 χρόνια του.

Το στάδιο κατάμεστο, αφού στις κερκίδες του ΟΑΚΑ κάθισαν 80.000 θεατές, ενώ περίπου 20.000 είχαν συγκεντρωθεί χωρίς εισιτήριο απ’ έξω.

«Φίλοι μου, δεν το πιστεύω αυτό που βλέπω. Είναι απίστευτο! Συγχωρέστε με, είμαι πολύ συγκινημένος. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σας μιλήσω. Ήξερα πως έχω πολλούς φίλους, δεν φαντάστηκα ποτέ ότι είναι τόσοι πολλοί. Σας ευχαριστώ πολύ! Θα ΄θελα να σας αγκαλιάσω όλους αν γινόταν. Αυτό που με νοιάζει τώρα είναι να τραγουδήσω όσο μπορώ καλύτερα. Βοηθήστε με να τραγουδήσω, δεν έχω τίποτε άλλο να πω. Ας μιλήσουν τα τραγούδια για μένα», ήταν τα λόγια του μεγάλου ερμηνευτή, απευθυνόμενος στο κοινό του.

Εκείνη τη βραδιά τον Γιώργο Νταλάρα συνόδευσε η αφρόκρεμα του ελληνικού πενταγράμμου. Σε αυτήν την πρώτη συναυλία στη σκηνή ανέβηκαν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Γιάννης Πάριος, η Χάρις Αλεξίου, η Κατερίνα Στανίση (στα φωνητικά) και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης.

Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησε μόνο στη συναυλία της 30ής Σεπτεμβρίου το «Ένα το χελιδόνι», την «Άσπρη μέρα» και το «Στο στενό δρομάκι», κομμάτι στο οποίο τον συνόδευσε φωνητικά ο Νταλάρας.

Από τις κερκίδες δεν έλειψαν οι σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, αλλά και η Μελίνα Μερκούρη, υπουργός Πολιτισμού τότε, η οποία είχε χαρακτηρίσει τη συναυλία «γιορτή ανεπανάληπτη». Μεταξύ άλλων είχε αναφέρει «Αυτός ο λαός έχει γίνει ένα με τα τραγούδια του. Το ότι δικοί μας τραγουδιστές είναι σε θέση να γεμίσουν ένα τόσο τεράστιο στάδιο είναι ένα γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα (…) ». Μάλιστα, ο Νταλάρας της αφιέρωσε το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου».

Στο κοινό βρισκόταν και η κόρη του μεγάλου Μάνου Λοΐζου, Μυρσίνη, στην οποία αφιέρωσε το τραγούδι «Αχ, χελιδόνι μου», σε μουσική του συνθέτη, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή έναν χρόνο πριν.

Αξίζει να σημειωεί, ότι την εικαστική επιμέλεια της συναυλίας είχε αναλάβει ο κορυφαίος σκηνογράφος και ενδυματολόγος, Διονύσης Φωτόπουλος, ενώ τη σκηνοθεσία του προγράμματος ο Σταμάτης Φασουλής. Ένα μεγάλο μέρος της πρώτης συναυλίας, μεταδόθηκε τότε ζωντανά από τον Γιώργο Παπαστεφάνου, για το Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Με αφορμή αυτό το ρεκόρ το μουσικό περιοδικό “Rolling Stone” είχε γράψει τότε: «Η ελληνική μουσική εισέρχεται στο χώρο των μεγάλων σταδίων».

«Αυτό που ήθελα και πέτυχε ήταν να φανεί η αγάπη του λαού μας για το λαϊκό τραγούδι. Βασίστηκα στη σχέση του κόσμου με το λαϊκό τραγούδι κι αυτό κερδήθηκε. Δεν ήμουν εγώ ο πρωταγωνιστής, αλλά το κοινό. Ήμουν, απλά, ο φορέας αυτής της χαράς. Το μέγεθος του χώρου δεν είχε πια καμία σημασία. Και μικρότερος χώρος να ήταν και μεγαλύτερος να ήταν το ίδιο θα συνέβαινε. Ο κόσμος λειτούργησε σαν να ήταν 50 άτομα κι όχι 80.000.», είχε αναφέρει ο ίδιος ο Νταλάρας.

Για την ιστορία, η δεύτερη συναυλία προγραμματίστηκε για τις 3 Οκτωβρίου, κόβοντας για μία ακόμη φορά 80.000 εισιτήρια, ενώ τα έσοδά της δόθηκαν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Ναι, η Βίσση έσπασε το ρεκόρ του Νταλάρα. Τουλάχιστον αν λάβουμε υπόψη μας τη μία μέρα, αφού δεν προγραμματίστηκε δεύτερη για την Άννα Βίσση. Απολύτως λογικό, αφού υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Σαφέστατα, άλλα δεδομένα το 1983, άλλα το 2026.

Το Ολυμπιακό Στάδιο τότε είχε χωρητικότητα 80.000 ατόμων στις κερκίδες, αφού ήταν επίφοβο να γεμίσει ο κεντρικός χώρος του σταδίου, η αρένα, ελλείψει τεχνικών μέσων, όπως για παράδειγμα τα ασύρματα μικρόφωνα, σκέπαστρα και προστατευτικά μέσα για τον χλοοτάπητα του γηπέδου ή των κουλουάρ.

Η συναυλία του Νταλάρα είχε αναμμένους αναπτήρες και σπίρτα, δημιουργώντας εκείνη τη χαρακτηριστική εικόνα των μεγάλων συναυλιών μιας άλλης εποχής, ενώ στις μέρες μας οι φακοί των κινητών τηλεφώνων και τα φωτεινά wristbands δημιουργούν τη δική τους ατμόσφαιρα.

Συνάμα, η χρήση της υψηλής τεχνολογίας, οι LED οθόνες, η 360 μοιρών σκηνή, μετατρέπουν μία συναυλία σε μία φαντασμαγορική οπτικοακουστική εμπειρία, διεθνών προδιαγραφών, όπως ήταν της Άννας Βίσση, των Metallica ή των Iron Maiden.

Όμως, αυτό που παραμένει αναλλοίωτο είναι ένα: το πάθος του κοινού. Η αγάπη για τη μουσική, η μαγεία αυτής της «μάζωξης», η μοναδική στιγμή όπου όλοι γινόμαστε μια παρέα, ενωμένοι στον ίδιο χώρο και στην ίδια σκηνή, ξεπερνά κάθε εποχή.

Πηγή – Newsbeast

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ